🔴 چرا بقایای شاه و شیخ خواهان تداوم جنگ هستند؟

♦️ چرا جنگ شاه و شیخ را به هم پیوند می دهد؟
تحولات اخیر و اعلام توافق میان آمریکا و رژیم ایران بار دیگر یکی از مهم‌ترین شکاف‌های سیاسی در میان مخالفان و موافقان وضعیت موجود را آشکار کرده است. در حالی که بخش بزرگی از مردم ایران از هر راه‌حلی که بتواند خطر جنگ، ناامنی و ویرانی بیشتر را از کشور دور کند استقبال می‌کنند، جریان‌هایی در دو سوی طیف سیاسی ــ یعنی دیکتاتوری مذهبی مستقر و بقایای جریان سلطنت‌طلب ــ عملاً در نقطه‌ای مشترک به هم می‌رسند: مخالفت با هر روندی که بتواند فضای بحران دائمی را کاهش دهد.

این هم‌سویی البته به معنای اشتراک کامل اهداف نیست؛ اما واقعیت آن است که هر دو جریان، به دلایل متفاوت، از ادامه تنش و بحران سیاسی و نظامی در منطقه و ایران سود می‌برند و کاهش بحران می‌تواند موقعیت سیاسی آنها را تضعیف کند.

▫️ رژیم ایران؛ جنگ و بحران به‌عنوان ابزار بقا
در طول بیش از چهار دهه گذشته، یکی از مهم‌ترین ابزارهای بقای رژیم ایران، ایجاد یا بهره‌برداری از بحران‌های مستمر داخلی و خارجی بوده است. این رژیم همواره تلاش کرده است فضای سیاسی کشور را در شرایط اضطراری نگه دارد؛ زیرا در چنین شرایطی مطالبات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی مردم به حاشیه رانده می‌شود.

هر زمان که خطر اعتراضات گسترده اجتماعی افزایش یافته، رژیم تحت امر خمینی و خامنه‌ای کوشیده است با برجسته کردن تهدیدهای خارجی، جامعه را در وضعیت بسیج سیاسی و امنیتی قرار دهد. جنگ، تنش منطقه‌ای و منازعه با قدرت‌های جهانی در این چارچوب به ابزاری برای سرکوب مخالفان، توجیه محدودیت‌های سیاسی و فرار از پاسخگویی تبدیل شده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 آینده اقتصاد ایران؛ از شکست پیش‌بینی‌ها تا بن‌بست ساختاری

♦️ چرا توافق‌های خارجی نمی‌توانند بحران‌های ریشه‌دار اقتصاد ایران را حل کنند؟
در یکی از مشهورترین روایت‌های تاریخ دریانوردی، کشتی‌های اکتشافی قرن پانزدهم زمانی که قطب‌نمای خود را از دست می‌دادند، نه به دلیل کمبود باد یا توان حرکت، بلکه به دلیل نداشتن جهت، در اقیانوس سرگردان می‌شدند. بسیاری از آن کشتی‌ها تجهیزات کافی داشتند اما مقصد را گم کرده بودند. اقتصادها نیز گاهی به همین سرنوشت دچار می‌شوند؛ منابع دارند، نیروی انسانی دارند و ظرفیت تولید دارند، اما فاقد قطب‌نمایی هستند که مسیر توسعه را مشخص کند.

امروز بحث درباره آینده اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به مسئله جهت‌گیری حکمرانی گره خورده است. سال‌ها پیش‌بینی‌های رسمی درباره کنترل تورم، ثبات ارزی و رشد اقتصادی پایدار مطرح شد، اما واقعیت‌های اقتصادی مسیر دیگری را نشان دادند. آخرین آمارهای پولی نیز حکایت از آن دارند که شکاف میان وعده‌ها و واقعیت‌ها همچنان در حال گسترش است.

▫️ شکست پیش‌بینی‌های اقتصادی و بازگشت تورم مزمن
اقتصاددانان مستقل سال‌ها هشدار داده بودند که رشد مداوم نقدینگی و پایه پولی سرانجام به جهش‌های تورمی بزرگ منتهی خواهد شد. با این حال، ساختار تصمیم‌گیری در اقتصاد ایران بارها این هشدارها را نادیده گرفت.

آمارهای منتشرشده از سوی بانک مرکزی نشان می‌دهد رشد پایه پولی به بیش از ۵۴ درصد و رشد نقدینگی به بیش از ۴۷ درصد رسیده است. این ارقام در چند دهه اخیر کم‌سابقه هستند. نتیجه چنین روندی نیز برای شهروندان کاملاً ملموس است؛ کاهش مداوم قدرت خرید، افزایش هزینه‌های زندگی و فرار سرمایه‌ها به بازارهای ارز، طلا و دارایی‌های غیرمولد.

👈 اینجا بخوانید