🔴 هشدار نهاد اطلاعات داخلی آلمان درباره تشدید اقدامات تهاجمی رژیم ایران علیه مخالفان در این کشور

🔹 همزمان با تداوم اعتراضات مردمی در ایران و سرکوب گسترده معترضان، نهاد اطلاعات داخلی آلمان نسبت به افزایش چشمگیر فعالیت‌های «تهاجمی و خطرناک» سرویس‌های اطلاعاتی رژیم ایران علیه مخالفان مقیم آلمان هشدار داد.
🔹 بر اساس رسمی «اداره فدرال حفاظت از قانون اساسی» آلمان که (BfV)، که در تاریخ یکشنبه ۲۸ دیماه منتشر شده، سرویس‌های اطلاعاتی ایران دامنه اقدامات خود را گسترش داده و از روش‌هایی چون جاسوسی، ارعاب، تهدید، عملیات خشونت‌آمیز و حملات سایبری برای اعمال فشار بر مخالفان استفاده می‌کنند.

🔹 در این گزارش آمده است: «بسیاری از ایرانیان مقیم آلمان، علاوه بر نگرانی درباره سرنوشت بستگان خود در ایران، نگران امنیت شخصی خود نیز هستند؛ به‌ویژه افرادی که
فعالیت سیاسی، رسانه‌یی یا روزنامه‌نگاری دارند. این افراد می‌توانند به‌سرعت به هدف سرویس‌های اطلاعاتی ایران تبدیل شوند که در آلمان بسیار فعال و خطرناک هستند».
🔹 نهاد اطلاعات داخلی آلمان هم‌چنین تصریح کرده است که رژیم ایران برای پیشبرد اهداف خود از «تروریسم دولتی» نیز بهره می‌گیرد؛ اقداماتی که هدف آنها ارعاب، خاموش‌کردن اپوزیسیون و مجازات افرادی است که از نگاه حکومت ایران «خائن» تلقی می‌شوند و می‌تواند تا ربایش یا حتی قتل هدفمند پیش برود.
🔹 به گفته این نهاد، جاسوسی سایبری جمهوری اسلامی نیز عمدتاً دیاسپورای ایرانی در آلمان را هدف قرار داده و شامل فعالان سیاسی، روزنامه‌نگاران، منتقدان حکومت، مدافعان حقوق‌بشر و حقوق زنان بوده است.
🔹 جمع‌بندی نهاد اطلاعات داخلی آلمان نشان می‌دهد که فعالیت سرویس‌های اطلاعاتی رژیم ایران در این کشور صرفاً به جمع‌آوری اطلاعات محدود نیست و از فشار و ارعاب تا عملیات خشونت‌آمیز و حملات سایبری را در بر می‌گیرد؛ روندی که به‌ویژه پس از اعتراضات اخیر، نگرانی ایرانیان فعال در عرصه‌های سیاسی و رسانه‌یی در آلمان را به‌شدت افزایش داده است.


دوستان از اعتراضات هر خبری دارین، لطفا جهت انتشار سریع برایمان بفرستید👈 t.me/Maziar_tehrane12


📡 @IranAzadie

🔴 آیا نسل‌کشی در ایران زیر پوشش خاموشی دیجیتال پنهان می‌شود؟
۲۹ دی, ۱۴۰۴

گزارش ساندی‌تایمز از کشتار بی‌سابقه معترضان جوان در ایران و سکوت جهانی
در سایه خاموشی دیجیتال، روایت نسل‌کشی در ایران بطور گسترده در رسانه‌های خارجی منتشر می‌شود، ازجمله در روزهای اخیر، رسانه بریتانیایی ساندی‌تایمز گزارشی تکان‌دهنده از سرکوب خونین اعتراضات سراسری در ایران منتشر کرد. این گزارش با استناد به شهادت پزشکان داخل کشور و شاهدان عینی، از کشته‌شدن دست‌کم ۱۶هزار و ۵۰۰معترض در جریان اعتراضات اخیر خبر داده است. بر اساس آن، بیش از ۳۳۰هزار نفر نیز زخمی شده‌اند و اکثریت قربانیان را جوانان زیر سی سال تشکیل می‌دهند....


👈بیشتر بخوانید

🔴 این‌همه خشم را از کجا آورده‌ای؟

خشم متناوب مردم ایران، انباشتی است تاریخی، فشرده و متراکم، شبیه آتشفشانی که دهه‌ها زیر لایه‌های سرکوب، تردید و اجبار، خاموش نگاه داشته شده بود. این خشم نه از فقرِ صرف، نه از یک تصمیم سیاسیِ مقطعی و نه از حادثه‌یی ناگهانی زاده شده است؛ این خشم، محصول ۴۷ سال تحقیر سیستماتیک انسان ایرانی‌ست.

حکومتی که از نخستین روزهای استقرارش، به مردم نه به‌عنوان «شهروند» بلکه به‌مثابه «تحت امر نظام» نگریست، ناگزیر بذر خشم را در جان جامعه کاشت؛ تحقیر انسان‌ها در لوای مذهب حکومتی، دخالت در خصوصی‌ترین لایه‌های زندگی، کنترل بدن و انتخاب، تبدیل سبک زندگی به جرم، تنها جلوه‌های بیرونی این تحقیر دائمی‌اند. حکومت ولایت فقیه ۴۷ سال خواست به مردم حقنه کند که هر روز باید برای ساده‌ترین حقوق خود، توضیح بدهند، سر فرود آورند و اگر چنین نکنند، از مواهب زندگی محروم می‌شوند.

دروغ گفتن با زبان دین، زخمی عمیق‌تر بر حافظه‌ی جمعی برجا گذاشت. آن‌جا که دین، نه به‌عنوان امری معنوی، بلکه به‌مثابه ابزار قدرت به‌کار گرفته شد، اعتماد فروپاشید. وقتی حاکمان به‌نام خدا دروغ گفتند، سرکوب کردند، کشتند و فقر آفریدند، نه‌تنها سیاست، که ایمان اجتماعی نیز زخمی شد. این‌جاست که خشم، از سطح معیشت عبور کرد و به لایه‌های عمیق‌تری از وجدان جمعی راه یافت.

قتل ‌عام زندانیان سیاسی در دهه‌ی ۶۰ و تابستان ۶۷، ترور دگراندیشان در خارج از کشور، قتل‌های زنجیره‌یی روشنفکران و حذف فیزیکی مخالفان، فقط پرونده‌های جنایی نیستند؛ این‌ها پیام‌های عریان قدرت به جامعه بودند: اعتراض هزینه دارد، حتی اگر سال‌ها گذشته باشد! چنین پیام‌هایی، اگرچه گاهی سکوت می‌آفرینند، اما خشم را نیز در زیر پوست جامعه ذخیره و متراکم و انفجاری می‌کنند.

تحمیل فقر، گرانی و ناامنی اقتصادی، تحقیر سفره‌ی مردم و بی‌اعتنایی آشکار به رنج روزمره‌ی آنان، خشم را از حوزه‌ی سیاسی به زندگی روزمره کشاند. وقتی حاکمیت، همزمان که مردم را به صبر و قناعت فرامی‌خواند، ثروت و رانت را در دایره‌یی بسته توزیع می‌کند، احساس بی‌عدالتی به خشمی فراگیر بدل می‌شود؛ خشمی که دیگر فقط متعلق به گروهی خاص نیست، بلکه زبان مشترک اکثریت جامعه می‌شود.

مقدس جلوه دادن حکومت و رهبر مذهبی، اولین سپر دفاعی قدرت شد؛ سپری که امروز نه‌تنها ترک برداشته، که آماج بزرگ‌ترین خشم و گسترده‌ترین نفرت شده است. تقدس‌نمایی همراه با دروغ و ریا و استثمار، فاصله‌ی میان حاکمیت و مردم را با رود خون رقم زد. وقتی هر جنایتی در لوای مذهب توجیه می‌شود، مردم نه‌تنها از حکومت، که از زبان توجیه‌گر جنایت، لبالب از خشم می‌شوند.

اگر از مردم ایران پرسیده شود: «این‌همه خشم را از کجا آورده‌اید؟» پاسخ، نه در خیابان که در پرونده‌ی قطور حکومت ملایان نهفته است. این خشم، حیرت‌انگیز نیست؛ شگفتی آن‌جاست که چگونه جامعه‌یی این‌همه خشم را، این‌همه سال در خود نگاه داشته است؟ روزهای دو هفته قیام دی ۱۴۰۴ بر لوح زمان نوشته‌اند: مردم ایران! این‌همه خشم را از کجا آورده‌اید؟

✍️ دایره مینا

📡 @IranAzadie