🔴 حکمرانی از رهگذر فرسودگی ذهنی

♦️ تأملی در افول کنش جمعی
در شرایطی که اشکال کلاسیک سرکوب فیزیکی در حکمرانی همچنان حضور دارند، به‌ نظر می‌رسد الگوهای نوینی از کنترل اجتماعی مبتنی بر فرسایش روانی و بازتولید ناامیدی در حال گسترش است. این مقاله با تکیه بر نظریه‌های جامعه‌ شناسی کلاسیک و معاصر، به بررسی سازوکارهای این فرایند و پیامدهای آن بر کنش جمعی، سرمایه اجتماعی و چشم‌انداز مقاومت می‌پردازد. استدلال اصلی این است که ترکیب خشونت نمادین، دستگاه تبلیغاتی و القای «بی‌فایدگی اعتراض» می‌تواند به شکل‌گیری نوعی ناتوانی درونی‌ شده منجر شود، اما همین شرایط در بلند مدت ممکن است بستر شکل‌ گیری الگوهای نوین مقاومت را فراهم کند.

در بسیاری از جوامع، اعمال قدرت سیاسی دیگر تنها بر پایه اجبار آشکار و ابزارهای قهری مستقیم استوار نیست؛ بلکه گونه‌های ظریف‌ تر و درهم‌ تنیده‌ تری از سلطه، از جمله هدایت ذهن و شکل دهی به ادراک، نقشی اساسی یافته‌اند. در چنین بستری، می‌توان وضعیت کنونی را نشانه‌ای از گذار از «سرکوب بی‌ پرده» به «ساماندهی ادراک و احساس» دانست؛ جایی که مقصود، نه صرفاً مهار کنش‌ها، بلکه قالب‌ ریزی باورها، انتظارات، امیدها و افق‌های ذهنی شهروندان است.

خشونت نمادین و بازتولید سلطه
بر اساس نظریه «خشونت نمادین» Pierre Bourdieu)) قدرت زمانی عمیق‌ تر و ماندگارتر می‌شود که دیگر نیازی به نمایش مداوم زور نداشته باشد و در لایه‌های نامرئی زندگی روزمره رسوب کند. در این حالت، سلطه همچون هوایی که تنفس می‌شود، بی‌ صدا و بی‌ چهره درونی می‌گردد؛ تا جایی که افراد، قواعد تحمیل‌شده را نه به‌عنوان امری بیرونی، بلکه به‌ مثابه بخشی از «طبیعت امور» می‌پذیرند. در چنین فضایی، سازوکارهای قدرت از سطح کنترل رفتار فراتر می‌روند و به قلمرو ادراک، معنا و تفسیر واقعیت نفوذ می‌کنند. آنچه مردم ممکن یا ناممکن، مشروع یا نامشروع می‌پندارند، پیشاپیش در چارچوبی شکل می‌گیرد که خودِ قدرت آن را ترسیم و تعریف کرده است. به‌این‌ ترتیب، اطاعت دیگر صرفاً نتیجه اجبار نیست، بلکه حاصل نوعی «همدستی» ناخودآگاه با نظمی است که بدیهی جلوه داده شده است. برجسته‌ سازی هزینه‌های اعتراض، از مجازاتهای فردی گرفته تا فروپاشی امنیت روانی و اجتماعی، در کنار پنهان‌ سازی یا کم‌ اهمیت جلوه‌ دادن دستاوردهای آن، دقیقاً در همین منطق عمل می‌کند. این فرآیند، افق تخیل جمعی را محدود می‌سازد: اعتراض نه به‌عنوان امکانی برای تغییر، بلکه به‌ صورت خطری پرهزینه و بی‌ ثمر بازنمایی می‌شود. در نتیجه، حتی پیش از آنکه کنشی شکل بگیرد، در ذهن‌ها خنثی می‌شود.

👈 اینجا بخوانید

🔴 تشدید محاصره دریایی؛۴۸کشتی ایران توسط ناوگان آمریکا بازگردانده شدند
۱۳ اردیبهشت, ۱۴۰۵

در ادامه تشدید تنش‌ها در خلیج‌فارس، گزارش‌ها از اعمال محدودیت‌های گسترده دریایی علیه ایران حکایت دارد. بر اساس اعلام فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا (سنتکام)، در نتیجه این اقدامات، تاکنون ۴۸ کشتی ایرانی ناچار به تغییر مسیر و بازگشت شده‌اند. همزمان، دونالد ترامپ با تأکید بر ادامه این روند تا دستیابی به یک توافق جامع، تصریح کرده است که ایالات متحده دیگر رویکردهای گذشته ایران در عرصه بین‌المللی را تحمل نخواهد کرد.

آمار سنتکام؛ کنترل شدید مسیرهای دریایی

داده‌های منتشرشده از سوی سنتکام نشان می‌دهد که نظارت و کنترل بر ترددهای دریایی مرتبط با ایران به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته است. بر این اساس، طی ۲۰ روز گذشته، در پی محدودیت‌های اعمال‌شده در تنگه هرمز، ۴۸ فروند کشتی ایرانی مجبور به بازگشت شده‌اند. همچنین تنها در ۲۰ ساعت اخیر، مسیر حرکت سه کشتی دیگر نیز تغییر داده شده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که در شرایط فعلی، هیچ کشتی تجاری یا نفتی امکان ورود به بنادر ایران یا خروج از آن‌ها را ندارد....



👈بیشتر بخوانید