🔴 آخرین تلاش‌ها برای آتش‌بس ۴۵ روزه؛ فرصت محدود برای مهار جنگ

در سی و هشتمین روز جنگ ، وب‌سایت خبری «اکسیوس» به نقل از منابع آگاه گزارش داده است که ایالات متحده، رژیم ایران و مجموعه‌ای از میانجی‌های منطقه‌ای در حال بررسی طرحی برای برقراری یک آتش‌بس ۴۵ روزه هستند؛ طرحی که در صورت تحقق، می‌تواند مسیر پایان دائمی جنگ را هموار کند.

به گفته چهار منبع آگاه آمریکایی، اسرائیلی و منطقه‌ای، شانس دستیابی به توافقی فوری در ۴۸ ساعت آینده چندان بالا نیست، اما این تلاش‌ها به‌عنوان «آخرین فرصت برای جلوگیری از تشدید شدید درگیری‌ها» توصیف شده است.

این مذاکرات از مسیرهای مختلفی دنبال می‌شود؛ از جمله میانجی‌گری کشورهایی مانند پاکستان، مصر و ترکیه، و همچنین تبادل پیام‌های مستقیم میان استیو ویتکاف، نماینده دونالد ترامپ، و عباس عراقچی، وزیر خارجه رژیم ایران. پیش‌تر نیز عراقچی اعلام کرده بود که تماس‌ها در قالب پیام‌های غیرمستقیم و بدون مذاکره رو در رو ادامه دارد....




👈بیشتر بخوانید

🔴 اقتصاد بدون فردا؛ روایت ۱۴۰۵ از مرگ تصمیم‌گیری

♦️ اقتصاد در تعلیق ۱۴۰۵، نااطمینانی مزمن، تخریب زیرساخت‌ها و فروپاشی افق تصمیم‌گیری
در روایت‌های تاریخی از سقوط امپراتوری روم آمده است که شهروندان، پیش از فروپاشی کامل اقتصاد و نظم حاکم، به تدریج به بی‌نظمی عادت کردند. بازارها هنوز باز بودند، اما اعتماد از میان رفته بود. قوانین وجود داشتند، اما اجرا نمی‌شدند. آنچه امپراتوری را از درون تهی کرد، نه فقط حملات بیرونی، بلکه عادی شدن بی‌ثباتی بود. امروز، اقتصاد در تعلیق ۱۴۰۵ در ایران، تصویری مشابه از همین فرسایش تدریجی را بازتاب می‌دهد؛ وضعیتی که در آن بحران نه به‌عنوان یک شوک موقت، بلکه به‌عنوان یک حالت دائمی پذیرفته شده است.

اقتصاد در تعلیق ۱۴۰۵ دیگر صرفاً با شاخص‌هایی مانند تورم یا رشد پایین تعریف نمی‌شود. مسئله اصلی، نابودی افق تصمیم‌گیری است. در این وضعیت، فعالان اقتصادی، خانوارها و حتی ساختار تصمیم‌گیری درون حاکمیت، همگی در نوعی بلاتکلیفی مزمن گرفتار شده‌اند. نتیجه این شرایط، کاهش افق زمانی تصمیم‌ها و حرکت به سمت رفتارهای کوتاه‌مدت و تدافعی است.

فروپاشی زیرساخت‌ها و تشدید نااطمینانی
اقتصاد در تعلیق ۱۴۰۵ در بستری شکل گرفته که زیرساخت‌های حیاتی کشور با تهدید و تخریب مواجه‌اند. گزارش‌ها نشان می‌دهد که حملات به صنایع کلیدی و اختلال در زنجیره تأمین، تولید را به مرحله‌ای شکننده رسانده است. این وضعیت، تنها یک بحران صنعتی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از فرسایش ظرفیت‌های پایه‌ای اقتصاد است.

در همین حال، قطع یا محدودیت اینترنت به‌عنوان یکی از ابتدایی‌ترین ابزارهای ارتباطی، عملاً شریان‌های تجارت را مختل کرده است. زمانی که فعالان اقتصادی حتی امکان ارتباط ساده با بازارهای جهانی را ندارند، مفهوم رقابت و بهره‌وری بی‌معنا می‌شود. این وضعیت نشان می‌دهد که ساختار حاکم، نه‌تنها در حل بحران ناکام مانده، بلکه خود به عاملی برای تعمیق آن تبدیل شده است.

👈 اینجا بخوانید