🔴 نگاهی به تاثیرات قطع اینترنت و سرکوب دیجیتال بر امنیت و زندگی مردم ایران

♦️ ابعاد فاجعه‌بار قطع اینترنت در میانه جنگ؛ معیشت ایرانیان در بن‌بست سرکوب دیجیتال
از زمان آغاز درگیری‌های نظامی در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، جامعه ایران با واقعیتی هولناک روبرو شده است: جنگی دوطرفه که یکی از آسمان با موشک و دیگری از درون با سلب حق ارتباطات، زندگی روزمره را هدف قرار داده است. قطع اینترنت که از نخستین ساعات حمله به دستور حاکمیت اجرایی شد، اکنون وارد دومین ماه خود شده و رکورد بی‌سابقه‌ای از انزوای یک ملت را به ثبت رسانده است. در حالی که مردم زیر بمباران به دنبال سرپناه و امنیت جانی هستند، انسداد کامل فضای مجازی، شاهرگ‌های اقتصادی و اطلاعاتی آن‌ها را قطع کرده و میلیون‌ها خانوار را در آستانه فروپاشی معیشتی قرار داده است. این استراتژی که به بهانه امنیت ملی اتخاذ شده، عملاً زندگی غیرنظامیان را به گروگان گرفته تا در فضای غبارآلود بی‌خبری، فشارهای سیاسی و نظامی مدیریت شود.

فلج شدن اقتصاد خانوار و نابودی مشاغل در سایه قطع اینترنت
بزرگترین ضربه این تصمیم متوجه سفره مردمی است که در سال‌های اخیر، تمام توان و سرمایه خود را به فضای دیجیتال منتقل کرده بودند. با تداوم قطع اینترنت، استارتاپ‌هایی که روزگاری نماد مدرنیته و اشتغال‌زایی بودند، اکنون به ویرانه‌های دیجیتال تبدیل شده‌اند. از فروشگاه‌های کوچک اینستاگرامی که نان شب هزاران زن سرپرست خانوار را تأمین می‌کردند، تا پلتفرم‌های بزرگ خدماتی و حمل‌ونقل، همگی در تعطیلی کامل به سر می‌برند. بیکاری میلیونی ناشی از این وضعیت، در شرایطی که قیمت کالاهای اساسی به دلیل جنگ به شدت افزایش یافته، به معنای گرسنگی مطلق برای اقشار ضعیف جامعه است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 نفوذ در سپاه پاسداران تروریست؛ آن‌ها از کجا ضربه می‌خورند؟

♦️ شکاف امنیتی یا فروپاشی درونی ساختار قدرت؟
در ماه‌های اخیر، موضوع «نفوذ در سپاه» به یکی از بحث‌برانگیزترین مسائل در فضای سیاسی و اجتماعی ایران تبدیل شده است. گزارش‌های متعدد از هدف قرار گرفتن فرماندهان و افشای اطلاعات حساس، پرسش‌های جدی درباره کارآمدی ساختارهای امنیتی ایجاد کرده است. همزمان، روایت‌های رسمی تلاش دارند این رخدادها را به عوامل خارجی نسبت دهند، اما افکار عمومی روایت متفاوتی را دنبال می‌کند.

سرداران سپاه یا سرداران نفوذ در سپاه
در هفته‌های گذشته، رسانه‌های حکومتی بارها از بازداشت «عوامل نفوذی» خبر داده‌اند. این گزارش‌ها اغلب بدون ارائه جزئیات دقیق منتشر شده‌اند. در مقابل، شهروندان در شبکه‌های اجتماعی تأکید می‌کنند که نفوذ در سپاه نمی‌تواند صرفاً نتیجه عملیات خارجی باشد. بسیاری معتقدند که این سطح از دسترسی به اطلاعات حساس، بدون همکاری یا ضعف درونی ممکن نیست.

بر اساس داده‌های منتشر شده، برخی از این اطلاعات شامل محل تردد یا اقامت چهره‌های مهم سیاسی و نظامی بوده است. چنین اطلاعاتی معمولاً در لایه‌های محدود امنیتی نگهداری می‌شود. همین موضوع باعث شده که فرضیه «نفوذ در سپاه» از درون، بیش از پیش تقویت شود. برخی رسانه‌ها نیز به وجود شکاف‌های عمیق در ساختار اطلاعاتی اشاره می‌کنند. از جمله رسانه حکومتی تابناک در این باره در مطلبی در تاریخ ۷ تیرماه ۱۴۰۴ نوشت: «جزئیات تازه ترور فرماندهان سپاه: موساد با ۱۰۰ سردار تماس گرفت … چگونه هست که موساد تا اعماق مهم‌ترین و محافظت شده ترین دستگاه‌های کشورمان نفوذ کرده است؟».

👈 اینجا بخوانید

🔴«مصاحبه نمی‌کنم!»
همین یک جمله کافی بود…
برای نشان دادن ایستادگی مردی که حتی زیر فشار، حقیقت را نفروخت.

پس از اعدامش، کلیپی منتشر کردند؛
ویرایش‌شده، بریده، دستکاری‌شده…
اما نتوانستند آن لحظه را حذف کنند:
لحظه‌ای که پویا، رو در روی بازجو، قاطع ایستاد و نه گفت.
همون نه ای که در سال ۶۷ به خاطرش بیش از ۳۰ هزار مجاهد سربدار شدن ، این است سر موضع بودن ودر برابر دژخیم وجلاد استوار ایستادن
معنای سرخم غدقن
نه به اعتراف اجباری
نه به تحقیر حقیقت
پویا قبادی

او را خاموش کردند…
اما آن «نه» هنوز زنده است،
بلندتر از هر اعترافی که می‌خواستند بسازند.

🖤 بعضی صداها با مرگ هم خاموش نمی‌شوند…

دوستان : هرخبری دارین، لطفا جهت انتشار برایمان بفرستید👈 t.me/Maziar_tehrane12

📡 @IranAzadie

🔴 تیغ بر گلوی اندیشه؛ سانسور، دفن حقیقت
۱۲ فروردین, ۱۴۰۵

به قلم عزیز فولادوند

در افق فلسفه اخلاق، سانسور نه یک خطای اداری، بلکه نوعی خیانت به حقیقت است. از تأملات فلسفی از افلاطون تا اخلاق وظیفه‌گرایانه کانت و نظریه حوزه عمومی نزد یورگن هابرماس همواره این اندیشه حضور داشته است که حقیقت، هنگامی که در بند سکوت و حذف گرفتار شود، نه‌تنها زخمی می‌شود بلکه شأن انسانی نیز با آن جریحه‌دار می‌گردد. سانسور، در ژرف‌ترین معنای خود، نه صرفاً حذف واژه‌ها، بلکه دفن حقیقت زیر آوار مصلحت‌ها، ترس‌ها و امیال قدرت است. در خوانشی پدیدارشناسانه، آنچه رخ می‌دهد همان «پوشیدگی» حقیقت است؛ مفهومی که مارتین هایدگر برای توصیف پنهان‌شدن حقیقت در لایه‌های تاریک جهان به کار می‌برد. سانسور پرده‌ای است که بر چهره واقعیت کشیده می‌شود تا جهان نه آن‌گونه که هست، بلکه آن‌گونه که قدرت می‌خواهد، دیده شود. حقیقت در این وضعیت به زمزمه‌ای خاموش بدل می‌شود؛ صدایی که اگر روایت نشود، در حافظه جمعی پژواک نخواهد یافت....




👈بیشتر بخوانید