🔴 گزارش روزنامه حکومتی تابناک از مغز زخمی اما زنده!

♦️ الان وقت سر بندی و حال خوب شدن نیروهای فرماندهی مرکزی است
رسانه حکومتی تابناک در تاریخ ۲۲ فروردین ماه ۱۴۰۵ اقدام به انتشار مطلی تحت عنوان«مغزِ زخمی اما زنده؛ فرماندهی از زیر آوار دوباره قد می‌کشد» کرده است. این رسانه حکومتی به میزان ضربه به نیروی فرماندهی می‌پردازد و اینکه چگونه کل دستگاه حکومت آخوندی با کشته شدن خامنه ای و فرماندهان رده بالای حکومتی در جریان جنگ خارجی دچار تشنج شده است.

رسانه حکومتی تابناک مینویسد: «حالا مثلا آتش بس شده ، مثلا آمریکا و اسرائیل به ایران حمله‌ای نمی‌کنند، اما همین الان وقت سربندی و حال خوب شدن نیروهای فرماندهی مرکزی است، مغزهای متفکری که در عمق جنگ بوده، خسته و زخم خورده‌اند…».

به گزارش رسانه حکومتی تابناک؛ «جنگ را همیشه با دود و آتش می‌شناسند، اما آن‌جا که واقعاً سرنوشتش نوشته می‌شود، اتاق‌هایی است که هیچ‌کس نمی‌بیند. در روز‌هایی که آتش‌بس روی کاغذ آمده، در دل همان اتاق‌ها، یک مغز زخمی در حال ترمیم است؛ مغزی که اگر دوباره درست کار کند، می‌تواند کل میدان را برگرداند».

تابناک واقعیت‌های جنگ خارجی را ناخواسته برملا می‌کند
این رسانه حکومتی در ادامه می‌نویسد: «در روز‌های اول جنگ، همه چیز سریع اتفاق افتاد. آن‌قدر سریع که حتی برخی از تصمیم‌ها، قبل از کامل شدن اطلاعات گرفته می‌شد. فشار، سنگین بود. نه فقط روی نیروها، بلکه روی همان شبکه‌ای که باید تصمیم بگیرد، هماهنگ کند و واکنش نشان دهد. شبکه فرماندهی و کنترل، جایی که اگر حتی برای چند دقیقه دچار اختلال شود، اثرش در کل میدان پخش می‌شود».

👈 اینجا بخوانید

📋 خاطره روز
۱۵آویل ۱۹۸۰- درگذشت ژان پل سارتر نمایش نویس منتقد و فیلسوف اگزیستانسیالیست فرانسوی معتقد بود که انسان محکوم به آزادی است





▫️▫️▫️

🔴 سنتکام از محاصره کامل دریایی ایران خبر داد!

ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) اعلام کرد که طرح مسدودسازی بنادر رژیم ایران به‌طور کامل به اجرا درآمده است. در بیانیه این نهاد آمده است که تنها طی ۳۶ ساعت از آغاز عملیات، نیروهای آمریکایی موفق شده‌اند تمامی مبادلات تجاری دریایی به مقصد و از مبدأ ایران را متوقف کنند. سنتکام با تأکید بر حفظ «برتری دریایی» آمریکا در منطقه خاورمیانه افزود که این عملیات با هدف کنترل کامل تردد دریایی مرتبط با ایران انجام شده و همچنان ادامه دارد. در همین حال، تحلیلگران نظامی این اقدام را یکی از گزینه‌های کم‌ریسک‌تر در مقایسه با سناریوهای تهاجمی‌تر ارزیابی می‌کنند. به گفته مارک مونتگمری، دریادار بازنشسته آمریکایی، اجرای محاصره دریایی از اقداماتی مانند اسکورت نظامی کشتی‌ها در تنگه هرمز یا تصرف نقاط راهبردی، خطرات کمتری برای نیروهای آمریکایی دارد. در سناریوهای جایگزین، نیروهای آمریکا می‌توانستند در معرض تهدیدهایی همچون حملات موشکی، پهپادی، قایق‌های تندرو و حتی مین‌های دریایی قرار گیرند؛ ...



👈بیشتر بخوانید

🔴 تئوکراسی و خاموشی شهروند؛

♦️ فرود انسان به رعیت
در تاریخ اندیشه سیاسی، یکی از بنیادی‌ ترین پرسش‌ها همواره این بوده است که سرچشمه مشروعیت قدرت کجاست. آیا قدرت از اراده انسان‌ها و قرارداد اجتماعی (جان لاک، ژان ژاک روسوِ مونتسکیو) میان آنان برمی‌خیزد، یا از منبعی متعالی و قدسی که بیرون از جهان انسانی قرار دارد؟ پاسخ به این پرسش نه صرفاً مسئله‌ای نظری، بلکه تعیین‌کننده شکل زندگی اجتماعی، حقوق فردی و جایگاه انسان در نظم سیاسی است. در نظام‌های تئوکراتیک، پاسخ روشن است: قدرت از آسمان می‌آید، نه از زمین. همین ادعا نقطه آغاز تحولی عمیق در مفهوم جامعه و انسان است.

تئوکراسی (Theocracy) را می‌توان نظامی دانست که در آن منبع مشروعیت قدرت سیاسی نه اراده شهروندان، بلکه امر قدسی تلقی می‌شود. در چنین ساختاری، حاکمیت خود را واسطه‌ای میان جهان انسانی و امر قدسی معرفی می‌کند. او خود را فراتر از زمان، مکان و نقد انسانی می ‌پندارد. حاکمیت تئوکراتیک خود را دارنده گنجینه‌ای اسرارآمیز از حقیقت معرفی می‌کند؛ حقیقتی که گویی تنها بر او مکشوف شده است. او خویش را دریافت‌ کننده فرمان الهی دانسته و اجرای آن فرمان را رسالت خود می داند. از این‌رو، قدرت سیاسی نه نهادی زمینی و قابل نقد، بلکه تجلی اراده‌ای فرازمینی قلمداد می‌شود. در این الگو، حقیقت نه محصول گفت‌ وگو، تجربه تاریخی و خرد جمعی، بلکه ودیعه‌ای قدسی دانسته می‌شود که تنها در اختیار نهاد حاکم قرار گرفته است. هر مخالفتی نه صرفاً مخالفتی سیاسی، بلکه نوعی سرپیچی از نظم مقدس و کیهانی جلوه داده می‌شود. در سایه تئوکراسی، جامعه آرام‌آرام چهره خود را از دست می‌دهد. آنچه روزگاری می‌توانست میدان گفت‌ وگو و خرد جمعی باشد، به صحنه‌ای بدل می‌شود که در آن تنها یک صدا حق سخن گفتن دارد: صدای قدرتی که خود را سخنگوی آسمان می‌داند. مردمان در برابر چنین ادعایی دیگر شهروندانی آزاد نیستند؛ آنان شاگردانی‌اند که باید بیاموزند، مقلدانی‌اند که باید پیروی کنند، رعایایی‌اند که باید سر به فرمان فرود آورند. این چنین تلقی‌ای، دگرگونی بنیادین مفهوم «شهروند» است.

هرگونه مخالفت با آن را به‌مثابه سرپیچی از نظم الهی تفسیر می‌کند. در چنین دستگاهی، سیاست از حوزه اختلاف نظر و گفت‌ وگوی انسانی خارج می‌شود و به قلمرو ایمان و اطاعت منتقل می‌گردد. مخالفت دیگر صرفاً مخالفتی سیاسی نیست؛ بلکه نوعی گناه یا طغیان تلقی می‌شود. پیامد این ادعا، گسترش دامنه اقتدار سیاسی به همه عرصه‌های زندگی است. وقتی قدرت خود را مسئول هدایت انسان‌ها به سوی رستگاری معرفی کند، دیگر نمی‌تواند به اداره امور عمومی بسنده کند. از نگاه چنین نظامی، حتی کوچک‌ ترین رفتارهای فردی نیز ممکن است بر سرنوشت معنوی انسان اثر بگذارد. بنابراین حوزه خصوصی به تدریج از میان می‌رود و زندگی روزمره به میدان نظارت و مداخلهٔ قدرت تبدیل می‌شود.

انسان شناسی تئوکراسی
در چنین نظمی، انسان دیگر شهروندی خردورز و صاحب حق تلقی نمی‌شود، بلکه موجودی هدایت‌ پذیر است که باید در پرتو اقتدار قدسی اداره شود. تئوکراسی از همان ابتدا با نوعی انسان‌ شناسی خاص همراه است: انسان موجودی خطاپذیر، سرگشته و ناتوان معرفی می‌شود که بدون هدایت نمایندگان امر الهی راهی به حقیقت نخواهد یافت. بنابراین قدرت سیاسی نه تنها مجاز، بلکه موظف است تا زندگی انسانها را هدایت کند؛ زیرا ادعا می‌شود که این هدایت برای نجات و رستگاری آنان ضروری است. در نتیجه چنین نگرشی، جامعه شهروندان به جامعه مقلدان بدل می‌شود. در جامعه شهروندی، افراد دارای حق پرسش، حق نقد و حق مشارکت در تعیین سرنوشت جمعی‌اند. اما در جامعهٔ مقلدان، حقیقت از پیش تعیین شده است و نقش مردم نه مشارکت در کشف آن، بلکه اطاعت از آن است.

👈 اینجا بخوانید