🔴 تجمع پرشور ایرانیان در لندن؛ حمایت از دولت موقت و جمهوری دموکراتیک در ایران
۹ فروردین, ۱۴۰۵

شرکت‌کنندگان با رد «سلطنت و حاکمیت مذهبی»، بر گذار دموکراتیک تاکید کردند
لندن – بعدازظهر شنبه ۸ فروردین ۱۴۰۵، جمع بزرگی از ایرانیان مقیم بریتانیا در یکی از تجمعات قابل توجه سیاسی در پایتخت این کشور گرد هم آمدند تا حمایت خود را از طرح «دولت موقت» و استقرار یک جمهوری دموکراتیک در ایران اعلام کنند. این تظاهرات که با حضور فعالان سیاسی، حقوقی و نمایندگانی از جامعه ایرانیان برگزار شد، به صحنه‌ای برای طرح مطالبات سیاسی، بیان همبستگی با معترضان داخل کشور و تأکید بر ضرورت تغییر ساختار حاکمیت در ایران تبدیل شد.

شرکت‌کنندگان در این راهپیمایی با سردادن شعارهایی چون «دموکراسی، آزادی با مریم رجوی»، «نه سلطنت، نه رهبری، جمهوری دموکراتیک» و «ملت ما بیداره، از شیخ و شاه بیزاره»، بر مخالفت خود با هرگونه بازگشت به اشکال مختلف دیکتاتوری تأکید کردند. فضای این تجمع، بازتاب‌دهنده نوعی همگرایی میان طیف‌هایی از مخالفان بود که بر سر یک محور مشترک، یعنی استقرار حکومتی مبتنی بر رأی مردم، به توافق رسیده‌اند....




👈بیشتر بخوانید

🔴 تلفات جاده‌ای؛ اقتصاد سیاسی مرگ در حکمرانی رانتی

♦️ وقتی آمار تلفات جاده‌ای به سند ناکارآمدی ساختاری بدل می‌شود
در جنگ کریمه، فلورانس نایتینگل وقتی وارد بیمارستان‌های نظامی شد، دریافت که بیشتر سربازان نه در میدان جنگ، بلکه بر اثر عفونت و بی‌نظمی جان می‌دهند. او فهمید مرگ، نتیجه یک گلوله نیست؛ نتیجه یک ساختار ناکارآمد است. امروز نیز تلفات جاده‌ای در ایران یادآور همان حقیقت تلخ است. مردم نه فقط در تصادف، بلکه در دل یک نظام معیوب جان می‌بازند.

تلفات جاده‌ای در ایران دیگر یک حادثه نیست؛ یک روند ساختاری است. آمارها نشان می‌دهد کشور در میان بدترین‌های جهان قرار دارد. بر اساس داده‌های پژوهشکده بیمه، ایران رتبه ۱۸۸ از میان ۱۹۰ کشور را در ایمنی تصادفات دارد. این جایگاه تصادفی نیست. این نتیجه دهه‌ها سیاست‌گذاری رانتی و بی‌پاسخگویی است.

سالانه حدود ۸۰۰ هزار تصادف رخ می‌دهد. روزانه ۴۰ نفر کشته می‌شوند. یعنی هر ۳۶ دقیقه یک انسان جان می‌دهد. تلفات جاده‌ای پس از آلودگی هوا، دومین عامل مرگ در کشور است. این ارقام، یک فاجعه ملی را نشان می‌دهد که عادی‌سازی شده است.

آماری که فریاد می‌زند
بر اساس گزارش‌های رسمی، در ۹ ماهه ۱۴۰۴ بیش از ۱۵ هزار و ۵۱۳ نفر در تصادفات جان باختند. این رقم نسبت به سال قبل افزایش دارد. میانگین سالانه حدود ۱۹ هزار و ۸۰۰ کشته ثبت شده است. طی ۲۰ سال، ۳۹۶ هزار نفر جان خود را از دست داده‌اند. این عدد از تلفات بسیاری از جنگ‌ها بیشتر است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 مصطفی پورمحمدی سرپرست جدید وزارت اطلاعات کیست؟
۹ فروردین, ۱۴۰۵

پیشینه سرکوب مصطفی پورمحمدی در نزدیک به ۵ دهه حاکمیت ملایان
مصطفی پورمحمدی که اکنون به عنوان سرپرست وزارت اطلاعات معرفی شده، از جمله چهره‌هایی است که از نوجوانی در حساس‌ترین مناصب سرکوب حکومت ایران حضور داشته است. او که برخاسته از مدرسه حقانی است، مسیر خود را از دادستانی در شهرهای بحران‌زده آغاز کرد و به سرعت به لایه‌های فوقانی دستگاه اطلاعاتی راه یافت. کارنامه او در دهه ۶۰ شمسی، آمیزه‌ای از بی‌رحمی قضایی و مدیریت امنیتی است که تحلیل آن برای درک ساختار قدرت در ایران ضرورت دارد. در ادامه، به بررسی گام‌به‌گام مسئولیت‌های وی در آن دوران سرنوشت‌ساز می‌پردازیم.

در همین زمینه

[نگاهی به زندگی سراسر جنایت مصطفی پورمحمدی!]

از طلبگی در حقانی تا دادستانی در مناطق جنگی
مصطفی پورمحمدی متولد اول دی ۱۳۳۸، پیش از انقلاب در مدرسه حقانی قم به تحصیل علوم دینی اشتغال داشت. پدر وی اهل رفسنجان و مادرش یزدی بود. او در مصاحبه‌ای درباره نحوه ورودش به عرصه قضا گفته است: «از تعدادی از ما [فارغ‌التحصیلان مدرسه حقانی] دعوت کرد و یک تیم ۱۵ الی۲۰ نفری رفتیم به دادستانی کل. حاکم شرع شدیم، دادستان شدیم و مقامات قضایی را بر عهده گرفتیم.» وی در زمستان ۱۳۵۸ به خوزستان اعزام شد. مصطفی پورمحمدی در ۲۰ سالگی دادستان انقلاب مسجد سلیمان شد. وی تا ۲۷ سالگی در استان‌های خوزستان، هرمزگان، کرمانشاه و خراسان به عنوان دادستان فعالیت کرد. او در سال ۱۳۶۵ دادستان نظامی مناطق غرب کشور شد. گزارش‌ها حاکی است او در ۲۰ سالگی حکم اعدام بیش از ۳۰۰ نفر را در بندرعباس صادر کرد. برخی از این افراد جوانان ۱۶ و ۱۷ ساله بودند. وی در مقام دادستان، در سرکوب و محاکمه اعضای سازمان مجاهدین خلق پس از تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ حضور مستقیم داشت. مصطفی پورمحمدی در شهریور ۱۳۶۰ از بندرعباس به مشهد منتقل شد تا سکان دادستانی کل استان خراسان را در دست بگیرد....



👈بیشتر بخوانید

🔴 بازی خطرناک رژیم ایران در خلیج فارس؛ استراتژی بقا یا شتاب سرنگونی؟

♦️ ریشه‌های تنش‌زایی منطقه‌ای رژیم ایران و پیامدهای معکوس آن
در شرایطی که بحران‌های داخلی و منطقه‌ای به نقطه‌ای کم‌سابقه رسیده، تشدید تنش‌ها در خلیج فارس و تهدید گذرگاه‌های حیاتی مانند تنگه هرمز، بار دیگر این پرسش اساسی را مطرح کرده است: آیا این اقدامات نشانه‌ای از قدرت‌نمایی است یا بازتابی از بن‌بست‌های عمیق سیاسی و اجتماعی در رژیم حاکم ایران؟ شواهد موجود نشان می‌دهد که آنچه به‌عنوان «نمایش قدرت» معرفی می‌شود، در واقع بیش از هر چیز بیانگر استراتژی بقا در شرایطی بحرانی است؛ استراتژی‌ای که به‌طور فزاینده‌ای نتایج معکوس به‌همراه دارد.

یکی از کلیدهای فهم این رفتار، توجه به ماهیت ساختاری نظام سیاسی ایران است؛ نظامی که طی چهار دهه گذشته بر دو ستون اصلی استوار بوده: سرکوب در داخل و مداخله‌گری در خارج. این الگو، ریشه در تجربه‌های اولیه پس از انقلاب ۱۳۵۷ دارد و در طول جنگ جنگ ایران و عراق نیز به‌وضوح قابل مشاهده بود؛ جایی که فضای جنگی به ابزاری برای تثبیت کنترل داخلی تبدیل شد. در سال‌های بعد نیز این سیاست با سرمایه‌گذاری گسترده در برنامه‌های موشکی، هسته‌ای و حمایت از گروه‌های نیابتی در منطقه ادامه یافت.

آغاز پایان یک استراتژی
با این حال، تحولات سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از اعتراضات دی ۱۳۹۶ ایران، نشان داده که این الگو دیگر کارآمدی گذشته را ندارد. افزایش نارضایتی عمومی، بحران‌های اقتصادی، و کاهش مشروعیت سیاسی، رژیم را در موقعیتی قرار داده که برای مهار فشارهای داخلی، به تشدید تنش‌های خارجی روی آورده است. این همان «فرار به جلو»یی است که در بسیاری از نظام‌های اقتدارگرا در مراحل پایانی عمرشان مشاهده شده است.

👈 اینجا بخوانید