🔴 بیکاری پنهان در ایران؛ وقتی خروج از بازار کار جای اشتغال را می‌گیرد

♦️ بررسی بیکاری پنهان، نابرابری منطقه‌ای و بحران اشتغال زنان و جوانان در اقتصاد ایران
در سال‌های پایانی اتحاد جماهیر شوروی، آمار رسمی از اشتغال کامل سخن می‌گفت، اما بسیاری از اقتصاددانان از پدیده‌ای به نام «اشتغال صوری» یاد می‌کردند؛ وضعیتی که افراد شغل داشتند اما بهره‌وری، امنیت شغلی و چشم‌انداز اقتصادی آنان رو به افول بود. فروپاشی آن ساختار نشان داد که اعداد رسمی همیشه روایت کامل واقعیت نیستند. امروز نیز بیکاری در ایران با معمایی مشابه روبه‌رو است؛ کاهش ظاهری نرخ بیکاری، در حالی که بخش مهمی از جامعه از بازار کار فاصله گرفته است.

بیکاری در ایران تنها به تعداد افراد بیکار محدود نمی‌شود. کاهش نرخ بیکاری زمانی معنا دارد که همزمان نرخ مشارکت اقتصادی و نسبت اشتغال افزایش یابد. اما داده‌های سال ۱۴۰۴ نشان می‌دهد که بخش بزرگی از جمعیت در سن کار، از ورود به بازار کار منصرف شده یا امکان حضور مؤثر در آن را پیدا نکرده‌اند. این وضعیت، تصویری متفاوت از آنچه آمارهای رسمی نشان می‌دهند، ارائه می‌کند.


▫️ بیکاری پنهان؛ بحران پشت اعداد رسمی
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اقتصاد سیاسی بیکاری در ایران، گسترش بیکاری پنهان است. در چنین شرایطی، افراد به دلیل ناامیدی از یافتن شغل مناسب، دیگر در زمره جویندگان کار قرار نمی‌گیرند و از همین رو در محاسبات رسمی بیکار محسوب نمی‌شوند. نتیجه آن است که نرخ بیکاری کاهش می‌یابد، اما ظرفیت واقعی اشتغال اقتصاد بهبود پیدا نمی‌کند.

در سال ۱۴۰۴، جمعیت در سن کار بیش از ۸۰۰ هزار نفر افزایش یافت، اما رشد اشتغال بسیار محدود بود. بخش بزرگی از این جمعیت به جمعیت غیرفعال اقتصادی اضافه شدند. این روند نشان می‌دهد که اقتصاد کشور توان لازم برای جذب نیروهای جدید را از دست داده و موتور اشتغال‌زایی با کندی جدی مواجه شده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 شیخ و شاه؛ یک روح در دو پیکر

♦️ از استقبال از جنگ تا بی‌اعتنایی به جان مردم
گاهی یک جمله، بیش از ده‌ها تحلیل، واقعیت یک ساختار سیاسی را آشکار می‌کند. اظهارات اخیر مصطفی کواکبیان نماینده پیشین مجلس شیخ از همین جنس است. او در یک گفت‌وگوی رسانه‌ای نقل می‌کند که یکی از مسئولان حکومتی گفته است: «برای مشارکت مردم نگران نباشید؛ ما بلدیم چه‌کار کنیم؛ باید یک بار دیگر جنگ راه بیندازیم تا مردم پشت نظام بیایند.» هنگامی که مجری با تعجب می‌پرسد مگر اسرائیل منتظر چنین درخواستی است، پاسخ می‌شنود: « منظور اینستکه کاری می‌کنیم که اسرائیل به ما حمله کند.»

صرف‌نظر از اینکه این سخن به نقل از یک مقام دیگر بیان شده است، نفس طرح چنین سناریویی در فضای سیاسی کشور، به‌خودی‌خود پرسش‌های سنگینی را مطرح می‌کند. اگر ایجاد شرایطی که به جنگ منجر شود، به‌عنوان راهی برای افزایش انسجام داخلی یا مشارکت سیاسی مطرح باشد، در این صورت جان مردم، امنیت کشور و آینده ایران چه جایگاهی پیدا می‌کند؟

در سوی دیگر، رضا پهلوی نیز در مصاحبه‌ای با شبکه فاکس نیوز خواستار ادامه فشار نظامی و حملات به رژیم ایران شده و بر ادامه روندی که با جنگ آغاز شده تأکید کرده است. این موضع نیز، فارغ از انگیزه‌های اعلام‌شده، به معنای استقبال از تداوم شرایطی است که هزینه‌های آن را پیش از هر کس مردم ایران می‌پردازند.

👈 اینجا بخوانید

🔴 مجتبی خامنه‌ای چرا به حلقه دار متوسل شد؟
۹ تیر, ۱۴۰۵
افزایش اعدام‌ها و تشدید فشار بر زندانیان تنها سیاست پایدار حکومت
آنچه این روزها در صحنه سیاسی ایران به چشم می‌خورد، مجموعه‌ای از تحولات شتابان و متناقض است که بیش از هر چیز، از بی‌ثباتی و فقدان چشم‌انداز در ساختار قدرت حکایت دارد. گویی در نظام ولایت فقیه، همه‌چیز وجهی موقت و ناپایدار یافته است؛ اما در این میان، تنها حوزه‌ای که هیچ‌گاه تعطیل‌بردار نیست، دستگاه سرکوب و کشتار است. پیام اخیر مجتبی خامنه‌ای به مناسبت هفته قوه قضاییه و واکنش سریع غلامحسین محسنی اژه‌ای، بار دیگر این واقعیت را آشکار کرد که حاکمیت، بیش از هر زمان دیگری، بقای خود را در تشدید سرکوب جست‌وجو می‌کند.
در هفته گذشته، با وجود فرارسیدن ماه محرم و ادعای عزاداری از سوی مقام‌های حکومتی، روند اجرای احکام اعدام همچنان ادامه یافت. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، طی روزهای اخیر یک زندانی در ساری، یک نفر در اهواز، یک زندانی در قم، دو زندانی در کرمانشاه و سمنان و سه زندانی دیگر در یاسوج و گرگان اعدام شدند؛ اعدام‌هایی که خانواده‌های بیشتری را در ایام محرم داغدار کرد.
همزمان، جهان روز ۲۶ ژوئن، روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه را پشت سر گذاشت؛ روزی که یادآور تعهد ۱۵۵ کشور جهان به کنوانسیون منع شکنجه است. با این حال، جمهوری اسلامی همچنان به اشکال مختلف شکنجه جسمی و روانی علیه زندانیان متوسل می‌شود....



👈 بیشتر بخوانید