🔴 ۱۵عملیات آتشین؛ پاسخ کانون‌های شورشی به سرکوب کارگران اراک
۲۰ شهریور, ۱۴۰۴
در پی اعتراضات و اعتصاب غذای کارگران کارخانه آلومینیوم اراک و برخوردهای امنیتی با آنان، کانون‌های شورشی در شهرهای مختلف ایران مجموعه‌ای از اقدامات اعتراضی را به‌عنوان واکنش به این سرکوب‌ها سازمان دادند. این اقدامات که طی روزهای اخیر در نقاط مختلف کشور صورت گرفته، شامل ۱۵ عملیات در استان‌های اراک، البرز، قزوین، کرمان، کرمانشاه، ایلام، سیستان و بلوچستان، گیلان، اصفهان و خراسان رضوی بود...

بیشتر بخوانید

🔴 پیام تشکر،
بدین‌وسیله مراتب قدردانی و تشکر صمیمانه خود را از شرکت و پشتیبانی ارزشمندتان در برنامه ایران آزاد ابراز می‌داریم. این رویداد بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و مطبوعات بلژیک، اروپا و خاورمیانه پیدا کرد. توجه ویژه شما را به آن جلب می‌کنیم.

متأسفانه در جریان برگزاری، فرصت خیرمقدم حضوری از سوی کمیته برگزارکننده فراهم نشد. از این‌رو مشتاقانه از شما دعوت می‌کنیم دیدگاه‌ها، ملاحظات ارزشمند خود را با ما در میان بگذارید تا در برنامه‌های آینده بتوانیم هرچه بهتر در خدمت اهداف مشترکمان باشیم.

با نهایت احترام،
کمیته برگزارکننده ایران آزاد – بروکسل

📡 @IranAzadie

🔴 لرستان؛ مدارس کانکسی و کپری، تصویر تلخ آموزش در مناطق محروم

مدیرکل آموزش و پرورش استان لرستان اعلام کرد که در این استان، ۱۷۰ مدرسه کانکسی با بیش از ۱۰ دانش‌آموز فعالیت می‌کنند، به علاوه ۷۰ مدرسه کپری، ۶۱۲ مدرسه تخریبی و ۶۴ پروژه نیمه‌تمام ساخت مدرسه شناسایی شده است.

این اعداد نه تنها آمار بلکه نماد وضعیت بحرانی زیرساخت آموزشی در استان‌های محروم است. دانش‌آموزانی که باید در محیطی امن و استاندارد تحصیل کنند، هنوز در کانکس‌های پرجمعیت، ساختمان‌های تخریبی یا پروژه‌های ناتمام درس می‌خوانند.

📡 @IranAzadie

🔴 لبنیات؛ قربانی تازه‌ی مافیای بازار

▫️هر ۱۵ روز یک گرانی، هر روز یک سفره فقیرتر!
بازار لبنیات به جولانگاه رانت و سودجویی بدل شده است. قیمت شیر، ماست و پنیر تقریباً هر ۱۰ تا ۱۵ روز یک‌بار بالا می‌رود؛ آن‌قدر سریع و بی‌رحمانه که دیگر لبنیات نه «محصول روزمره»، بلکه کالایی لوکس برای خانواده‌هاست. بسیاری از مردم یا مصرف را به حداقل رسانده‌اند یا به‌کلی از سبد غذایی حذف کرده‌اند.

کارخانه‌ها در پاسخ به سقوط قدرت خرید، به جای کاهش قیمت، بسته‌ها را کوچک‌تر کرده‌اند؛ ماست ۱۵۰ گرمی با قیمت ۲۵ هزار تومان! نمونه‌ای عریان از اینکه سفره مردم را تکه‌تکه کرده‌اند تا سودهای کلانشان محفوظ بماند.

اما ریشه بحران فراتر از تورم است: تعارض منافع سازمان‌یافته. همان مدیرانی که باید تنظیم بازار کنند، خودشان بر صندلی هیئت‌مدیره شرکت‌های لبنی نشسته‌اند. نظارت وزارت صمت و تعزیرات هم فقط به جریمه‌هایی خُرد خلاصه می‌شود؛ رقمی ناچیز در برابر سودهای نجومی. نتیجه روشن است: گرانی یک چرخه قانونی‌شده برای غارت جیب مردم.

پیامد این وضعیت از اقتصاد فراتر می‌رود و مستقیم سلامت جامعه را نشانه گرفته است

📡 @IranAzadie

🔴 #اعتصاب ۴۴ روزه #کارگران #آلومینیوم_اراک

▫️ اعتراض تاریخی در برابر فساد و سرکوب
اعتصاب ۴۰۰۰ کارگر شرکت آلومینیوم‌سازی #اراک امروز وارد روز چهل‌وچهارم خود شده است؛ مقاومتی نفس‌گیر که به یکی از طولانی‌ترین #اعتصابات کارگری کشور بدل شده است. کارگران اعلام کرده‌اند که با وجود فشارها، تهدیدها و احضار ۳۶ نفر از همکارانشان به دادگاه، به اعتراض ادامه خواهند داد.

مطالبات اصلی آنان روشن است: اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل و بازگرداندن مزایایی که سال‌ها روی فیش حقوقی‌شان ثبت شده بود اما به‌تدریج حذف یا کاهش یافته است. با این حال، مدیریت شرکت نه تنها از اجرای کامل طرح سر باز زده، بلکه با افزودن مبالغ ناچیز ۱۰۰۰ تا ۵۰ هزار تومانی به فیش‌ها تلاش کرده اعتصاب را بشکند؛ اقدامی که خشم کارگران را دوچندان کرده است.

از سوی دیگر، گزارش‌ها نشان می‌دهد محصولات آلومینیوم شرکت با زدوبند و رانت مدیریتی به افراد خاص واگذار می‌شود؛ نام فردی به نام محمدی از کرهرود مطرح است که آلیاژها را برای صنایع نظامی، از جمله موشک‌سازی سپاه، تأمین می‌کند. کارگران معتقدند که همین روابط پشت‌پرده، باعث کاهش سهم مزایا و فشار مضاعف بر نیروی کار شده است. حمایت چهره‌های سیاسی بانفوذ، از جمله محسن رضایی، نیز به عنوان پشتوانه این شبکه رانتی عنوان شده است.

اکنون کارگران اراک در شرایطی ایستاده‌اند که اعتصاب و حتی اعتصاب غذا تنها سلاحشان در برابر فشارها و بی‌عدالتی است. اعتصاب آن‌ها تنها یک مطالبه صنفی نیست؛ نشانه‌ای است از شکاف عمیق میان کارگران و ساختار مدیریتی-سیاسی‌ای که به جای حمایت از تولید و معیشت نیروی کار، به دنبال تأمین منافع گروه‌های خاص است.
پنجشنبه ۲۰ شهریور ۱۴۰۴

📡 @IranAzadie

🔴 حق مسکن کارگران؛ رقمی ناچیز در برابر غول اجاره‌ها

▫️ حق مسکن کارگران در سال ۱۴۰۴ همان ۹۰۰ هزار تومان سال قبل باقی مانده است؛ رقمی که حتی هزینه‌ی یک اسباب‌کشی ساده را هم پوشش نمی‌دهد. در حالی که طبق آمار رسمی، بیش از ۴۳ درصد هزینه خانوار شهری صرف مسکن می‌شود و برای کارگران این سهم گاه تا ۸۰ درصد می‌رسد، عدم افزایش این مبلغ انتقادات گسترده‌ای برانگیخته است.

یکی از فعالین کارگری، می‌گوید: «با این پول حتی نمی‌شود خرج یک روز کارگر باربر را داد، چه برسد به تأمین سقف خانواده. این رقم بیشتر شبیه یک شوخی تلخ است تا کمک‌هزینه مسکن».

به گفته او، حق مسکن یک حق قانونی است نه صدقه. او تأکید کرد: اگر دولت توان ساخت مسکن ندارد، دست‌کم باید همین کمک‌هزینه را متناسب با واقعیت‌های بازار افزایش دهد؛ چرا که امروز کارگران در تأمین ابتدایی‌ترین نیاز خود، یعنی سرپناه، شرمنده خانواده می‌شوند.

📡 @IranAzadie