🔴 طولانی‌ترین خاموشی اینترنت با مردم ایران چه کرده است؟

♦️ خاموشی بی‌پایان؛ تبعات ویرانگر طولانی‌ترین قطع اینترنت توسط حکومت
در پی تنش‌های نظامی اخیر، حکومت ایران با مسدودسازی دسترسی عمومی به فضای مجازی، طولانی‌ترین خاموشی دیجیتال تاریخ را رقم زد. این تصمیم نه‌تنها معیشت میلیون‌ها نفر را به مرز نابودی کشانده، بلکه ابزاری برای تبعیض سیستماتیک و نقض حقوق بنیادین شهروندان شده است. قطع اینترنت در این بازه زمانی، ضربه‌ای جبران‌ناپذیر بر پیکره نیمه‌جان اقتصاد ایران وارد کرده است.

بحران معیشت و فرسایش توان مالی شرکت‌ها در بن‌بست دیجیتال
قطع دسترسی‌ها در تاریخ ۹ اسفند ۱۴۰۴، پیوندهای ارتباطی میان شهروندان را به‌کلی مختل کرد. این اقدام مسیر دسترسی به اخبار و اطلاع از وضعیت مناطق مختلف را بست. خانواده‌ها دیگر نمی‌توانند به‌راحتی از وضعیت امنیتی و سلامت نزدیکان خود باخبر شوند. امور روزمره اقتصادی نیز تحت تأثیر شدید این خاموشی سراسری قرار گرفته است. وزیر ارتباطات پیش‌تر میانگین تاب‌آوری کسب‌وکارهای آنلاین را حدود ۲۰ روز اعلام کرده بود. اکنون اشتغال مستقیم و غیرمستقیم ۱۰ میلیون نفر در حوزه اقتصاد دیجیتال با خطر جدی روبه‌روست. زمان قطعی کنونی به بیش از دو برابر آستانه تاب‌آوری شرکت‌ها رسیده است. این مسئله موجب فرسایش شدید توان مالی شرکت‌های بخش خصوصی و توقف فعالیت‌ها شد. تعدیل نیرو و تعویق در پرداخت دستمزدها، نتیجه مستقیم تداوم این وضعیت بحرانی است. بسیاری از کاربران موضوع اخراج کارکنان را پس از تعطیلات نوروز تأیید کرده‌اند. فشار بر معیشت خانوارها به سطح بسیار نگران‌کننده و غیرقابل‌تحملی رسیده است. فعالیت‌های آنلاین عملاً متوقف شده و خسارات مالی روز به روز در حال افزایش است. وابستگی بخش بزرگی از زندگی مردم به فضای مجازی، زنجیره‌ای از پیامدهای منفی ایجاد کرد. اختلال در فروش، پرداخت و توزیع کالا، تمام اصناف را با مشکل مواجه کرده است. حمل‌ونقل، ثبت سفارش و خدمات پشتیبانی نیز به‌دلیل نبود دسترسی پایدار به‌شدت کند شده‌اند. این آسیب‌ها حتی متوجه صنوفی شده است که در ظاهر فعالیت دیجیتال ندارند. تداوم قطع اینترنت در ایران، فراتر از یک مسئله فنی، یک فاجعه اقتصادی همه‌جانبه محسوب می‌شود. شرکت‌های فناوری در حال فروپاشی هستند و سرمایه‌های انسانی به‌سرعت از دست می‌روند. حکومت با نادیده گرفتن هشدار فعالان اقتصادی، کل زیرساخت‌های نوین کشور را به تعطیلی کشانده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 شگفتی پارتیزان‌های ایتالیا از حضور رضا پهلوی در ایتالیا

♦️ اعتراض به مشروعیت‌بخشی به سلطنت در بحبوحه مبارزات مردم ایران
انجمن پارتیزان‌های ضدفاشیستی ایتالیا در شهر کونئو با انتشار بیانیه‌ای، نسبت به سفر رضا پهلوی بچه شاه خائن و مخلوع ایران به این کشور واکنش نشان داد. این بیانیه در شرایطی منتشر شد که توجه افکار عمومی به تحولات ایران و اعتراضات مردمی همچنان ادامه دارد. در این متن، نویسندگان با ابراز نگرانی از حضور رضا پهلوی، آن را در تضاد با مبارزات مردم ایران توصیف کردند.

بر اساس این بیانیه، اعضای انجمن پارتیزان‌ها اعلام کردند که از حضور رضا پهلوی بچه شاه مخلوع در ایتالیا شگفت‌زده شده‌اند. آنها تاکید کردند که چنین حضوری در شرایط کنونی، می‌تواند به نوعی مشروعیت‌بخشی به بازگشت یک حکومت سلطنتی تعبیر شود. در این بیانیه آمده است که مردم ایران سال‌هاست برای دستیابی به یک جمهوری دموکراتیک، آزاد و مبتنی بر جدایی دین و دولت تلاش می‌کنند.

مقایسه‌ای میان مقاومت ضدفاشیستی ایتالیا و مبارزات مردم ایران

در ادامه، نویسندگان بیانیه به مقایسه‌ای میان مقاومت ضدفاشیستی ایتالیا و مبارزات مردم ایران اشاره کردند. آنها یادآور شدند که مقاومت ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم، به پایان یک دوره دیکتاتوری انجامید. این انجمن تاکید کرد که چنین تجربه‌ای باعث می‌شود حمایت از هرگونه بازگشت به ساختارهای اقتدارگرای گذشته، غیرقابل قبول باشد.

👈 اینجا بخوانید

🔴 دانشگاه و زنان؛ دو خط مقدم جامعه ایران در برابر مهندسی سرکوب

♦️ چرا زنان و دانشجویان نقش پیشرو در جنبش ایران دارند؟
اگر بخواهیم «نیروی محرک تغییر» در ایران را در یک قاب دقیق ببینیم، باید هم‌زمان به دو میدان نگاه کنیم که طی دهه‌ها بار اصلی هزینه‌دادن را بر دوش کشیده‌اند: «دانشگاه» و «زنان». این دو میدان، نه صرفاً به‌عنوان گروه‌های اجتماعی، بلکه به‌مثابه دو شبکه تولید آگاهی، سازماندهی و مقاومت مدنی عمل کرده‌اند؛ و به همین دلیل، حکومتِ ولایت فقیه همواره کوشیده آن‌ها را یا با «حذف ساختاری» (اخراج، محرومیت از تحصیل، تهدید و پرونده‌سازی) یا با «کنترل هویتی» (تحمیل قوانین زن‌ستیزانه و سرکوب آزادی‌های فردی) مهار کند.

ریشه این رویارویی، به آغاز استقرار نظام برمی‌گردد؛ زمانی که «انقلاب فرهنگی» به‌عنوان پروژه پاکسازی دانشگاه و تبدیل آن به محیطی ایدئولوژیک مطرح شد و به تعطیلی چندساله دانشگاه‌ها و تصفیه استادان و دانشجویان انجامید. این رویکرد، یک حادثه تاریخی نبود؛ یک الگو بود که تا امروز به شکل‌های مختلف بازتولید شده است. بنحوی‌که روشن شد که “انقلاب فرهنگی” صرفاً تعطیلی دانشگاه نبود، بلکه طراحی یک سازوکار دائمی برای کنترل تولید فکر و جلوگیری از شکل‌گیری «نهاد مستقل اجتماعی» بود.

در سال‌های اخیر، این الگو به شکل دیگری ادامه یافته: «دانشجویان ستاره‌دار»، احکام انضباطی، اخراج و محرومیت از تحصیل، و تبدیل دانشگاه به صحنه حضور امنیتی.

۵ هزار پرونده امنیتی برای دانشگاه
در یکی از گزارش‌های پاییز ۲۰۲۵ می‌خوانیم که از «بیش از پنج هزار» پرونده و حکم انضباطی،اخراج، محرومیت از تحصیل از ۱۴۰۱ به بعد سخن رفته و تأکید شده که حتی تغییر دولت نیز به معنای لغو واقعی این سازوکار نبوده است.

👈 اینجا بخوانید