🔴 چرا لباس متحدالشکل در سنگر مبارزه یک ضرورت است؟

♦️ پاسخ دکتر اشرف زادشیر به برنامه میدان صدای آمریکا
دکتر اشرف زادشیر متخصص HIV از آمریکا در پاسخ به اینکه چرا زنان و مردان ارتش آزادیبخش در دوران مبارزه علیه حکومت ستمگر ولایت فقیه لباس متحدالشکل می‌پوشیدند در گفت‌وگو با سیمای آزادی توضیحات مفصلی ارائه می‌دهد و سپس به‌عنوان یک مطلب در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده است.
به‌عنوان یک پزشک، سال‌ها است که هر روز با روپوش سفید و اسکراب بر بالین بیماران حاضر می‌شوم. هیچ‌کس نمی‌پرسد چرا ما لباس متحدالشکل می‌پوشیم، چون همه می‌دانند در اتاق عمل، وقت برای ست کردن رنگ لباس نیست؛ بحث حیات و ممات است. حالا می‌خواهم از همین زاویه به قضاوت‌های انتزاعی درباره لباس مجاهدین پاسخ دهم. نگاهی فراتر از ظاهر؛ چرا لباس متحدالشکل در سنگر مبارزه یک ضرورت است؟ در تحلیل پدیده‌های اجتماعی و سیاسی، گاه دچار نوعی «نابینایی انتخابی» می‌شویم. ما هرگز نمی‌پرسیم چرا پزشکان در سراسر جهان روپوش سفید می‌پوشند یا چرا جراحان همگی از اسکراب‌های آبی و سبز استفاده می‌کنند. ما انضباط پوششی ارتش‌ها را نشانه اقتدار می‌دانیم، اما وقتی به کانون مبارزه علیه رژیم ایران می‌رسیم، ناگهان لباس متحدالشکل به یک «سوال» تبدیل می‌شود. این تناقض را می‌توان با چند استدلال منطقی پاسخ داد:

▫️ اولویت مبارزه بر حواشی زندگی مصرف‌زده
برای نیرویی که درگیر یک نبرد تمام‌عیار و سرنوشت‌ساز با یکی از پیچیده‌ترین استبدادهای تاریخ است، «زمان» و «انرژی روانی» گران‌بهاترین دارایی‌ها هستند. در حالی که انسان مدرن در دنیای مصرف‌زده، روزانه بخش بزرگی از توان ذهنی خود را صرف انتخاب لباس، ست کردن رنگ‌ها و آرایش مو می‌کند، یک مبارز حرفه‌ای این انرژی را مستقیماً به «هدف غایی» یعنی مبارزه معطوف می‌کند. لباس متحدالشکل، ذهن را از درگیری‌های بیهوده روزمره آزاد کرده و روی مأموریت اصلی متمرکز می‌کند.

▫️ نفی تبعیض و برابری در سنگر مبارزه
لباس یکسان، بزرگ‌ترین نماد عدالت سازمانی است. در محیطی که همه برای یک آرمان مشترک فداکاری می‌کنند، هیچ‌کس بر دیگری برتری ظاهری ندارد. فقر یا ثروت پیشین اعضا پشت یک پوشش ساده و بی‌پیرایه پنهان می‌شود. این پوشش نه یک محدودیت، بلکه نشانه «برادری و خواهری» در مسیری دشوار است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 توقیف محموله تسلیحاتی رژیم ایران برای حوثی‌ها در دریای سرخ

♦️ حوثی‌های یمن در محاصره
نیروهای دولت قانونی یمن یک محموله تسلیحاتی ارسالی رژیم ایران برای شبه‌نظامیان حوثی را در دریای سرخ توقیف کردند؛ محموله‌ای که حاوی تجهیزات و قطعات مورد استفاده در ساخت و ارتقای پهپادهای انتحاری بود.

نیروهای «مقاومت ملی یمن» وابسته به دولت قانونی این کشور اعلام کردند این محموله پس از شناسایی و رصد یک شبکه قاچاق مرتبط با سپاه پاسداران، در دوم شهریور رهگیری و توقیف شده است.

بر اساس گزارش منتشرشده، تجهیزات کشف‌شده شامل سامانه‌های هدایت و کنترل پهپاد، تجهیزات انتقال زنده تصاویر، قطعات الکترونیکی دقیق، سامانه‌های ارتباطی، آنتن و قطعات مورد استفاده در سامانه سوخت‌رسانی پهپادها بوده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 فتح تهران، نه تنگه هرمز

♦️ مشکل در تنگه هرمز است یا در حکومت ایران؟
رسانه میدل ایست آن لاین چاپ لندن در تاریخ ۴ شهریورماه ۱۴۰۵، اقدام به انتشار تحلیلی راجع به تنگه هرمز اهرم باجگیری حکومت ایران و اینکه راه مقابله با این حکومت چیست را درج کرده است. این مقاله تحت عنوان «فتح تهران، نه تنگه هرمز» منتشر شده است.
هر بار که حکومت ایران به بستن تنگه هرمز تهدید می‌کند، جهان بی‌درنگ به جست‌وجوی راهی برای باز نگه داشتن آن می‌پردازد. ناوهای هواپیمابر به حرکت درمی‌آیند، قیمت نفت افزایش می‌یابد، هشدارها و میانجیگری‌ها آغاز می‌شوند و پایتخت‌ها وارد رقابت فشرده‌ای از تماس‌های سیاسی می‌شوند؛ گویی تمام مشکل در یک گذرگاه آبی با عرضی چند کیلومتر خلاصه شده است.

▫️ مشکل در تنگه هرمز نیست، بلکه در تهران است
مسئله این نیست که تنگه امروز بسته یا فردا باز شود؛ مسئله وجود نظام سیاسی است که تهدید، تروریسم، باج‌گیری و دخالت در امور دیگران را به ابزارهایی دائمی برای حفظ بقای خود تبدیل کرده است. از این‌رو، اگر جهان واقعاً می‌خواهد تنش‌ها را در منطقه مهار کند، باید اولویت‌های خود را از نو تنظیم کند.
فتح تهران بسیار مهم‌تر از باز کردن تنگه هرمز است. تنگه را می‌توان با زور، فشار یا مذاکره باز کرد؛ اما پس از آن چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا حکومت ایران به حکومتی عادی تبدیل خواهد شد؟ آیا تهدید همسایگانش را متوقف خواهد کرد؟ آیا از پروژه منطقه‌ای خود دست خواهد کشید؟ آیا نقش سپاه پاسداران و شبه‌نظامیان وابسته به آن پایان خواهد یافت؟ آیا سیاست باج‌گیری هسته‌ای و موشکی متوقف خواهد شد؟
قطعاً نه؛ زیرا هرمز نه منشأ مشکل بلکه تنها یکی از کارت‌های حکومت ایران است، خود حکومت، تنگه واقعی است. جامعه جهانی عادت کرده است با حکومت ایران مانند یک آتش‌سوزی برخورد کند: هرجا شعله‌ای دیده می‌شود، می‌کوشد آن را خاموش کند، اما به‌اندازه کافی درباره منشأ آتش پرسش نمی‌کند.
یک‌بار اختلاف بر سر پرونده هسته‌ای است، بار دیگر بر سر موشک‌ها و شبه‌نظامیان و زمانی دیگر بر سر کشتیرانی، عراق، سوریه، لبنان، یمن یا امنیت خلیج‌فارس. سپس میانجیگری‌ها آغاز می‌شود، باب مذاکره گشوده می‌شود، حکومت چند امتیاز تاکتیکی می‌دهد و در مقابل، منافعی به دست می‌آورد؛ اما پس از مدتی همه‌چیز به نقطه آغاز بازمی‌گردد.
به ‌این‌ ترتیب، سیاست بین‌المللی در قبال تهران به‌جای پرداختن به منشأ بحران‌ها به روندی دائمی برای مدیریت آنها، تبدیل شده است. این همان مشکل بزرگ است: نظامی که حیاتش به تولید بحران وابسته است، نمی‌تواند تضمین‌کننده واقعی پایان دادن به بحران‌ها باشد.

▫️ باز ماندن تنگه هرمز در صورت بقای حکومت چه معنایی دارد؟
فرض کنیم جامعه جهانی بتواند حکومت ایران را وادار کند تنگه هرمز را باز نگه دارد. پس از آن چه خواهد شد؟ آیا خطر پایان یافته است؟
خیر. حکومتی که هرمز را تهدید می‌کند، قادر است از ابزارهای دیگری استفاده کند. اگر نتواند تنگه را ببندد، می‌تواند سطح تنش را در جای دیگری افزایش دهد. اگر استفاده از دریا برایش ممکن نباشد، می‌تواند از موشک‌ها، شبه‌نظامیان، شبکه‌های نفوذ، عملیات خارجی یا موضوع انرژی استفاده کند.

👈 اینجا بخوانید

🔴 حمله آمریکا به مواضع سپاه پاسداران در جزیره لارک
۸ شهریور, ۱۴۰۵

گزارش‌ها از حمله نیروهای آمریکایی به دو سکوی پرتاب متعلق به سپاه پاسداران در جزیره لارک، در نزدیکی تنگه هرمز، حکایت دارد؛ سپاه نیز از کشته و زخمی شدن شماری در این حمله خبر داده است.
به گزارش رویترز، الجزیره و رسانه آمریکایی «آکسیوس»، نیروهای آمریکا روز یکشنبه ۸ شهریور دو سکوی پرتاب سپاه در جزیره لارک را هدف قرار دادند. مقام‌های آمریکایی گفته‌اند نیروهای سپاه در حال آماده‌سازی برای شلیک راکت‌های حامل مین‌های دریایی به داخل تنگه هرمز بودند.
سپاه پاسداران ساعتی بعد با تأیید وقوع حمله اعلام کرد که این عملیات به کشته و زخمی شدن شماری از نیروهایش و افراد محلی منجر شده است. خبرگزاری تسنیم نیز از کشته شدن دو نفر و زخمی شدن دو نفر دیگر خبر داد....



👈بیشتر بخوانید