🔴 آمریکا بزرگ‌ترین محاصره اقتصادی رژیم ایران را آغاز کرد

♦️ آمریکا از آغاز «روز D-day اقتصادی» علیه رژیم ایران خبر داد؛ فشارها برای به زانو درآوردن حکومت تشدید می‌شود
وزیر خزانه‌داری آمریکا اعلام کرد که واشینگتن از روز دوشنبه ۲ شهریور ۱۴۰۵ وارد مرحله‌ای تازه و بی‌سابقه از فشارهای اقتصادی علیه رژیم ایران می‌شود؛ مرحله‌ای که هدف آن قطع شریان‌های مالی و اقتصادی حکومت و تشدید انزوای تهران عنوان شده است.

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، شامگاه یکشنبه به وقت واشینگتن اعلام کرد که از بامداد دوشنبه دوم شهریور، عملیات گسترده‌ای برای افزایش فشارهای اقتصادی علیه رژیم ایران آغاز خواهد شد.

بسنت این مرحله را با اشاره به اصطلاح نظامی «D-Day» توصیف کرد و گفت آمریکا وارد «مرحله نهایی بازی» شده است. او این اقدام را «بزرگ‌ترین تهاجم مالی» علیه یک دشمن توصیف کرد؛ اقدامی که قرار است ظرفیت‌های اقتصادی رژیم ایران را هدف قرار دهد.

وزیر خزانه‌داری آمریکا هدف اصلی این فشارها را قطع کردن مسیرهای حیاتی اقتصادی عنوان کرد که به گفته او، بقای رژیم ایران را ممکن کرده‌اند. بسنت تأکید کرد که واشینگتن می‌خواهد این شریان‌ها را مسدود کند تا حکومت ایران در نهایت با انزوای کامل روبه‌رو شود.

👈 اینجا بخوانید

🔴 بودجه؛ نقشه توسعه یا دفتر تقسیم منابع؟ – فصل بیست و هفتم

♦️ بودجه در دولت توسعه‌گرا چگونه منابع عمومی را به سرمایه آینده تبدیل می‌کند؟
بودجه فقط جدولی از درآمدها و هزینه‌ها نیست. هر بودجه، تصویری از اولویت‌های واقعی یک حکومت ارائه می‌کند. دولت ممکن است در سخنرانی‌های خود از تولید، آموزش و توسعه سخن بگوید، اما ارقام بودجه نشان می‌دهند منابع واقعاً به کدام سمت حرکت می‌کنند.

در سال ۱۸۲۴، «ویلیام هوسکیسون» در پارلمان بریتانیا از اصلاحاتی دفاع کرد که هدف آن کاهش امتیازهای انحصاری و باز کردن راه تجارت بود. این تجربه تاریخی نشان می‌دهد که تغییر مسیر اقتصادی، فقط با اعلام یک هدف جدید رخ نمی‌دهد. باید منابع، قوانین و نهادهای دولت نیز در همان جهت حرکت کنند.

از این منظر، بودجه را می‌توان نقشه‌ای برای سنجش فاصله میان ادعا و عمل دانست.

▫️ بودجه؛ زبان مالی دولت
دولت با بودجه تصمیم می‌گیرد چه مقدار منابع برای آموزش، بهداشت، زیرساخت، پژوهش، امنیت، حقوق کارکنان، یارانه‌ها و سرمایه‌گذاری اختصاص دهد.

بنابراین، بودجه در واقع زبان مالی سیاست عمومی است. اگر دولتی توسعه اقتصادی را هدف اصلی خود بداند، انتظار داریم بخش قابل توجهی از منابع را به عواملی اختصاص دهد که ظرفیت تولید آینده را افزایش می‌دهند. مدرسه، دانشگاه، شبکه حمل‌ونقل، زیرساخت انرژی، فناوری، پژوهش و سرمایه انسانی، هزینه‌هایی هستند که می‌توانند بازده بلندمدت ایجاد کنند. در مقابل، رشد دائمی هزینه‌های جاری بدون افزایش ظرفیت تولیدی، می‌تواند منابع آینده را مصرف کند.

▫️ هزینه جاری و هزینه توسعه‌ای
یکی از نخستین تمایزهای مهم در تحلیل بودجه، تفاوت میان هزینه جاری و هزینه سرمایه‌ای است. هزینه جاری برای اداره روزمره دولت ضروری است. حقوق کارکنان، نگهداری خدمات عمومی و هزینه‌های عملیاتی بدون آن ممکن نیست. اما اگر رشد هزینه جاری از رشد درآمدهای پایدار پیشی بگیرد، فضای مالی برای سرمایه‌گذاری کاهش می‌یابد.

هزینه سرمایه‌ای، در مقابل، می‌تواند دارایی‌هایی ایجاد کند که سال‌ها مورد استفاده قرار گیرند. البته این تفکیک نیز مطلق نیست. هزینه آموزش معلم یا پژوهشگر در حسابداری جاری قرار می‌گیرد، اما می‌تواند اثر سرمایه‌گذاری بسیار بزرگی بر اقتصاد داشته باشد. بنابراین، پرسش توسعه‌ای فقط این نیست که دولت چقدر هزینه می‌کند. باید پرسید این هزینه چه ظرفیتی برای آینده ایجاد می‌کند؟

▫️ بودجه و توهم اعداد بزرگ
در اقتصادهای تورمی، افزایش اسمی بودجه می‌تواند تصویر گمراه‌کننده‌ای ایجاد کند.

اگر بودجه یک دستگاه از هزار به دو هزار واحد افزایش یابد، اما قیمت‌ها نیز تقریباً دو برابر شده باشند، افزایش اسمی الزاماً به معنای افزایش قدرت خرید آن دستگاه نیست. همین مسئله درباره هزینه‌های عمرانی نیز اهمیت دارد.

ممکن است رقم اسمی اعتبارات عمرانی افزایش یابد، اما اگر هزینه ساخت پروژه‌ها سریع‌تر افزایش پیدا کند، حجم واقعی سرمایه‌گذاری کاهش خواهد یافت.

بنابراین، برای تحلیل بودجه باید میان ارقام اسمی و واقعی تفاوت گذاشت. این نکته در اقتصاد ایران اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا تورم بالا می‌تواند بسیاری از مقایسه‌های ساده بودجه‌ای را بی‌معنا کند.

▫️ بودجه در دولت توسعه‌گرا
دولت توسعه‌گرا بودجه را فقط برای پوشش هزینه‌های امروز تنظیم نمی‌کند. بودجه باید به بخشی از یک راهبرد بلندمدت تبدیل شود. اگر دولت در یک سال بودجه آموزش را افزایش دهد، اما سال بعد آن را کاهش دهد، بدون آنکه دلیل روشنی وجود داشته باشد، برنامه‌ریزی بلندمدت دشوار می‌شود. سرمایه‌گذاری نیز به پیش‌بینی‌پذیری نیاز دارد. بنگاه خصوصی زمانی سرمایه‌گذاری بلندمدت می‌کند که بتواند مسیر سیاست‌های عمومی را تا حدی پیش‌بینی کند. از این رو، ثبات و اعتبار بودجه نیز بخشی از کیفیت سیاست اقتصادی است.

👈 اینجا بخوانید