🔴 تقلیل عامدانه هزاران زندانی سیاسی به پنج نفر !!!

در ایران امروز، دامنه سرکوب سیاسی آن‌چنان گسترده شده که تقریباً در هر خانواده می‌توان ردپایی از یک زندانی سیاسی یافت؛ معلم، کارگر، دانشجو، خبرنگار یا فعال مدنی. با این حال، الیاس حضرتی، رئیس شورای اطلاع‌رسانی دولت پزشکیان، وقتی قوه قضاییه پس از جنگ ۱۲ روزه فهرست زندانیان سیاسی را برای بررسی آزادی آنان درخواست کرد، از میان صدها نام فقط پنج نفر را معرفی کرد و در برابر موج انتقادها مدعی شد که «شناختی از بقیه نداشته است»؛ پاسخی که به روشنی نشان می‌دهد بی‌اعتنایی و حذف سیستماتیک صدای مردم، حتی در ساده‌ترین مطالبه یعنی آزادی زندانیان، همچنان بخشی از سیاست رسمی حاکمیت است.

📡 @IranAzadie

🔴 نامه سه زندانی سیاسی؛ گلرخ ایرایی، ریحانه انصاری، وریشه مرادی

متن نامه سه زندانی سیاسی

مسیر مبارزه همچنان ادامه دارد، رنج امروز خود را فراتر از آن‌چه بر مردم ایران تحمیل شد نمی ‌دانیم. روز دوشنبه دوم تیر درحالی‌که بیش از سه هزار نفر در زندان _ اوین در بندهای مختلف پشت درهای بسته محبوس بودند، راکت های اسرائیل در محوطه زندان و بر ساختمانهای اوین فرود آمدند.
علاوه بر کشته ‌شدگان از تعدادی از بازداشت‌ شدگان که در سلولهای انفرادی محبوس بودند نیز تاکنون خبری در دست نیست.
ما زنان اوین صبح سه ‌شنبه با اعمال محدودیت های شدید امنیتی به زندان قرچک ورامین منتقل و حدود سه هزار نفر مردان اوین نیز به زندان تهران بزرگ منتقل شدند.
اگرچه نسبت به پیش از انتقال در شرایط نامساعدتری قرار گرفته ‌ایم، اما همسو با رفقا و برادران ‌مان در زندان تهران بزرگ که هم‌زمان با ما مورد حمله و اعمال فشار قرار گرفته ‌اند، اعلام می ‌کنیم شرایط فعلی خللی در مبارزات ‌مان ایجاد نخواهد کرد. چرا که می ‌دانیم «این مسیری نیست که در آن بی مکافات به مقصد رسید.»

از زمان انقلاب مشروطه تاکنون، با بروز جنگ های متعدد، کودتای ضد مردمی، کشتار مردم بی‌ دفاع و مخالفان سیاسی که به‌ دست حکومت های استبدادی در یک قرن گذشته انجام شده و بسیاری فراز و فرودها که تاریخ بر آن گواه است، مسیر مبارزه همچنان ادامه دارد.
ما امروز در زندان قرچک هستیم و در شرایطی قرار گرفته ‌ایم که بیش از هزار زن با جرائم مختلف سالها با آن مواجه و آن را زندگی کرده و می ‌کنند.
زنانی از اعماق با رنج هایی که در نهانخانهِ چشمان ‌شان نقش بسته است و گویای پرسه‌های بیدادی است که برای درهم ‌شکستن ‌شان پا به مسیر امروز گذاشته‌ایم.
پرت ‌شدگانی در انتهای دنیا که در هیچ یک از معادلات زندگی و مناسبات خبری و موجهای رسانه ‌ای جایی ندارند و در گزارش های حقوق ‌بشری، نامی و نشانی و ردی از رنجهای‌ شان دیده و شنیده نمی ‌شود.
آنچه در این چند روز ما را مبهوت کرده است حقیقت زندگی این زنان است.
زنانی خمیده در تخت های کوتاه به ابعاد قبر، با حسرت برخوردار بودن از حداقل امکانات زیستی و بهداشتی. در میان دیوارهای چرکین و کَبَره‌ بسته از کثافت سالها زندگی مشقت بار، بسیاری‌ شان بدون ریالی واریزی، برای پول سیگار روزانه خود را در اختیار همبندیان قرار می ‌دهند.
برای بهره ‌کشی. برای بهره‌کشی جنسی. و تن به هر حقارتی می ‌دهند. برای سیر کردن شکم‌ شان. و برای برخورداری از حداقلِ آنچه بر دلهاشان حسرت شده است.
در بخش کارگری زندان مشغول به کار می ‌شوند و در ازای ساعت ها کار سخت روزانه (از هل دادن گاری حمل غذا و زباله تا نظافت اتاق استراحت و کار زندان ‌بانان) بدون دریافت مزد فقط از دقایقی زمان بیشتر برای تماس تلفنی برخوردار می ‌شوند.
در کارگاه زندان به بیگاری مشغول و به دوخت و دوز می‌پردازند تا از پاکتی سیگار در انتهای روز برخوردار شوند.
زنانی که عموما مانع از همزیستی ما زندانیان سیاسی با آنان می‌ شوند؛ مگر به قصد تنبیه و تبعیدمان به حکم قضایی. و حالا اگرچه در زندان قرچک و جدا از آنان اسکان داده شده ‌ایم، اما مصائب ‌مان جدا از آنان نیست.

ما در کنار مبارزات خستگی ‌ناپذیر مردم علیه دیکتاتوری، با اهدافی روشن و خط ‌مشی محکم، مسیر مبارزه را تا سرنگونی و برچیدن هر شکلی از خودکامگی ادامه خواهیم داد. و در کنار این فراموش ‌شدگان که از چرخه زندگی بیرون گذاشته شدند، با عزمی راسخ ‌تر از پیش مقاومت را دوره می‌کنیم. و به آنانی که صدای ‌شان برای ما و شرایط نامساعدمان بلند است، با صدایی رساتر می ‌گوییم آنچه امروز بر ما تحمیل شد، فراتر از رنج سالیان این زنان نیست.
پس برای بهبود شرایط «ما» بدون در نظر گرفتن جرائم‌ مان و برای بهبود شرایط «ما» که به زندان قرچک و تهران بزرگ منتقل شده ‌ایم، بدون در نظر گرفتن جنسیت‌ مان تلاش کنید و بدانید آنان که در زیر آوارِ ناشی از حمله مفقود و آنانی که در چرخه بیرحم زندگی مطرود شده‌اند، بر ما اَرجَحند.

باشد که حلقه ‌ای باشیم در زنجیر مبارزات برابری‌ طلبانه و آزادیخواهانه مردم ایران که بیش از یک قرن استبداد و استثمار را تاب آورده‌اند و به پیش می ‌روند.

گلرخ ایرایی، ریحانه انصاری، وریشه مرادی

زندان قرچک ورامین تیر ماه ۴۰۴

📡 @IranAzadie

🔴 لاریجانی به عراق، زادگاهش و محل قتل سلیمانی رفت

▫️ از شکست تا مأموریت پر کردن خلأ سلاح حشدالشعبی در محل انفجار قاسم سلیمانی تروریست
در پی شکست‌های پیاپی و عقب‌نشینی‌های تحقیرآمیز خامنه‌ای در منطقه، علی لاریجانی را ــ که زادگاهش عراق است ــ به این کشور فرستادند و سپس راهی لبنان می‌کنند تا شاید فروپاشی شبکه مزدوران رژیم را به تعویق بیندازد.
سفر او با بازدیدی نمایشی از محل کشته شدن قاسم سلیمانی، فرمانده جنایتکار سپاه قدس، همراه شد؛ اقدامی که بیش از آنکه قدرت‌نمایی باشد، تلاشی ناامیدانه برای حفظ انسجام حشد الشعبی و حزب‌الله لبنان بود.
او را عمداً به محل کشته شدن قاسم سلیمانی، فرمانده جنایتکار سپاه قدس، بردند تا با نمایش وفاداری و یادآوری گذشته، شکاف و خلأ ناشی از کمبود سلاح در میان مزدوران حشدالشعبی را پر کند
این حرکت آشکارا نشان می‌دهد که حاکمیت در حال از دست دادن نفوذ سنتی خود در میان گروه‌های نیابتی‌اش است و برای پر کردن این خلا، حتی به نمایش‌های تبلیغاتی در صحنه قتل فرماندهانش متوسل می‌شود.
این مأموریت، بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، بیانگر استیصال حاکمیت در حفظ کنترل بر گروه‌هایی است که زمانی بازوی اصلی سیاست‌های منطقه‌ای‌اش بودند.


📡 @IranAzadie

🔴 کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هشتاد و یکمین هفته در ۴۹ زندان
۲۱ مرداد, ۱۴۰۴
درحالی که فشارها بر زندانیان و بخصوص زندانیان سیاسی روبه افزایش است، کازرار«سه‌شنبه‌های نه به اعدام»همچنان با قدرت ادامه دارد و زندانیان بر خواسته‌های خود مبنی بر لغو هرگونه مجازات اعدام تاکید دارند.

زندانیان شرکت کننده در کارزار«سه‌شنبه‌های نه به اعدام» طی بیانیه‌ای ضمن محکوم کردن ربودن ۵ زندانی سیاسی محکوم به اعدام که به زندان قزلحصار منتقل‌ شده‌اند، خواهان اقدام جهانی علیه مجازات‌ اعدام در ایران شدند...

بیشتر بخوانید

🔴 امروز سه شنبه در حمایت از نه به اعدام خواهان لغو احکام اعدام و آزادی زندانیان سیاسی هستیم
خانواده وحید بنی‌عامریان
#نه_به_اعدام
#زندانیان_سیاسی_را_آزادکنید

سه‌شنبه ۲۱ مرداد ۱۴۰۴


📡 @IranAzadie

🔴 اعتراض مردم بابلسر به قطعی‌های بی‌برنامه و مکرر برق

کلافگی و خشم شهروندان بابلسری از قطعی‌های شبانه و بی‌پایان برق به نقطه انفجار رسیده است. این بی‌مسئولیتی آشکار مسئولان، ضربه‌ای بزرگ به زندگی و معیشت مردم وارد کرده و اگر فورا فکری به حال آن نشود، باید منتظر خروش و واکنش‌های شدیدتر و بی‌سابقه مردم باشیم.

سال‌هاست که وعده‌های پوچ و بی‌عملی، زندگی مردم را به ورطه نابودی کشانده است. اگر برق پایدار و بی‌وقفه تامین نشود، مردم حق دارند به هر شکل ممکن صدای اعتراض خود را به گوش مسئولان برسانند و مسئولیت هر اتفاق ناگواری که بر اثر این بی‌تدبیری‌ها رخ دهد، بر عهده دستگاه‌های مربوطه خواهد بود.

بابلسر و دیگر شهرها دیگر تاب تحمل این وضعیت را ندارد!
سه شنبه ۲۱ مرداد ۱۴۰۴

📡 @IranAzadie

🔴 نان به قیمت جان

▫️مرگ تلخ یک کارگر جوان بر اثر گرمای کشنده در پالایشگاه یازدهم پارس جنوبی
صبح دیروز دوشنبه ۲۰ مرداد یک کارگر جوان جنوبی به دلیل گرمای نفس‌گیر  و شرایط طاقت‌فرسای کار در منطقه پارس جنوبی جان باخت.
بنابر گزارشها، همچنین عصر دیروز کارگر دیگری از اهالی ایذه، از نیروهای شرکت پتروپایدار ایرانیان نیز بر اثر گرمازدگی بیهوش شد و توسط اورژانس به بیمارستان کنگان منتقل گردید.
این جنایات در حالی رخ می‌دهد که دمای هوا در منطقه پارس جنوبی طی روزهای اخیر به مرز هشدار رسیده و کارشناسان بارها نسبت به خطر کار در فضای باز در چنین شرایطی هشدار داده‌اند. با این حال مسئولین مربوطه هیچ توجهی به هشدارهای کارشناسان ندارند و جان کارگران برایشان اهمیتی ندارد.
در هفته های اخیر این چندمین بار است که کارگران در نتیجه نادیده گرفتن شرایط ایمن کار از سوی مسئولین شرکت نفت،  جان خود را از دست میدهند.
هنوز تصاویری از کارگر جان باخته در منطقه پارس جنوبی منتشر نشده است.

📡 @IranAzadie