🔴 شکاف در رأس حکومت؛ جنگ باندها بر سر توافق با آمریکا به خیابان کشیده شد
۲۴ خرداد, ۱۴۰۵
 
در حالی که زمزمه‌های نهایی شدن توافق میان  رژیم ایران و آمریکا بیش از هر زمان دیگری به گوش می‌رسد، نشانه‌های یک بحران عمیق سیاسی در درون حاکمیت نیز آشکارتر شده است. اختلافات بر سر مفاد توافق احتمالی، از پشت درهای بسته فراتر رفته و اکنون به صحنه تجمعات خیابانی، تریبون‌های حکومتی و رسانه‌های وابسته به جناح‌های مختلف رژیم کشیده شده است.
درشامگاه شنبه ۲۳خرداد، گروهی از نیروهای تندرو و حامیان حکومت در تهران و چند شهر دیگر با برگزاری تجمعات شبانه، به‌شدت علیه روند مذاکرات و مسئولان دخیل در آن موضع‌گیری کردند. در میدان ابن‌سینا در تهران، شعارهایی چون «قالیباف، عراقچی، پس خون رهبرم چی؟»، «عراقچی حیا کن، آمریکا را رها کن»، «مرگ بر عراقچی، بی‌شرف نفوذی» و «قالیباف، عراقچی، استعفا استعفا» فضای تجمع را تحت تأثیر قرار داد.
شدت خشم معترضان حکومتی تا آنجا بود که برخی سخنرانان و شرکت‌کنندگان در این تجمعات، مسئولان دولت و تیم مذاکره‌کننده را به «خیانت» متهم کرده و با الفاظ تند و بی‌سابقه مورد حمله قرار دادند. یکی از تجمع‌کنندگان در برابر وزارت خارجه با فریادهای خشم‌آلود، عباس عراقچی را هدف توهین قرار داد و او را عامل بن‌بست‌های سیاسی معرفی کرد....


👈 بیشتر بخوانید

🔴 تیم فوتبال رژیم، تیم مردم نیست

♦️ پشتوانه خونینِ یک تحریم و طرد بزرگ ملی
در تمامی فرهنگ‌ها و جوامع بشری، مسابقات جهانی و به‌ویژه جام جهانی فوتبال، مظهر همبستگی، غرور ملی و پیوند عاطفی میان یک ملت و نمایندگان ورزشی آن‌هاست. اما در مختصات امروز ایران تحت حاکمیت ولایت فقیه، این قاعده جهانی به شکلی بی‌سابقه در تاریخ ورزش معاصر فروپاشیده است. تیمی که به عنوان نماینده ایران راهی مسابقات می‌شود، در نگاه توده‌های جان‌به‌لب‌آمده، هیچ نسبتی با هویت و اراده ملی ندارد. این گسست عمیق، حاصل یک فرآیند طولانی از ترور، گزینش‌های امنیتی و نابودی روح واقعی ورزش توسط رژیمی است که حتی از مستطیل سبز نیز به عنوان ابزاری برای مشروعیت‌بخشی و بقای خود استفاده می‌کند.

ریشه این تحریم عاطفی و طرد بزرگ را باید در تضاد تاریخی میان دو مفهوم «قهرمان ملی» و «ورزشکار حکومتی» جستجو کرد. تاریخ ایران هرگز نام جهان‌پهلوان تختی را فراموش نمی‌کند؛ قهرمانی که حتی وقتی دست‌خالی و بدون مدال از مسابقات خارجی بازمی‌گشت، روی دوش توده‌ها تشویق می‌شد و فریاد «شیر دلیران کیه؟ تختیه…» برایش طنین‌انداز بود. راز این ماندگاری، نه در شمار مدال‌ها، بلکه در ایستادگی او در برابر دیکتاتوری و وفاداری‌اش به مردم بود. در نقطه مقابل، تیمی که امروز اعزام می‌شود، ویترینی دست‌چین شده از مهره‌هایی است که با فیلترهای امنیتی و وفاداری‌سنجی حاکمیت گزینش شده‌اند؛ کسانی که به جای خم شدن در برابر رنج مردم، دست‌بوس مقاماتِ عامل سرکوب هستند.

👈 اینجا بخوانید

🔴 ولایت فقیه همراه با خامنه‌ای به خاک سپرده خواهد شد؟

♦️ از اعتراف به بحران تا هراس از جامعه
رژیم ولایت فقیه در یکی از بحرانی‌ترین مقاطع حیات خود قرار گرفته است؛ مقطعی که در آن مجموعه‌ای از بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در داخل کشور، همراه با پیامدهای سیاست‌های منطقه‌ای و جنگ‌افروزانه در خارج از مرزها، ساختار حاکمیت را با فشارهای بی‌سابقه‌ای روبه‌رو کرده است. آنچه امروز بیش از هر چیز در فضای رسانه‌ای و سیاسی جمهوری اسلامی دیده می‌شود، نه نشانه‌ای از انسجام، بلکه آشکار شدن شکاف‌های عمیق درونی و افزایش هراس از مردم و قیام است.

دو ستون اصلی بقای رژیم در چهار دهه گذشته، یعنی سرکوب داخلی و جنگ افروزی منطقه ، امروز با چالش‌های جدی مواجه شده‌اند. سیاست خارجی مبتنی بر تنش، و جنگ‌افروزی منطقه‌ای دیگر نمی‌تواند مانند گذشته به عنوان ابزاری برای سرکوب مردم و انسجام داخلی عمل کند و حتی در درون حاکمیت نیز محل اختلاف شده است.

غلامرضا صادقیان در روزنامه جوان (۲۳ خرداد ۱۴۰۵) در نقد مخالفان مذاکره می‌نویسد: مرتب القا می‌کنند که در زمان پایان تیر‌های پدافند دشمن، آتش‌بس کردیم و در زمان پایان نفت ذخیره جهان، تفاهم! و روی سینه دشمن نشسته بودیم و زمان بریدن سر شمر بود و نباید دست از جنگ می‌کشیدیم.»

👈 اینجا بخوانید

🔴 کفن‌پوشان علیه مذاکره؛ آیا رژیم ظرفیت توافق با آمریکا را دارد؟

♦️ هراس از توافق و جام زهر تازه، شکاف باندهای قدرت را آشکارتر کرد
در حالی که گزارش‌های منتشر شده از نزدیک شدن مذاکره تهران و واشنگتن به یک تفاهم‌نامه خبر می‌دهند، شکاف‌های درونی رژیم بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است. آنچه قرار بود از طرف رژیم به‌عنوان یک موفقیت دیپلماتیک معرفی شود، اکنون به میدان رویارویی جریان‌های مختلف قدرت در حاکمیت تبدیل شده است.

طی روزهای اخیر، رسانه‌های بین‌المللی و مقام‌های مرتبط با مذاکرات از پیشرفت چشمگیر گفتگوها خبر داده‌اند. نیویورک تایمز نیز گزارش داد که آمریکا و ایران به توافقی «بسیار نزدیک» شده‌اند؛ توافقی که براساس این گزارش، می‌تواند به بازگشایی تنگه هرمز، رفع محاصره بنادر و آزادسازی بخشی از دارایی‌های بلوکه‌شده ایران منجر شود. در مقابل، محدودیت‌هایی برای برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی و انتقال ذخایر اورانیوم ایران در نظر گرفته شده است.

همزمان با انتشار این اخبار، مخالفت‌ها در داخل حاکمیت شدت گرفته است. شامگاه گذشته گروه‌هایی از بسیجیان و نیروهای موسوم به کفن‌پوش در مقابل وزارت خارجه و در برخی خیابان‌ها تجمع کرده و علیه عباس عراقچی و محمدباقر قالیباف شعار سر دادند؛ اقدامی که نشان می‌دهد اختلافات از پشت درهای بسته به عرصه عمومی کشیده شده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 ایران در تکاپوی آزادی
- پایانِ توهمِ جنگ؛ آغازِ عقب‌نشینیِ آشکار

وقتی پروژه‌ی تکیه بر مداخله‌ی خارجی به بن‌بست می‌رسد، شعار «سرنوشت در دستان مردم است» ناگهان به متن اصلی تبدیل می‌شود. این تغییر لحن، بیش از آنکه نشانه‌ی استقلال باشد، اعترافی به شکست یک استراتژی وابسته است. در این برنامه بررسی می‌کنیم چرا ادبیات رضا پهلوی از «انتظار برای بیرون» به «تأکید بر مردم» تغییر کرد و این چرخش چه معنایی برای آینده‌ی جریان سلطنت‌طلب دارد.


▫️▫️▫️