🔴«شما مشتی ریاکار و بی‌شرم هستید!»
«حکومت جز زبان زور در کف خیابان، زبان دیگری نمی‌فهمد!»



شوش (استان خوزستان): کارگر بازنشسته ای در جریان تجمع اعتراضی بازنشستگان تأمین اجتماعی با اعتراض آشکار به کارکرد حکومت در برخورد با بازنشستگان، سران رژیم را «مشتی ریاکار و بی شرم» می خواند، که «غیر از زبان زور در کف خیابان» زبان دیگری نمی فهمند!

تجمع اعتراضی بازنشستگان و مستمری بگیران تأمین اجتماعی «شوش» در برابر سازمان تأمین اجتماعی شهرستان، در اعتراض به فساد حکومتی، سختی گذران زندگی و پایمال شدن حقوق خود هستند.

یکشنبه ۱۷ خردادماه ۱۴۰۵


دوستان : هرخبری دارین، لطفا جهت انتشار برایمان بفرستید👈 t.me/Maziar_tehrane12

📡 @IranAzadie

🔴 نقش فقردر فرسایش و گسست پیوندهای انسانی

نویسنده
گل‌آذین یارندپور
کارشناس ارشد جامعه شناسی، متخصص و مشاور روانکاوی

♦️ تحقیقی بر تاثیر شگرف فقر بر روان جامعه
این سطور تلاشی است برای به تصویر کشیدن شکاف در پیوند های انسانی، در دورانی که فشار اقتصادی و نا‌اطمینانی اجتماعی ازیک سو و نیازجدی به پرداختن به این سوژه از سوی دیگر،این به تصویر کشیدن را بسیار سخت کرده است. این متن با پذیرفتن این خطر که مسایل اجتماعی به مسایل روانی فردی تقلیل داده شوند، براین باور استوار است که انسان‌ها در فضای سیاسی، اجتماعی با تمام احساسات و زخم ها و تجربه های آسیب زای خود حضورمی‌یابند. از این منظر روان کاوی می‌تواند توضیح دهد که چگونه تعارض ها و شکاف های درونی افراد به دنیای بیرون منتقل می‌شوند و بر روابط و مناسبات اجتماعی و انسانی اثر می‌گذارند.

▫️ مقدمه
وقتی از پیامدهای فقر سخن می‌گوییم، معمولاً ذهن ما به سمت کاهش درآمد، نابرابری اقتصادی، بیکاری یا افت کیفیت زندگی می‌رود. اما یکی از عمیق‌ترین و در عین حال ملموس ترین آثار فقر، فرسایش تدریجی ظرفیت انسان برای زیستن با «دیگری» است.

پاسخ مشترک بسیاری از جوامع به این پرسش که «فقر چه بر سر انسان‌ها می‌آورد؟» را می‌توان در یک کلمه خلاصه کرد: فرسایش و گسست.

ردّ فقر تا سال‌ها بر پیکر انسانها، در روابط خانواده ها، در حافظه جمعی و در روان افراد باقی می‌ماند. فقر فقط منابع مادی را کاهش نمی‌دهد؛ بلکه آن چیزی را فرسوده می‌کند که انسانها و جامعه برای ساختنش به دهه‌ها تلاش نیاز دارند: ساختن اعتماد، همدلی، امنیت و پیوند انسانی برای زیستن با دیگری و دیگران؛ به عبارتی بنیان های دوستی و عشق ورزی.

شاید تراژدی بزرگ فقر همین باشد. اینکه درست در زمانی که انسان بیش از هر زمان دیگری به حمایت عاطفی، احساس تعلق، امنیت روانی و رابطه نیاز دارد، بحران اقتصادی همان بنیان‌هایی را تضعیف می‌کند که بقای روانی انسان بر آن‌ها استوار است.

پژوهش‌های روان‌شناسی اجتماعی بارها نشان داده‌اند که حمایت عاطفی، روابط امن، احساس تعلق و دیده شدن از مهم‌ترین عوامل محافظت‌کننده سلامت روان در دوران بحران هستند. با این حال، فقر دقیقاً همین منابع را هدف قرار می‌دهد و به تدریج ظرفیت انسان برای عشق ورزیدن، اعتماد کردن و صمیمی بودن را تحلیل می‌برد.

▫️ فقر و واپس‌روی روان
یکی از مهم‌ترین پیامدهای ناامنی اقتصادی، انتقال توجه ذهن از کیفیت زندگی و رابطه به بقای زندگی است.

پژوهش‌های سندهیل و شافیر (Sendhil Mullainathan و Eldar Shafir ) در کتاب Scarcity نشان می‌دهد که کمبود منابع مالی بخش قابل توجهی از ظرفیت شناختی انسان را اشغال می‌کند. به این معنی که ذهن گرفتار کمبود، دائماً در حال محاسبه، نگرانی و پیش‌بینی خطر است. در چنین وضعیتی، مغز وارد نوعی «تونل بقا» می‌شود که در آن انرژی روانی کمتری برای همدلی، دوستی، و مراقبت عاطفی برای همزیستی باقی می‌ماند.

بنابراین فقر به عنوان عامل محدود کننده منابع مالی، میدان توجه انسان را نیز به عنوان پلی که امکان عبور از خود و حضور با دیگری را فراهم میکند را به اشکال گوناگونی محدود می‌سازد. در سطحی عمیق‌تر، این وضعیت بسیاری از طرحواره‌های اولیه را فعال می‌کند. طرحواره‌های رهاشدگی، ناامنی، هنجارشکنی وشکست که باعث می‌شوند ذهن مدام در انتظار فقدان، سقوط و تهدید بعدی بماند. به این شکل انسان به تدریج از تجربه رابطه فاصله می‌گیرد و در وضعیت دفاعی دیگری را ازهمتایی انسانی به رقیبی تهدید کننده بدل میکند.

👈 اینجا بخوانید