🔴 جنگ و اعدام؛ دو روی یک سکه!

♦️ چگونه شعار صلح و آزادی به یک مطالبه عمومی تبدیل می‌شود؟
جامعه ایران دوران دردناکی را طی می‌کند؛ مردم در کنار گرسنگی، فقر و بیکاری، دیگر احساس امنیت نمی‌کنند. جنگ و تهدیدات ناشی از آن از یک سو و اعدام و سرکوب از سوی دیگر، امنیت روانی جامعه ایران را از بین برده است. در چنین شرایطی این پرسش مطرح است که چرا مردم ایران به چنین روزی گرفتار شده‌اند و راه برون‌رفت از این وضعیت چیست؟

در روزهای گذشته، در کنار مطالبات صنفی اقشار مختلف، شعارهای «نه به اعدام» و «نه به جنگ» نیز در اعتراضات مردمی شنیده شده است؛ شعارهایی که نشان می‌دهد این دو خواسته به‌تدریج به مطالبه‌ای عمومی در جامعه ایران تبدیل می‌شوند.

این شعارها از سوی قشری سر داده می‌شود که سال‌های جوانی و توانمندی خود را کار کرده و تلاش کرده است، به امید اینکه در دوران سالخوردگی بتواند زندگی آرامی داشته باشد؛ اما فشار معیشتی و فشار روانی واردشده بر جامعه، همین بازنشستگان را به خیابان کشانده است.

نکته قابل توجه این است که فاصله میان شعار و خواسته صنفی بازنشستگان با شعارهای سیاسی آنان حتی به چند دقیقه هم نمی‌رسد. دلیل آن را باید در شکل‌گیری یک جامعه به‌جان آمده و آگاه جست‌وجو کرد؛ جامعه‌ای که ریشه درد و منشأ مشکلات خود را عمیقاً فهم کرده است.

این اقشار به‌جان آمده به‌خوبی می‌دانند که آن روی سکه فقر ویرانگر و بیکاری، همین جنگ و سرکوب است. به همین دلیل دیگر فاصله‌ای میان شعارهای صنفی و سیاسی به رسمیت شناخته نمی‌شود و همه یک‌صدا علیه اعدام و جنگ شعار می‌دهند.

مردمی که می‌دانند فقر، بیکاری و تورم ناشی از یک حاکمیت جنگ‌طلب و ضدمردمی است، بلافاصله موضع خود را اعلام می‌کنند. همه می‌دانیم که دلیل اینکه مجتبی خامنه‌ای و باند حاکم به دنبال ادامه جنگ به هر قیمت هستند، همین است که پوششی برای سرکوب داشته باشند. آنان در سایه جنگ و به بهانه جنگ، اعدام‌ها را گسترش می‌دهند، بازداشت‌ها را افزایش می‌دهند و فضای جامعه را امنیتی می‌کنند تا در برابر قیام سد ایجاد کنند.

رژیم ایران به‌خوبی آگاه است که جنگ خارجی هرگز تهدید جدی برای بقای آن نیست. مردم ایران نیز این واقعیت را به‌خوبی فهم کرده‌اند و به همین دلیل علیه هر دو تکیه‌گاه رژیم برای بقا، یعنی اعدام و جنگ، شعار می‌دهند.

▫️ مقاومت زندانیان؛ صدایی که از دیوارهای زندان عبور می‌کند
هم‌زمان با تشدید اعدام‌ها، پیام‌های اعتراضی و شجاعانه زندانیان سیاسی از درون زندان نیز منتشر می‌شود. اهمیت این پیام‌ها در آن است که نشان می‌دهد مقاومت در برابر شکنجه‌گران، بازجوها و عوامل دادستانی، که متخصصان تفتیش عقاید بوده‌اند، همواره وجود داشته است.

شاهد این واقعیت، هزاران داستان و خاطره از مقاومت زندانیان در دهه ۶۰ و تسلیم‌ناپذیری آنان است. شاهد غیرقابل انکارتر، نسل ۶۷ و سربداران ۶۷ هستند که اکنون در سالگرد آن قرار داریم. تنها جرم آن سربداران، ایستادگی بر کلمه «مجاهد» و به قول خمینی «سر موضع» بودن بود.


👈 اینجا بخوانید

#ارسالی
🔴حرم امام رضا رفتم برای زیارت و دیدم که بر خلاف سال های قبل به یک مکان ساکت و خاموش رسیدم. مکانی که تا یک ماه پیش قبل از خاگسپاری خامنه ای خیلی مقدس بحساب میومد حالا شده مکان نجس که حتی مردم هم نمیخان بیان زیارت به حرم و این هم بخاطر وجود پیکر این ظالم در همون حرم است



دوستان : هرخبری دارین، لطفا جهت انتشار برایمان بفرستید👈 t.me/Maziar_tehrane12


📡 @IranAzadie

🔴 حفاظت از حقوق غیرنظامیان و شهروندان در زمان جنگ

♦️ حفاظت از حقوق غیرنظامیان در زمان جنگ بر اساس حقوق بین‌الملل
حقوق غیرنظامیان در مخاصمات مسلحانه به مجموعه‌ای از قواعد الزام‌آور اطلاق می‌شود که جان و کرامت افراد غیررزمنده را محفوظ می‌دارد. این قواعد از اصول بنیادین حقوق بین‌الملل بشردوستانه نشأت می‌گیرند. هدف اصلی آن‌ها محدود کردن آثار جنگ بر جمعیت غیرنظامی است. شهروندان کشورهای درگیر جنگ خارجی می‌توانند با آگاهی از این چارچوب، حقوق خود را بهتر مطالبه کنند.

حفاظت از حقوق غیرنظامیان در جنگ یکی از بنیادی‌ترین اصول حقوق بشردوستانه بین‌المللی است. این حقوق تعیین می‌کند شهروندان غیرمسلح، فارغ از ملیت، باید از خشونت مسلحانه مصون بمانند. این اصل، برخاسته از قرن‌ها تجربه بشری در محدودسازی خشونت جنگ، امروز در قالب معاهدات الزام‌آور تدوین شده است. جنگ اخیر میان ایران، آمریکا و اسرائیل بار دیگر اهمیت این اصل را به‌روشنی نشان داد. این بحران پرسش‌هایی جدی درباره کارآمدی سازوکارهای موجود مطرح کرد.

▫️ تعریف حقوق غیرنظامیان در مخاصمات مسلحانه
بر اساس تعاریف کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، اصل «تفکیک»، هسته‌ی اصلی حقوق بشردوستانه بین‌المللی است. طبق ماده ۵۱ پروتکل الحاقی اول، طرفین درگیری موظف‌اند میان نظامیان و افراد غیرنظامی تمایز قائل شوند. بر همین اساس، اماکنی چون بیمارستان‌ها و مراکز درمانی از حمایت ویژه برخوردارند. ماده ۱۸ کنوانسیون چهارم ژنو صراحتاً حمله به این اماکن را ممنوع کرده است.

این حقوق در دو نوع مخاصمه بین‌المللی و غیربین‌المللی اعمال می‌شود. در مخاصمات بین‌المللی، حمایت گسترده‌تری وجود دارد. ماده سوم مشترک کنوانسیون‌های ژنو حداقل حمایت را در مخاصمات داخلی تضمین می‌کند. نقض این حقوق می‌تواند جنایت جنگی محسوب شود. شهروندان باید بدانند که حتی در مناطق اشغالی نیز این حمایت‌ها پابرجا می‌مانند. منابع معتبر بر این موضوع تأکید دارند.

▫️ جایگاه اصل تمایز در حقوق بین‌الملل بشردوستانه
اصل تناسب یا تمایز یکی از ستون‌های اصلی حقوق بین‌الملل بشردوستانه است. طرف‌های مخاصمه باید همواره بین رزمندگان و غیرنظامیان تمایز قائل شوند. حملات فقط علیه اهداف نظامی مجاز است. طبق قواعد عرفی و پروتکل‌های الحاقی، حمله مستقیم به غیرنظامیان ممنوع مطلق است. اصل تناسب نیز ایجاب می‌کند که آسیب جانبی به غیرنظامیان بیش از مزیت نظامی نباشد. اقدامات احتیاطی برای کاهش آسیب الزامی است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 دو رویداد منطقه‌ای و علامت سوال بزرگ برای مجتبی خامنه‌ای

♦️ طی ۲۴ ساعت گذشته دو اتقاق منطقه ای رخ داده که ظاهر ربطی به ایران و ولی فقیه تازه به دوران رسیده‌اش ندارد اما برای بیت تازه بنیان گذاشته‌اش بسیار اهمیت دارد.

▫️ صدور حکم برای بشار اسد دیکتاتور سوریه
نخستین خبر آن بود که دادگاه کیفری دمشق روز سه‌شنبه ۲۰ مرداد، بشار اسد، دیکتاتور سرنگون‌شده سوریه، و دو تن از نزدیکان او، ماهر اسد و عاطف نجیب، را به‌طور غیابی به اعدام محکوم کرد.

دست‌کم در منطقه خاورمیانه در سال‌های اخیر این نخستین باری است که دیکتاتوری بعد از سال‌ها جنایت و کشتار در یک دادگاه قانونی و علنی به محاکمه کشیده شده است.

نخستین جلسه در ۲۶ آوریل ۲۰۲۶ در کاخ دادگستری دمشق برگزار شد. این جلسه در پرونده عاطف نجیب، پسرعموی بشار اسد و رئیس پیشین امنیت سیاسی در درعا، برگزار شد و نام بشار اسد و ماهر اسد نیز در پرونده مطرح بود و آنها به‌صورت غیابی تحت پیگرد قرار داشتند.

رویترز گزارش داد که حکم اعدام بشار اسد به‌صورت غیابی صادر شده است. در ۱۱ اوت ۲۰۲۶ دادگاه او را به اتهام‌هایی از جمله قتل عمد، شکنجه و جنایت علیه بشریت به اعدام محکوم کرد. ماهر اسد نیز غیابی به اعدام محکوم شد. عاطف نجیب که در بازداشت است و در دادگاه حضور داشت نیز حکم اعدام گرفت.

بشار اسد دیکتاتور هم‌پیمان رژیم ایران بود که سال‌ها با کمک سپاه پاسداران و شخص قاسم سلیمانی در کشتار مردم این کشور دست داشت و در سرکوب قیام و جنبش مردم سوریه از سلاح‌های غیر متعارف از جمله بشکه‌های انفجاری تا گاز شیمیایی علیه مردم استفاده کرد.

👈 اینجا بخوانید