🔴 ابراز وحشت اژه‌ای از مجاهدین و اوج‌گیری نارضایتی مردم
۲۹ تیر, ۱۴۰۵
اژه‌ای:  فردا ممکن است برای تصمیم‌گیری دیر باشد
غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه رژیم ایران، روز دوشنبه ۲۹ تیرماه در نشست شورای عالی قضایی که با حضور مسعود پزشکیان برگزار شد، با اشاره به شرایط جنگی، بر ضرورت تشدید اقدامات امنیتی، هوشیاری بیشتر در برابر سازمان مجاهدین خلق، آنچه «منافقین» و «نفوذی‌ها» خواند، و همچنین افزایش اختیارات مسئولان برای تصمیم‌گیری در شرایط اضطراری تأکید کرد.
اژه‌ای در ابتدای سخنان خود گفت که در شرایط جنگی باید قوانین متناسب با وضعیت جنگ اجرا شود و تصمیم‌گیری‌های فوری در اولویت قرار گیرد. او اظهار داشت: «در شرایط جنگی، در زمان خاص، باید مطابق با شرایط و زمان جنگ به قانون ملتزم بود؛ یعنی قانون حاکم بر زمان جنگ را باید مورد توجه قرار داد. همچنین بدیهی است که در زمان جنگ و شرایط اضطراری، مسائلی پیش می‌آید که تصمیم‌گیری در آن زمان بسیار مهم است. ممکن است اگر امروز تصمیمی نگیریم، شب یا فردا دیر باشد و مصالح و امور مهمی به‌دلیل تأخیر در تصمیم‌گیری از دست برود. به نظر من یک امر عقلایی و لازم است که به مجریان اختیاراتی داده شود.»....



👈بیشتر بخوانید

🔴 ۳۴۷۶ مشعل راه آزادی ایران

♦️ ۳۴۷۶ تنها یک عدد نیست؛ ۳۴۷۶ زندگی، آرزو و رؤیایی است که برای آزادی ایران فدا شد.

این‌ها نام‌هایی هستند که تاکنون با تلاش مجموعه «ایران آزادی»، خانواده‌های دادخواه و هم‌میهنان آزاده گردآوری و ثبت شده‌اند؛ اما می‌دانیم که این فهرست هنوز کامل نیست و نام بسیاری از شهیدان راه آزادی همچنان چشم‌انتظار ثبت در حافظه تاریخی ملت ایران است.

اگر نام، تصویر یا اطلاعاتی از شهیدان قیام در اختیار دارید، آن را برای ما ارسال کنید تا هیچ فداکاری در سکوت و فراموشی نماند.

✊ هر نامی که ثبت می‌شود، مشعلی است برای روشن‌تر شدن راه آزادی.

▫️۳۴۷۶ مشعل روشن است؛ نگذاریم حتی یکی از آن‌ها در تاریکی فراموشی خاموش شود.

یادشان جاودان، راهشان ماندگار.

👈 اینجا بخوانید

🔴 چشم‌ها (داستان کوتاه)
۲۹ تیر, ۱۴۰۵
به قلم پیچا
“دلش یک اتصال می خواست، اتصال به چیزی بزرگ تر از خودش. فشار  را دید، تکه پاره شدن ها، انفجار و گلوله ها، و دویدن آدم ها را. نه برای فرار، که برای جلو رفتن. با حیرت به آدم هایی خیره بود که رفیق شان دو قدمی شان تیر می خورد. گلوله ها در هیاهوی انفجارها، سینه یا مغزِ هم رزم و هم جبهه ایِ شان را می شکافت و پروانه های قرمز خون را به هوا پرواز می داد ولی چشم ها تنها جلو را می دید. او بود که می ترسید؛ آن آدم ها جلو می دویدند. فیلم بود، اما داستانِ واقعی شجاعت ها و تصمیم های نفس گیرِ آدم هایی که حتی تصورِ بار مسؤولیتِ جان هایی که به خاطر تصمیم یا صحبت شان نجات پیدا می کرد یا از دست می رفت، چنان سنگین بود که او در تصورش هم نمی توانست روی شانه اش تحملش کند و زمینش می گذاشت.
شجاعت، حتی در قالب تصویر و فیلم، حسِ گرمی از زندگی را در بدنش می دواند…  شجاعت، تحریک کننده بود. ناگهان مچ خودش را زمانی گرفت که آدم هایی که هدف و اتصال شان به چیزی عظیم تر از خودشان نترس شان کرده بود، گلوله که می خوردند و پروانه ها از رگ ها و بدن شان بیرون می لغزید، او بود که بغض می کرد. خیره به بدن هایی که از تپه می افتادند یا روی خاک می غلتیدند، بغضِ غم را در گلو و قلبش حس می کرد.
چقدر دلش، این اتصال به چیزی واقعی و بزرگ تر از خودش را می خواست؛ چیزی که از ترس بزرگ‌تر بود، و چنان قدرتی  بزرگ‌تر از ترس، به آدم می‌بخشید که دیگر گلوله، عزیز و گرامی بودن جان را یادآور نمی شد. قدرتِ همان اتصال بود که به پاها فرمانِ دویدن می‌داد، وقتی غریزه، ایستادن را فریاد می‌زد.....


👈بیشتر بخوانید

📷 عکس روز
یکشنبه ۲۸ تیر ماه بازنشستگان تامین اجتماعی رشت برای آزادی زندانیان سیاسی محکوم به اعدام و ..



▫️▫️▫️