🔴 برگی از تاریخ، انتخابات مجلس در دوران سلطنت خاندان پهلوی

♦️ آزادی آراء در انتخابات مجلس چیزی جز شوخی نبود
کریستین دلانوآ فرانسوی در کتاب خود در رابطه با انتخابات مجلس می‌نویسد: «در زمان رضاشاه مجلس به هیچ وجه نمی‌توانست قوانینی مخالف با اراده شاه تصویب کند و هرگاه کسی جرأت می‌کرد به شاه گوشزد کند که تصمیماتش خلاف قانون است، پاسخ می‌شنید: قانون را با اوامر من موافق کنید».

سید حسن تقی‌زاده درباره انتخابات زمان رضاخان می‌نویسد: «وقتی که دوره آن مجلس (مجلس ششم) به اتمام رسید و اعلان انتخابات جدید کردند، مداخلات دربار از حد تجاوز کرد. در حقیقت رضاشاه تصمیم قطعی گرفته بود که یک نفر هم از اشخاصی که مطیع او نباشند، انتخاب نشود» (محمود طلوعی،بازیگران عصر پهلوی، ج ۱، ص ۱۴۱)

ویلیام داگلاس آمریکایی به نقل از مردم آن زمان ایران در کتابش می‌نویسد:«هنگام انتخابات مجلس سربازان با صندوق‌های رأی و تعدادی اوراق از پیش نوشته شده به محل رأی‌گیری می‌آیند و در رأس اوراق فقط اسم یک نفر نوشته شده و مردم پشت سر هم صف می‌بندند و آرای از پیش نوشته شده بین افراد تقسیم می‌شود و آنگاه صف به‌ترتیب نوبت به طرف جلو حرکت می‌کند و مردم اوراق را در صندوق می‌ریزند.» (کتاب سرزمین شگفت انگیز و مردمی مهربان و دوست داشتنی نوشته ویلیام او داگلاس (قاضی دیوان عالی آمریکا) ،ترجمه فریدون سنجری ـ صفحه ۱۸۲)

▫️ فهرست نامزدها توسط شاه تهیه شده بود
مینو صمیمی، منشی فرح (همسر محمدرضا شاه) در خاطراتش آزادی آرا در انتخابات مجلس را چیزی جز شوخی نمی‌دانست. او می‌نویسد : «موقعی که می‌شنیدم ما در کشور از آزادی حق رأی برای انتخاب وکلای مجلس برخورداریم یا می‌گفتند زنان با استفاده از آزادی اعطا شده می‌توانند در انتخابات مجلس شرکت کنند، بلافاصله این سؤال به ذهنم می‌آمد که اصولا وقتی ساواک همه نمایندگان مجلس را برمی‌گزیند چگونه امکان دارد کسی مسئله وجود آزادی حق رأی را باور داشته باشد؟».

👈 اینجا بخوانید

🔴 چرا بقایای شاه و شیخ خواهان تداوم جنگ هستند؟

♦️ چرا جنگ شاه و شیخ را به هم پیوند می دهد؟
تحولات اخیر و اعلام توافق میان آمریکا و رژیم ایران بار دیگر یکی از مهم‌ترین شکاف‌های سیاسی در میان مخالفان و موافقان وضعیت موجود را آشکار کرده است. در حالی که بخش بزرگی از مردم ایران از هر راه‌حلی که بتواند خطر جنگ، ناامنی و ویرانی بیشتر را از کشور دور کند استقبال می‌کنند، جریان‌هایی در دو سوی طیف سیاسی ــ یعنی دیکتاتوری مذهبی مستقر و بقایای جریان سلطنت‌طلب ــ عملاً در نقطه‌ای مشترک به هم می‌رسند: مخالفت با هر روندی که بتواند فضای بحران دائمی را کاهش دهد.

این هم‌سویی البته به معنای اشتراک کامل اهداف نیست؛ اما واقعیت آن است که هر دو جریان، به دلایل متفاوت، از ادامه تنش و بحران سیاسی و نظامی در منطقه و ایران سود می‌برند و کاهش بحران می‌تواند موقعیت سیاسی آنها را تضعیف کند.

▫️ رژیم ایران؛ جنگ و بحران به‌عنوان ابزار بقا
در طول بیش از چهار دهه گذشته، یکی از مهم‌ترین ابزارهای بقای رژیم ایران، ایجاد یا بهره‌برداری از بحران‌های مستمر داخلی و خارجی بوده است. این رژیم همواره تلاش کرده است فضای سیاسی کشور را در شرایط اضطراری نگه دارد؛ زیرا در چنین شرایطی مطالبات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی مردم به حاشیه رانده می‌شود.

هر زمان که خطر اعتراضات گسترده اجتماعی افزایش یافته، رژیم تحت امر خمینی و خامنه‌ای کوشیده است با برجسته کردن تهدیدهای خارجی، جامعه را در وضعیت بسیج سیاسی و امنیتی قرار دهد. جنگ، تنش منطقه‌ای و منازعه با قدرت‌های جهانی در این چارچوب به ابزاری برای سرکوب مخالفان، توجیه محدودیت‌های سیاسی و فرار از پاسخگویی تبدیل شده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 آینده اقتصاد ایران؛ از شکست پیش‌بینی‌ها تا بن‌بست ساختاری

♦️ چرا توافق‌های خارجی نمی‌توانند بحران‌های ریشه‌دار اقتصاد ایران را حل کنند؟
در یکی از مشهورترین روایت‌های تاریخ دریانوردی، کشتی‌های اکتشافی قرن پانزدهم زمانی که قطب‌نمای خود را از دست می‌دادند، نه به دلیل کمبود باد یا توان حرکت، بلکه به دلیل نداشتن جهت، در اقیانوس سرگردان می‌شدند. بسیاری از آن کشتی‌ها تجهیزات کافی داشتند اما مقصد را گم کرده بودند. اقتصادها نیز گاهی به همین سرنوشت دچار می‌شوند؛ منابع دارند، نیروی انسانی دارند و ظرفیت تولید دارند، اما فاقد قطب‌نمایی هستند که مسیر توسعه را مشخص کند.

امروز بحث درباره آینده اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به مسئله جهت‌گیری حکمرانی گره خورده است. سال‌ها پیش‌بینی‌های رسمی درباره کنترل تورم، ثبات ارزی و رشد اقتصادی پایدار مطرح شد، اما واقعیت‌های اقتصادی مسیر دیگری را نشان دادند. آخرین آمارهای پولی نیز حکایت از آن دارند که شکاف میان وعده‌ها و واقعیت‌ها همچنان در حال گسترش است.

▫️ شکست پیش‌بینی‌های اقتصادی و بازگشت تورم مزمن
اقتصاددانان مستقل سال‌ها هشدار داده بودند که رشد مداوم نقدینگی و پایه پولی سرانجام به جهش‌های تورمی بزرگ منتهی خواهد شد. با این حال، ساختار تصمیم‌گیری در اقتصاد ایران بارها این هشدارها را نادیده گرفت.

آمارهای منتشرشده از سوی بانک مرکزی نشان می‌دهد رشد پایه پولی به بیش از ۵۴ درصد و رشد نقدینگی به بیش از ۴۷ درصد رسیده است. این ارقام در چند دهه اخیر کم‌سابقه هستند. نتیجه چنین روندی نیز برای شهروندان کاملاً ملموس است؛ کاهش مداوم قدرت خرید، افزایش هزینه‌های زندگی و فرار سرمایه‌ها به بازارهای ارز، طلا و دارایی‌های غیرمولد.

👈 اینجا بخوانید

🔴 خط فقر در ایران از ۷۰ میلیون تومان عبور کرد

بر اساس گزارش روزنامه حکومتی «نوبنیاد»، حاج‌اسماعیلی، کارشناس اقتصادی، با اشاره به شکاف عمیق میان هزینه‌های زندگی و سطح دستمزدها اعلام کرد که در شهرهای بزرگی مانند تهران، هزینه مسکن هیچ تناسبی با درآمد کارگران ندارد و برآوردها نشان می‌دهد خط فقر از مرز ۷۰ میلیون تومان در ماه عبور کرده است.

این کارشناس اقتصادی همچنین با اشاره به تورم ۶۰ درصدی در اردیبهشت ماه سال جاری تأکید کرد که در شرایط کنونی، وضعیت قیمت‌ها به‌گونه‌ای است که شاید لازم باشد نرخ تورم به جای گزارش ماهانه، هر ۱۵ روز یک‌بار اعلام شود؛ زیرا به گفته او، دولت عملاً کنترل مؤثری بر روند افزایش قیمت‌ها ندارد.

در بخش دیگری از این گزارش، این واقعیت تلخ پررنگ است که فاصله میان درآمد ثابت خانوارها و هزینه‌های واقعی زندگی به نقطه‌ای بحرانی رسیده است؛ به‌طوری که بخش بزرگی از جامعه عملاً توان تأمین حداقل‌های معیشتی را از دست داده‌اند. استمرار تورم مزمن، جهش قیمت مسکن و کاهش قدرت خرید، نشان می‌دهد...



👈بیشتر بخوانید

🔴 واکنش‌های گسترده در کنگره آمریکا به تفاهم‌نامه واشینگتن با رژیم ایران
۲۸ خرداد, ۱۴۰۵

اعلام امضای تفاهم‌نامه میان آمریکا و رژیم ایران از سوی دونالد ترامپ، موجی از تردید و انتقاد را در کنگره آمریکا برانگیخته است. واکنش‌های اولیه نمایندگان و سناتورهای هر دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات نشان می‌دهد که این تفاهم‌نامه، حتی پیش از نهایی شدن، با پرسش‌های جدی و مخالفت‌های قابل توجهی روبه‌رو شده است.
خبرگزاری آسوشیتدپرس گزارش داد که بسیاری از اعضای کنگره هنوز از جزئیات این تفاهم‌نامه بی‌اطلاع هستند و دولت آمریکا نیز تاکنون هیچ نشست توجیهی رسمی درباره مفاد آن برگزار نکرده است. این ابهام، انتقادها نسبت به روند مذاکرات و نحوه پیشبرد توافق را افزایش داده است.
«جان تون» رهبر اکثریت سنای آمریکا تأکید کرد که سند منتشرشده هنوز یک توافق نهایی نیست و تنها یک چارچوب اولیه یا یادداشت تفاهم به شمار می‌رود. او گفت: «برداشت من این است که این صرفاً یک چارچوب کلی است و برای رسیدن به توافق نهایی، مراحل و مذاکرات بیشتری در پیش خواهد بود. آنچه امروز می‌بینیم، شکل نهایی توافق نیست.»




👈 بیشتر بخوانید

🔴 اقتصادِ سرکوب: مکانیزم‌های مالی نظام در خفه کردن موسیقی مستقل و رپ ایران

♦️ مقدمه: هنر بدون صله، هنرمند بدون شریان
در تعاریف کلاسیک جامعه‌شناسی هنر، بقای هر جریان فرهنگی به ایجاد یک «چرخه اقتصادی پایدار» بستگی دارد؛ چرخه‌ای که در آن هنرمند بتواند از طریق خلق اثر، هزینه‌های زیست و تولید بعدی خود را تأمین کند. در جمهوری اسلامی، برخورد با هنر معترض و به ویژه موسیقی رپ، صرفاً به بازداشت و فیلترینگ محدود نشده است؛ بلکه هوشمندانه‌ترین و مخرب‌ترین بازوی سانسور، «سرکوب اقتصادی» و خشک کردن شریان‌های مالی هنرمندان مستقل است. حاکمیت با درک این واقعیت که هنرِ بدون پشتوانه مالی محکوم به انزواست، در طول دو دهه گذشته یک آپارتاید اقتصادی تمام‌عیار را علیه موسیقی رپ اعمال کرده است. این مقاله به تحلیل مکانیزم‌های ساختاری این سرکوب مالی و پیامدهای آن بر زیست هنرمندان می‌پردازد.

▫️ ۱. محرومیت مطلق از بازار رسمی: ممنوعیت کنسرت و کپی‌رایت
نخستین و بدیهی‌ترین لایه این انسداد اقتصادی، محرومیت از بازار رسمی داد و ستد موسیقی در داخل کشور است. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان فیلتر اصلی، جریان رپ فارسی را از سه منبع درآمدی اصلی محروم کرده است:

بلیت‌فروشی و اجرای زنده: بزرگ‌ترین منبع درآمد هر موزیسین در دنیا، برگزاری کنسرت است. رپ فارسی در طول ۲۵ سال حیات خود، حتی از یک ساعت اجرای رسمی و قانونی در خاک ایران محروم بوده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 علی ربیعی؛ خجالت‌زده یا بی‌شرم؟!

♦️ ربیعی با آمارسازی سیاسی می‌کوشد مطالبه تغییر بنیادین را به توهم اصلاح‌پذیری تقلیل دهد.
اظهارات اخیر علی ربیعی درباره اینکه «بیش از ۶۰ تا ۷۰ درصد مردم خواهان تغییر درون نظام هستند» در ظاهر یک تحلیل اجتماعی است، اما در واقع تلاشی حساب‌شده برای بازسازی مشروعیت فروریخته ساختاری است که خود او سال‌ها بخشی از آن بوده است. مسئله اینجاست: وقتی کارگزار امنیتی–سیاسی دیروز، امروز در لباس «تحلیلگر اجتماعی» ظاهر می‌شود، هدف نه فهم جامعه، بلکه مهار خشم جامعه است.

ربیعی از «جامعه دوقطبی» و «بخش سوم بی‌طرف» حرف می‌زند؛ اما این ادبیات، در شرایط ایران امروز، بیش از آنکه یک تحلیل علمی باشد، یک پروژه سیاسی برای پاک‌سازی صورت مسئله است. او می‌خواهد جامعه‌ای را تصویر کند که گویا هنوز به اصلاح از درون امید دارد؛ یعنی همان چیزی که حاکمیت به شدت به آن نیاز دارد: زنده نگه داشتن توهم اصلاح‌پذیری.

اما واقعیت صحنه خیابان، اقتصاد، و تجربه زیسته مردم چیز دیگری می‌گوید.

♦️ مسئله «۷۰ درصد اصلاح‌طلب» یا مهندسی ادراک؟
ادعای ربیعی درباره «اکثریت خواهان تغییر درون نظام» دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید افشا شود: این گزاره نه یک تحلیل، بلکه یک ابزار کنترل سیاسی است. وقتی بحران مشروعیت به نقطه انفجار نزدیک می‌شود، حاکمیت معمولاً تلاش می‌کند آن را از «سرنگونی‌خواهی» به «اصلاح‌طلبی نرم» تقلیل دهد. این یعنی تبدیل یک بحران سیاسی به یک اختلاف مدیریتی.

👈 اینجا بخوانید