🔴 خط فقر در ایران از ۷۰ میلیون تومان عبور کرد

بر اساس گزارش روزنامه حکومتی «نوبنیاد»، حاج‌اسماعیلی، کارشناس اقتصادی، با اشاره به شکاف عمیق میان هزینه‌های زندگی و سطح دستمزدها اعلام کرد که در شهرهای بزرگی مانند تهران، هزینه مسکن هیچ تناسبی با درآمد کارگران ندارد و برآوردها نشان می‌دهد خط فقر از مرز ۷۰ میلیون تومان در ماه عبور کرده است.

این کارشناس اقتصادی همچنین با اشاره به تورم ۶۰ درصدی در اردیبهشت ماه سال جاری تأکید کرد که در شرایط کنونی، وضعیت قیمت‌ها به‌گونه‌ای است که شاید لازم باشد نرخ تورم به جای گزارش ماهانه، هر ۱۵ روز یک‌بار اعلام شود؛ زیرا به گفته او، دولت عملاً کنترل مؤثری بر روند افزایش قیمت‌ها ندارد.

در بخش دیگری از این گزارش، این واقعیت تلخ پررنگ است که فاصله میان درآمد ثابت خانوارها و هزینه‌های واقعی زندگی به نقطه‌ای بحرانی رسیده است؛ به‌طوری که بخش بزرگی از جامعه عملاً توان تأمین حداقل‌های معیشتی را از دست داده‌اند. استمرار تورم مزمن، جهش قیمت مسکن و کاهش قدرت خرید، نشان می‌دهد...



👈بیشتر بخوانید

🔴 واکنش‌های گسترده در کنگره آمریکا به تفاهم‌نامه واشینگتن با رژیم ایران
۲۸ خرداد, ۱۴۰۵

اعلام امضای تفاهم‌نامه میان آمریکا و رژیم ایران از سوی دونالد ترامپ، موجی از تردید و انتقاد را در کنگره آمریکا برانگیخته است. واکنش‌های اولیه نمایندگان و سناتورهای هر دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات نشان می‌دهد که این تفاهم‌نامه، حتی پیش از نهایی شدن، با پرسش‌های جدی و مخالفت‌های قابل توجهی روبه‌رو شده است.
خبرگزاری آسوشیتدپرس گزارش داد که بسیاری از اعضای کنگره هنوز از جزئیات این تفاهم‌نامه بی‌اطلاع هستند و دولت آمریکا نیز تاکنون هیچ نشست توجیهی رسمی درباره مفاد آن برگزار نکرده است. این ابهام، انتقادها نسبت به روند مذاکرات و نحوه پیشبرد توافق را افزایش داده است.
«جان تون» رهبر اکثریت سنای آمریکا تأکید کرد که سند منتشرشده هنوز یک توافق نهایی نیست و تنها یک چارچوب اولیه یا یادداشت تفاهم به شمار می‌رود. او گفت: «برداشت من این است که این صرفاً یک چارچوب کلی است و برای رسیدن به توافق نهایی، مراحل و مذاکرات بیشتری در پیش خواهد بود. آنچه امروز می‌بینیم، شکل نهایی توافق نیست.»




👈 بیشتر بخوانید

🔴 اقتصادِ سرکوب: مکانیزم‌های مالی نظام در خفه کردن موسیقی مستقل و رپ ایران

♦️ مقدمه: هنر بدون صله، هنرمند بدون شریان
در تعاریف کلاسیک جامعه‌شناسی هنر، بقای هر جریان فرهنگی به ایجاد یک «چرخه اقتصادی پایدار» بستگی دارد؛ چرخه‌ای که در آن هنرمند بتواند از طریق خلق اثر، هزینه‌های زیست و تولید بعدی خود را تأمین کند. در جمهوری اسلامی، برخورد با هنر معترض و به ویژه موسیقی رپ، صرفاً به بازداشت و فیلترینگ محدود نشده است؛ بلکه هوشمندانه‌ترین و مخرب‌ترین بازوی سانسور، «سرکوب اقتصادی» و خشک کردن شریان‌های مالی هنرمندان مستقل است. حاکمیت با درک این واقعیت که هنرِ بدون پشتوانه مالی محکوم به انزواست، در طول دو دهه گذشته یک آپارتاید اقتصادی تمام‌عیار را علیه موسیقی رپ اعمال کرده است. این مقاله به تحلیل مکانیزم‌های ساختاری این سرکوب مالی و پیامدهای آن بر زیست هنرمندان می‌پردازد.

▫️ ۱. محرومیت مطلق از بازار رسمی: ممنوعیت کنسرت و کپی‌رایت
نخستین و بدیهی‌ترین لایه این انسداد اقتصادی، محرومیت از بازار رسمی داد و ستد موسیقی در داخل کشور است. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان فیلتر اصلی، جریان رپ فارسی را از سه منبع درآمدی اصلی محروم کرده است:

بلیت‌فروشی و اجرای زنده: بزرگ‌ترین منبع درآمد هر موزیسین در دنیا، برگزاری کنسرت است. رپ فارسی در طول ۲۵ سال حیات خود، حتی از یک ساعت اجرای رسمی و قانونی در خاک ایران محروم بوده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 علی ربیعی؛ خجالت‌زده یا بی‌شرم؟!

♦️ ربیعی با آمارسازی سیاسی می‌کوشد مطالبه تغییر بنیادین را به توهم اصلاح‌پذیری تقلیل دهد.
اظهارات اخیر علی ربیعی درباره اینکه «بیش از ۶۰ تا ۷۰ درصد مردم خواهان تغییر درون نظام هستند» در ظاهر یک تحلیل اجتماعی است، اما در واقع تلاشی حساب‌شده برای بازسازی مشروعیت فروریخته ساختاری است که خود او سال‌ها بخشی از آن بوده است. مسئله اینجاست: وقتی کارگزار امنیتی–سیاسی دیروز، امروز در لباس «تحلیلگر اجتماعی» ظاهر می‌شود، هدف نه فهم جامعه، بلکه مهار خشم جامعه است.

ربیعی از «جامعه دوقطبی» و «بخش سوم بی‌طرف» حرف می‌زند؛ اما این ادبیات، در شرایط ایران امروز، بیش از آنکه یک تحلیل علمی باشد، یک پروژه سیاسی برای پاک‌سازی صورت مسئله است. او می‌خواهد جامعه‌ای را تصویر کند که گویا هنوز به اصلاح از درون امید دارد؛ یعنی همان چیزی که حاکمیت به شدت به آن نیاز دارد: زنده نگه داشتن توهم اصلاح‌پذیری.

اما واقعیت صحنه خیابان، اقتصاد، و تجربه زیسته مردم چیز دیگری می‌گوید.

♦️ مسئله «۷۰ درصد اصلاح‌طلب» یا مهندسی ادراک؟
ادعای ربیعی درباره «اکثریت خواهان تغییر درون نظام» دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید افشا شود: این گزاره نه یک تحلیل، بلکه یک ابزار کنترل سیاسی است. وقتی بحران مشروعیت به نقطه انفجار نزدیک می‌شود، حاکمیت معمولاً تلاش می‌کند آن را از «سرنگونی‌خواهی» به «اصلاح‌طلبی نرم» تقلیل دهد. این یعنی تبدیل یک بحران سیاسی به یک اختلاف مدیریتی.

👈 اینجا بخوانید