🔴 حقیقت، شهرت، تریبون

♦️ تریبون فراتر از حقیقت نیست
هر جامعه ای باید بین شهرت، استعداد هنری، ثروت و اعتبار اخلاقی تفاوت قائل شود. در این جستار به این تفاوت و ضرورت پرهیز از هر نوع سلبریتی‌گرایی میپردازم.

در گذشته در کشورهای مختلف، امپراتورها پیش از آغاز جنگ یا سرکوب قیامهای مردم، شاعران و چهره‌های محبوب را به میدان‌ها می‌آوردند تا جمعیت را آماده و تهییج کنند. در این صحنه‌ها عموما مردم، پیش از آنکه صدای حقیقت را بشنوند، مجذوب صدای شهرت می‌شدند.

تاریخ بارها نشان داده است که قدرت، فقط با ارتش و زندان حکومت نمی‌کند. گاهی با لبخند یک بازیگر مشهور یا جمله‌ای کوتاه از یک چهره محبوب، ذهن جامعه را تسخیر می‌کند. سیر نادرست بسیاری از وقایع دقیقا از همین نقطه آغاز می‌شود؛ جایی که شهرت، جای اندیشه را می‌گیرد و مردم به جای بررسی حقیقت، به تعداد دنبال‌کنندگان امروزی در فضای مجازی یا شهرت در زمان‌های نه چندان دور اعتماد می‌کردند.

پر واضح است این مسئله در عصر اینترنت بسیار پیچیده‌تر شده است. اکنون هر فرد مشهوری می‌تواند در چند ثانیه بر افکار میلیون‌ها نفر اثر بگذارد. این نفوذ، در ذات خود بد نیست. مشکل زمانی آغاز می‌شود که شهرت، ابزار مشروعیت‌بخشی به یک حرف نادرست، ظلم بر عده‌ای بی‌گناه یا تحقیر تلاشها و مبارزات انسانی شود. اینجاست که باید لختی به این اندیشید که وقتی جامعه‌ای قدرت تشخیص مستقل یا برداشت ناشی از تحقیق و آگاهی خود را از دست بدهد، به‌تدریج توان دفاع از آزادی را نیز از دست خواهد داد.

شهرت معیار نادرست اعتبار
سلبریتی‌گرایی فقط یک پدیده فرهنگی نیست. این مفهوم به‌تدریج به یک ساختار سیاسی و اقتصادی تبدیل شده است. بسیاری از حکومت‌های اقتدارگرا در طول تاریخ تلاش کرده‌اند چهره‌های مشهور را در کنار خود نگه دارند. دلیل این مسئله روشن است؛ مردم معمولا به کسانی اعتماد می‌کنند که به دلیلی دوستشان دارند. هانا آرنت گفت: «خطرناک‌ترین انسان‌ها کسانی هستند که فکر نمی‌کنند، بلکه فقط تبعیت می‌کنند.» این تبعیت در دوران جدید، دیگر فقط از سیاستمداران اتفاق نمی‌افتد. اکنون بازیگران، فوتبالیست‌ها، مدل‌های تبلیغاتی و اینفلوئنسرها نیز می‌توانند به ابزار شکل‌دهی افکار عمومی تبدیل شوند.

👈 اینجا بخوانید