🔴 بزرگ‌ترین چالش خامنه ای از زبان عراقچی فاش شد
۱۹ بهمن, ۱۴۰۴

عراقچی بزرگ‌ترین چالش خامنه‌ای را برجسته کرد
عباس عراقچی که این روزها به دلیل آغاز مذاکرات آمریکا با رژیم ایران باید سرش خیلی شلوغ باشد، خطاب به جمعی از حامیان و مزدوران حکومتی ادعا کرد که «ترسیدن در این شرایط سم مهلک است.»

عراقچی که روز یک‌شنبه ۱۹ بهمن در «نخستین کنگره ملی سیاست خارجی و تاریخ روابط خارجی» سخنرانی می‌کرد، خطاب به حضار گفت: «اگر بترسید و کوتاه بیایید، و به قول بعضی‌ها که تنازل را توصیه می‌کنند [عمل کنیم]، تنازل به نظر من انتهایی ندارد.»

منظور از «تنازل» در ادبیات مقامات حکومتی یعنی تغییر رویکردها یا عقب‌نشینی از مواضع پیشین در برابر فشارها است.

عراقچی در این سخنرانی ادامه داد: «اگر از من بپرسید بزرگ‌ترین چالش ما الان چی هست می‌گویم چالشِ ایستادگی است. اگر قدم عقب بگذارید دیگر معلوم نیست تا کجا باید عقب برویم. این بزرگ‌ترین چالش ما است.»....





👈بیشتر بخوانید

🔴 روان‌شناسی آن که می‌ایستد، آن که کم می‌آورد
[در گرامی‌داشت حماسه‌ی ۱۹ بهمن ۱۳۶۰)

✍️ سعید عبداللهی

زمان: شامگاه ۱۹ بهمن ۱۳۶۰.
مکان: محوطه‌ی زندان اوین.
این زمان و مکان را می‌توان با هزاران نمونه‌اش در تاریخ ایران و جهان تداعی نمود و تعمیم داد.
آن شب اگر می‌شد به گردش فکر و تلفیق آن با روان و روح اسدالله لاجوردی در محفظه‌ی مغزش رسوخ نمود و از آن عکس‌برداری کرد، یک دست‌آورد مهم علمی ــ روانی، به‌صورتی عینی و بصری ثبت می‌شد.
اسدالله لاجوردی همراه با پاسداران، باعجله ده‌ها زندانی مجاهد و مبارز را به بالای پیکر موسی خیابانی و اشرف رجوی و ۱۷ تن از یاران‌شان می‌برند. هدف لاجوردی این است که زندانیان به پیکرهای فرماندهان و یاران‌شان توهین و بی‌حرمتی کنند.
اصل مضمون این نوشته و عنوان آن، تلاش برای شناخت روان‌شناسانه‌ی دو نوع انسان در چنین نمونه‌هایی‌ست.

گزارش‌های مستند زندانیان حاضر و شاهد این صحنه، گواهی داده است که زندانیان به پیکر موسی و اشرف و یاران‌شان سلام نظامی داده و ادای احترام نموده‌اند. بدین‌گونه لاجوردی و پاسداران، صحنه را باختند، ولی در جنایت کشتن زندانیان، موفق شدند.
فکر و روان لاجوردی چه مسیری را طی نمود تا آن تصمیم را گرفت و در پایان آن تراژدی، باز هم آن فکر و روان را تا کشتار زندانیان ادامه داد؟ آیا اگر لاجوردی در فکر و روح و روانش احساس پیروزی از کشتن موسی خیابانی و یارانش می‌کرد، نیازی به توسل به آن تصمیم و آوردن زندانیان داشت؟

لاجوردی در مقابل موسی خیابانی و یارانش، احساس حقارت فکری و روانی می‌کرد. او حتا اگر از نظر استدلال و توجیه آن قتل‌ها، استنتاج منطقی و مکفی می‌داشت، چه نیازی به آن عقده‌گشایی داشت؟ او در مواجهه با پیشینه‌ی مبارزاتی و شکست‌ناپذیریِ موسی خیابانی در مقابل ساواک و نیز در مقابل وجهه‌ و وقار شخصیت موسی در بین میلیون‌ها ایرانی و هوادار مجاهدین از ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰، کم آورد؛ تا جایی که حتا پیکر بی‌جان موسی خیابانی هم عقده‌های فکری و روانیِ لاجوردی را کفاف نمی‌داد. شک نکنیم که لاجوردی تلاش داشت از صحنه‌ی زندانیان در بالای پیکر شقایق‌های حماسه‌ی ۱۹ بهمن ۶۰، فیلم پیروزی تهیه کند و تبلیغات نظام هم آن را نشر دهد، ولی لاجوردی شکست خورد و این شکست و حقارت را هم با اعدام آن زندانیان مقاوم، پاسخ داد.
اسدالله لاجوردی یک‌بار دیگر هم در مقابل محمدرضا سعادتی کم آورد و او را به‌اعتراف هادی خامنه‌ای «با تصمیم شخصی و به‌دور از اطلاع سیستم قضایی»، اعدام کرد. کم آوردنش در مقابل سعادتی، حتا با قتل او جبران نشد و با انتشار وصیت‌نامه‌یی جعلی و سراسر خلاف دفاعیات و مواضع سعادتی، تلاش کرد به‌خیال خودش، باز هم سعادتی را در پیکر بی‌جانش، بکشد.

در کتاب‌های خاطرات زندانیان سیاسی ایرانی و غیر ایرانی، بسیار با این عبارت مواجه شده‌ایم که «بازجو کم آورد». مگر اختیار و حیطه‌ی بازجویی، تمام و کمال دست بازجو نیست؟ پس چه چیزی کم می‌آورد؟ در استدلال و منطق انسانی بر سر پیوند با آزادی و اختیار و انتخاب، کم می‌آورد. رد تمام شکنجه‌گاه‌های دیکتاتورها را که بگیرید، به کم آوردن‌شان در مقابل پیوند با آزادی و اختیار و انتخاب، خواهید رسید.

خمینی وقتی در مقابل پایداری و اراده‌ی زندانیان سیاسی بر پیوندشان با آزادی و اختیار و انتخاب، کم آورد، قانون و حقوق قضا و وظیفه‌ی زندان‌بان را کنار گذاشت و در حالی که صلاحیت قضایی و حقوقی و قانونی نداشت، به فتوای قتل عام متوسل شد.

در فیلم گلادیاتور وقتی پسر پادشاه که پدر خود را کشته و به صدارت رسیده، در مقابل شخصیت و اراده‌ی تسلیم‌ناپذیر یکی از گلادیاتورها کم می‌آورد، شکست فکری و روحی و روانی‌اش را با انداختن شیر درنده به جان گلادیاتور، پاسخ می‌دهد.

از سده‌های متمادیِ پشت سر تا ۴۵ سال گذشته و هم‌اکنون، نبرد تاریخیِ منطق و استدلال در پیوند با آزادی و آگاهی و اختیار، نبردی‌ست جاری در ایران‌زمین و هم‌اینک در مصاف و هماوردیِ سرنوشت‌ساز با حاکمیت اشغال‌گر ولایی ــ آخوندی امتداد دارد.

📡 @IranAzadie

🔴 توسعه‌ی خرابات، بنگاه‌های خمار؛ کالبدشکافی یک بحران ساختاری
۱۹ بهمن, ۱۴۰۴

♦️ بحران انرژی، تورم تولید و فرسایش بنگاه‌ها در اقتصاد گرفتار ناترازی مزمن

آسیاب‌های آبی قرون وسطی، اگرچه ساده بودند، اما یک ویژگی حیاتی داشتند: آب اگر قطع می‌شد، آسیاب می‌ایستاد و نان شهر ناپدید می‌شد. هیچ آسیابانی نمی‌توانست با «امید» یا «دستور» سنگ آسیاب را بچرخاند. انرژی، پیش‌شرط تولید بود؛ همان‌گونه که امروز نیز هست. تفاوت در این است که در ایران امروز، قطع آب یا گاز، نه حادثه‌ای طبیعی، بلکه تصمیمی ساختاری است. اینجاست که استعاره آسیاب، به واقعیتی تلخ بدل می‌شود؛ واقعیتی که نامش «توسعه‌ی خرابات و بنگاه‌های خمار» است.

بحران اقتصادی حاکم بر ایران، صرفاً حاصل تحریم خارجی یا شوک‌های مقطعی نیست. این بحران، بر بستری از ناکارآمدی مزمن و تصمیم‌گیری‌های متناقض شکل گرفته است. در مرکز این بحران، مسئله انرژی قرار دارد؛ نه به‌عنوان یک کمبود فنی، بلکه به‌مثابه نشانه‌ای از فروپاشی منطق تولید. صنعت فولاد، که باید پیشران توسعه صنعتی باشد، امروز به آینه‌ای تبدیل شده که در آن می‌توان تصویر کامل توسعه‌ی نداشته و بنگاه‌های کمرشکسته را دید.

👈 اینجا بخوانید

📡 @IranAzadie

🔴 تجمعات دانشجویان در اعتراض به کشتار جوانان و بازداشت‌های گسترده
۱۹ بهمن, ۱۴۰۴

دانشجویان از خون همکلاسی‌های خود نمی‌گذرند
در روز شنبه ۱۸ بهمن‌ماه ۱۴۰۴، جمعی از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی شیراز در اعتراض به بازداشت اعضای کادر درمان که در جریان قیام دی‌ماه بازداشت شده‌اند، تجمع اعتراضی برگزار کردند. این تجمع نشان‌دهنده ادامه‌دار بودن اعتراضات دانشجویی در پی این وقایع بود و دانشجویان خواستار آزادی فوری افراد بازداشت‌شده شدند. این دانشجویان در تجمع خود شعار می‌دادند: دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد.

در همین حال، دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مشهد نیز در تاریخ ۲۰ بهمن‌ماه تجمعی در حمایت از امین پورفرهنگ، یکی از اعضای کادر درمان، برگزار خواهند کرد. شورای کاوه که این تجمعات را سازماندهی کرده است، اعلام کرده که اعتراضات تا آزادی یکی از دانشجویان این دانشگاه ادامه خواهد....




👈 بیشتر بخوانید