ایران آزادی 🎋

🔴 ۳۴۷۶ مشعل راه آزادی ایران

♦️ ۳۴۷۶ تنها یک عدد نیست؛ ۳۴۷۶ زندگی، آرزو و رؤیایی است که برای آزادی ایران فدا شد.

این‌ها نام‌هایی هستند که تاکنون با تلاش مجموعه «ایران آزادی»، خانواده‌های دادخواه و هم‌میهنان آزاده گردآوری و ثبت شده‌اند؛ اما می‌دانیم که این فهرست هنوز کامل نیست و نام بسیاری از شهیدان راه آزادی همچنان چشم‌انتظار ثبت در حافظه تاریخی ملت ایران است.

اگر نام، تصویر یا اطلاعاتی از شهیدان قیام در اختیار دارید، آن را برای ما ارسال کنید تا هیچ فداکاری در سکوت و فراموشی نماند.

✊ هر نامی که ثبت می‌شود، مشعلی است برای روشن‌تر شدن راه آزادی.

▫️۳۴۷۶ مشعل روشن است؛ نگذاریم حتی یکی از آن‌ها در تاریکی فراموشی خاموش شود.

یادشان جاودان، راهشان ماندگار.

👈 اینجا بخوانید

442 views20:11

ایران آزادی 🎋

🔴 چشم‌ها (داستان کوتاه)
۲۹ تیر, ۱۴۰۵
به قلم پیچا
“دلش یک اتصال می خواست، اتصال به چیزی بزرگ تر از خودش. فشار را دید، تکه پاره شدن ها، انفجار و گلوله ها، و دویدن آدم ها را. نه برای فرار، که برای جلو رفتن. با حیرت به آدم هایی خیره بود که رفیق شان دو قدمی شان تیر می خورد. گلوله ها در هیاهوی انفجارها، سینه یا مغزِ هم رزم و هم جبهه ایِ شان را می شکافت و پروانه های قرمز خون را به هوا پرواز می داد ولی چشم ها تنها جلو را می دید. او بود که می ترسید؛ آن آدم ها جلو می دویدند. فیلم بود، اما داستانِ واقعی شجاعت ها و تصمیم های نفس گیرِ آدم هایی که حتی تصورِ بار مسؤولیتِ جان هایی که به خاطر تصمیم یا صحبت شان نجات پیدا می کرد یا از دست می رفت، چنان سنگین بود که او در تصورش هم نمی توانست روی شانه اش تحملش کند و زمینش می گذاشت.
شجاعت، حتی در قالب تصویر و فیلم، حسِ گرمی از زندگی را در بدنش می دواند… شجاعت، تحریک کننده بود. ناگهان مچ خودش را زمانی گرفت که آدم هایی که هدف و اتصال شان به چیزی عظیم تر از خودشان نترس شان کرده بود، گلوله که می خوردند و پروانه ها از رگ ها و بدن شان بیرون می لغزید، او بود که بغض می کرد. خیره به بدن هایی که از تپه می افتادند یا روی خاک می غلتیدند، بغضِ غم را در گلو و قلبش حس می کرد.
چقدر دلش، این اتصال به چیزی واقعی و بزرگ تر از خودش را می خواست؛ چیزی که از ترس بزرگ‌تر بود، و چنان قدرتی بزرگ‌تر از ترس، به آدم می‌بخشید که دیگر گلوله، عزیز و گرامی بودن جان را یادآور نمی شد. قدرتِ همان اتصال بود که به پاها فرمانِ دویدن می‌داد، وقتی غریزه، ایستادن را فریاد می‌زد.....

👈بیشتر بخوانید

ایران آزادی

چشم‌ها (داستان کوتاه) - ایران آزادی

و پروانه های قرمز خون را به هوا پرواز می داد ولی چشم ها تنها جلو را می دید. او بود که می ترسید؛ آن آدم ها جلو می دویدند.

❤1

276 views20:35