🔴 چرا سفر رضا پهلوی به سوئد به یک افتضاح سیاسی تبدیل شد؟

♦️ انعکاس منفی گسترده علیه سفر بچه شاه به سوئد
سفر بچه شاه؛ رضا پهلوی به سوئد که با دعوت برخی جریان‌های راست‌گرا انجام شد، از همان ابتدا با حواشی و واکنش‌های گسترده‌ای همراه شد و خیلی زود به یکی از جنجالی‌ترین رویدادهای سیاسی تبدیل گردید. این سفر که با هدف معرفی او به‌عنوان یک چهره محوری در میان مخالفان رژیم ایران صورت گرفت، نه‌تنها به تقویت جایگاهش منجر نشد، بلکه موجی از انتقادها، اعتراضات خیابانی و واکنش‌های تند رسانه‌ای را در پی داشت.

در سطح سیاسی، جاكوب ريزبرگ، نماینده پارلمان سوئد از حزب سبزها، این دعوت را «بسیار گستاخانه و نامناسب» توصیف کرد و تأکید نمود که تصور نقش وحدت‌بخش برای رضا پهلوی «ساده‌لوحانه» است. به گفته او، مشکل اصلی این دعوت آن است که به وی به‌عنوان «رهبر طبیعی مخالفان» مشروعیت می‌بخشد، در حالی که چنین جایگاهی محل تردید جدی است.

رسانه‌های سوئدی نیز بازتابی انتقادی از این سفر ارائه دادند. روزنامه Syre با اشاره به «احساسات متضاد» پیرامون این سفر، از اعتراضات خیابانی گزارش داد؛ جایی که معترضان حتی با نمادهایی تند، مخالفت خود را نشان دادند. به نقل از یکی از ایرانیان معترض آمده است: «ما مخالف رژیم هستیم، اما رضا پهلوی را نمی‌خواهیم؛ ما کشوری آزاد می‌خواهیم که مردم خودشان درباره آینده تصمیم بگیرند.»

همچنین روزنامه Dagens Nyheter در تحلیلی صریح، دعوت از رضا پهلوی را نشانه‌ای از «سوءبرداشت تاریخی» دانست و تأکید کرد که جنبش‌های اعتراضی در ایران ماهیتی ضد استبدادی دارند و بازگرداندن چهره‌ای با پیوند به گذشته سلطنتی، در تضاد با این خواسته‌هاست. این روزنامه با اشاره به نمونه‌هایی مانند احمد چلبی در عراق و حامد کرزای در افغانستان، هشدار داد که مشروعیت خارجی لزوماً به پذیرش داخلی منجر نمی‌شود.

👈 اینجا بخوانید

🔴 حکایت ملانصرالدین و داستان شیخ و شاه!

♦️ روایت‌سازی‌های شیخ و شاه دیگر خریدار ندارد و جامعه آگاه، فاصله دروغ تا واقعیت را به‌روشنی می‌بیند.
می‌گویند روزی ملانصرالدین برای سرگرمی و شاید هم مردم‌آزاری، سر گذری ایستاد و به رهگذران گفت: «در انتهای این کوچه غذای نذری می‌دهند.» مردم روستا، این خبر را دهان‌به‌دهان چرخاندند. کم‌کم عده‌ای قابلمه به دست به سمت محل مزبور که ملا آدرس داده بود راه افتادند. جمعیت هر لحظه بیشتر شد. ملانصرالدین که این صحنه را دید، لحظه‌ای مکث کرد، بعد با خود گفت: «نکند واقعاً خبری هست که من بی‌خبرم؟» و سرانجام خودش هم قابلمه‌ای برداشت و دوان‌دوان به همان آدرس دروغین رفت.

حالا حکایت امروز حاکمیت غصب شده مملکت ما نیز شبیه این داستان است. در فضایی که زیر سایه سانسور قرن واقعیت‌ها سرکوب می‌شوند و روایت‌سازی جای حقیقت را می‌گیرد، دروغ‌ها به‌مرور شکل «واقعیت» به خود می‌گیرند. یکی مدعی است «همه مردم مرا می‌خواهند و نام مرا فریاد می‌زنند و از ۵۰ هزار نیروی سپاه پاسداران مریدش دم میزند»، دیگری از «میلیون‌ها طرفدار جان‌فدا» سخن می‌گوید که هر روز هم رو به افزایش است.

اما تفاوت مهمی میان آن حکایت و واقعیت امروز وجود دارد. اگر در داستان خیالی ملانصرالدین، مردم ساده‌دل به‌راحتی فریب شایعه را خوردند، در جامعه واقعی امروز، مردم میهنمان از چنان آگاهی بی برخوردارند که نه تنها هرگز این‌گونه روایت‌سازی‌ها را نمی‌پذیرند بلکه واقعیتها را به چشم میبنند و فاصله میان «آنچه گفته می‌شود» و «آنچه هست» بر کسی پوشیده نیست

👈 اینجا بخوانید