🔴 رنار اورکاد: مجتبی خامنه‌ای احتمالاً بیشتر نقش یک عروسک خیمه‌شب‌بازی را ایفا خواهد کرد»

🔻 برنار اورکاد، پژوهشگر سرشناس فرانسوی و از متخصصان شناخته‌شدۀ جامعه و سیاست ایران که سال‌ها مدیر پژوهش درباره ایران در مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه بوده، انتخاب مجتبی خامنه‌ای به‌عنوان رهبر جدید رژیم ایران را نه نشانه‌ای از ثبات، بلکه بیانگر بحران عمیق و ضعف ساختاری در رأس قدرت این رژیم دانست.
🔻 وی که روز چهارشنبه ۲۰ اسفند در برنامه «کلوب فیگارو» در شبکه فیگارو تی‌وی سخن می‌گفت روند جانشینی پس از کشته شدن علی خامنه‌ای را بیش از آن که نشانه اقتدار باشد، از ناتوانی رژیم ایران در یافتن جانشینی معتبر و قدرتمند دانست.
🔻 او در این برنامه تصریح کرد:
«ما دقیقاً نمی‌دانیم این انتخاب چگونه انجام شده است. همه چیز تا حد زیادی مبهم است، اما در نهایت او انتخاب شده است».
🔻 به گفته این ایران‌شناس فرانسوی، این اتفاق ۲واقعیت متناقض را درباره وضعیت رژیم ایران آشکار می‌کند. از یک سو، ساختار قدرت تلاش کرده است تصویری از ثبات نهادی ارائه دهد.
🔻 او توضیح داد پس از کشته شدن علی خامنه‌ای، سازوکار پیش‌بینی‌شده در قانون اساسی فعال شد و یک ساختار ۳‌نفره برای ادارۀ موقت قدرت شکل گرفت تا خلأ رهبری پر شود.
🔻 اما اورکاد تأکید کرد همین روند در عین‌حال نشانه‌ای از ضعف شدید در ساختار قدرت است. او گفت رژیم ایران در میان چهره‌های سیاسی و مذهبی خود نتوانسته است حتی یک شخصیت «سنگین و معتبر» برای جانشینی علی خامنه‌ای پیدا کند.
🔻 او در توصیفی صریح از فرد انتخاب‌شده گفت: «نظام در نهایت به سراغ کسی رفته است که بیشتر به‌عنوان مدیر دفتر و رابط میان محافل قدرت شناخته می‌شود و البته خوب پسر رهبر پیشین هم است».
🔻 این ایران‌شناس فرانسوی حتی فراتر رفت و تأکید کرد که مجتبی خامنه‌ای تقریباً هیچ وزن سیاسی مستقلی ندارد.
🔻 برنار اورکاد افزود: «او در واقع یک مرد ناشناخته در عرصۀ سیاسی است، کسی که عملاً وجود سیاسی ندارد و احتمالاً بیشتر نقش یک عروسک خیمه‌شب‌بازی را ایفا خواهد کرد».
🔻 اورکاد در جمع‌بندی تحلیل خود مرگ علی خامنه‌ای را پایان یک دوره در ساختار قدرت رژیم ایران دانست و اضافه کرد: «علی خامنه‌ای در واقع آخرین رهبر واقعی این نظام بود؛ پس از او دیگر چیزی از آن نوع رهبری باقی نمی‌ماند».


  ‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏دوستان : هرخبری دارین، لطفا جهت انتشار برایمان بفرستید👈 t.me/Maziar_tehrane12


📡 @IranAzadie

🔴 هدف گرفتن یک منطقه صنعتی تولید تسلیحات رژیم در جاده‌های اطراف استان تهران

پنجشنبه ۲۱ اسفندماه ۱۴۰۴



  ‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏دوستان : هرخبری دارین، لطفا جهت انتشار برایمان بفرستید👈 t.me/Maziar_tehrane12


📡 @IranAzadie

🔴 آسیب‌شناسی جامعه در دوران ولایت فقیه از نگاه عزیز فولادوند

♦️ تأملی جامعه‌شناختی با نگاهی فرهنگی، روانی و سیاسی
جامعه همچون رودخانه‌ای زنده است؛ جریانی از معناها، امیدها و اعتمادهای متقابل که در بستر تاریخ جاری می‌شود. هرگاه این جریان با ساختارهای قدرتی مواجه شود که مسیر طبیعی آن را سد می‌کنند، آبِ معنا گل‌آلود می‌شود و حیات اجتماعی به تدریج از شفافیت و پویایی تهی می‌گردد. در چنین وضعیتی، آسیب‌شناسی جامعه نه صرفاً مطالعه‌ای علمی، بلکه تلاشی برای شنیدن پژواک‌های خاموش امید، اعتماد و خرد جمعی است. نظام سیاسی مبتنی بر «ولایت فقیه» را می‌توان از منظر جامعه‌شناسی فرهنگی، روان‌شناسی اجتماعی و جامعه‌شناسی سیاسی به مثابه ساختاری بررسی کرد که در طول زمان الگوهای خاصی از کنش، احساس و ادراک اجتماعی را شکل داده است. این یادداشت می‌کوشد با زبانی تحلیلی و در عین حال اندکی شاعرانه، برخی از پیامدهای اجتماعی چنین ساختاری را واکاوی کند.

۱. جامعه‌شناسی فرهنگی: فرسایش اعتماد و همدلی
تخریب اعتماد اجتماعی

اعتماد اجتماعی یکی از بنیادی‌ترین سرمایه‌های هر جامعه است. هنگامی که شهروندان بتوانند به یکدیگر و به نهادهای عمومی اعتماد کنند، شبکه‌ای از همکاری و مشارکت شکل می‌گیرد که زیربنای توسعه و ثبات اجتماعی است. در ساختارهای سیاسی بسته، جایی که شفافیت محدود و پاسخگویی ضعیف است، اعتماد اجتماعی به تدریج فرسوده می‌شود. افراد می‌آموزند که سخنِ آشکار همیشه امن نیست و حقیقت گاه باید در پشت پرده‌های سکوت پنهان بماند. جامعه در چنین وضعیتی به فضایی تبدیل می‌شود که در آن هر کس در جزیره‌ای از احتیاط زندگی می‌کند؛ جزایری که میانشان پل‌های اعتماد به آرامی فرو می‌ریزند.

👈 اینجا بخوانید