🔴 از بحران مزمن تا فروپاشی معیشتی؛ اقتصاد ایران به کدام سو می‌رود؟

♦️ تهی شدن سفره‌ها؛ سقوط زندگی و فرسایش معیشت در ایرانِ پس از جنگ
«ارنست همینگوی در پاسخ به این پرسش که انسان چگونه ورشکسته می‌شود، نوشت: “ابتدا آرام‌آرام، سپس ناگهان.” اقتصاد ایران نیز امروز در همین نقطه ایستاده است. سال‌ها تورم، فساد ساختاری و فرسایش قدرت خرید، زندگی مردم را ذره‌ذره تحلیل برد؛ اما اکنون این سقوط آرام، به مرحله آشکار و ناگهانی رسیده است؛ جایی که حتی طبقه متوسط نیز دیگر توان حفظ سبک زندگی خود را ندارد.»

امروز نیز «فرسایش معیشت» در ایران به همان نقطه رسیده است؛ جایی که بحران اقتصادی دیگر فقط عدد و نمودار نیست، بلکه به حذف تدریجی زندگی از خانه‌های مردم تبدیل شده است.

گزارش‌های منتشرشده از همایش «چشم‌انداز اقتصاد ایران ۱۴۰۵» تصویری از اقتصادی ارائه می‌دهد که از مرحله بحران مزمن عبور کرده و وارد مرحله انفجار بحران‌ها شده است. مسعود نیلی هشدار داده که اقتصاد ایران اکنون در مسیر تورمی خطرناکی قرار گرفته که بازگشت از آن آسان نخواهد بود. این هشدار فقط یک تحلیل دانشگاهی نیست. کافی است به بازار، سفره خانوارها و محله‌های حاشیه‌ای شهرها نگاه کنیم تا عمق «فرسایش معیشت» را ببینیم.

در سال‌های گذشته، ساختار اقتصادی تحت کنترل حاکمیت ایران نه‌تنها نتوانست رفاه عمومی ایجاد کند، بلکه به ماشین تولید تورم، فقر و ناامیدی تبدیل شد. نتیجه این وضعیت، سقوط تدریجی طبقه متوسط و گسترش فقر ساختاری است. جنگ و تنش‌های سیاسی اخیر نیز مانند ضربه نهایی بر بدنه‌ای فرسوده عمل کرده‌اند.

سفره‌هایی که هر روز کوچک‌تر می‌شوند
تورم در ایران دیگر پدیده‌ای مقطعی نیست. افزایش قیمت کالاهای اساسی نشان می‌دهد مردم حتی برای تامین ابتدایی‌ترین نیازهای غذایی با بحران روبه‌رو هستند. پنیر، روغن، تخم‌مرغ، شیر و نان، که زمانی بدیهی‌ترین اقلام هر خانه بودند، اکنون به کالاهایی سنگین برای بودجه خانوار تبدیل شده‌اند.

👈 اینجا بخوانید

🔴 اعدام بلوچ؛ چرا کشتار در سکوت ادامه دارد؟

♦️صدها خانواده بلوچ همچنان در هراس اجرای احکام اعدام زندگی می‌کنند
اعدام بلوچ در سال‌های اخیر به یکی از تلخ‌ترین بحران‌های حقوق بشری در ایران تبدیل شده است. آماری که نهادهای حقوق بشری منتشر می‌کنند، ابعاد هولناک این فاجعه را آشکار می‌سازد. با وجود تکرار مداوم این اعدام‌ها، واکنش نهادهای حکومتی همچنان بر پایه سکوت، سرکوب و پنهان‌کاری استوار مانده است. بسیاری از فعالان حقوق بشر هشدار می‌دهند که عادی شدن خبر اعدام، جامعه را در برابر یک فاجعه انسانی بی‌حس کرده است. البته احکام اعدام هر روز دامنه آن در سراسر ایران گسترش یافته است و حکومت ولایت فقیه از احکام اعدام به عنوان ابزاری درخدمت بقاء نظام بکار می‌گیرد. فعالان سیاسی و نهادهای حقوق بشری روزانه گزارشات متعددی از اعدام در شهرهای ایران را منتشر می‌کنند که نقض حقوق بشر به شدیدترین شکل صورت می‌گیرد و به نوعی یک نسل کشی که نمونه آن در تابستان ۶۷ صورت گرفت در حال انجام است.

بر اساس گزارش «شبکه اسناد حقوق بشر بلوچستان»، از سال ۲۰۱۷ تا پایان سال ۲۰۲۵ دست‌کم ۷۶۶ شهروند بلوچ در زندان‌های ایران اعدام شده‌اند. این آمار تنها مربوط به مواردی است که امکان ثبت و مستندسازی آنها وجود داشته است. فعالان بلوچ تأکید می‌کنند که فضای شدید امنیتی در استان سیستان و بلوچستان و فشار بر خانواده‌ها، مانع انتشار بسیاری از موارد دیگر شده است.

اعدام مردم بلوچ در حالی ادامه دارد که جمعیت بلوچ‌ها تنها حدود ۵درصد جمعیت ایران را تشکیل می‌دهد. با این حال سهم آنها از احکام اعدام به‌طرز چشمگیری بالااست. بخش بزرگی از این احکام به پرونده‌های مواد مخدر مربوط می‌شود. نهادهای حقوق بشری می‌گویند فقر گسترده، نبود فرصت شغلی و محرومیت ساختاری، بسیاری از جوانان بلوچ را در معرض اتهام‌های مرتبط با سوخت‌بری و مواد مخدر قرار داده است.

اعدام بلوچ و نقش فقر سیستماتیک
فعالان اجتماعی در سیستان و بلوچستان بارها اعلام کرده‌اند که توسعه‌نیافتگی عامدانه و تبعیض حکومتی، مردم این منطقه را به حاشیه رانده است. بسیاری از شهروندان بلوچ از حداقل امکانات درمانی، آموزشی و اشتغال محروم هستند. در چنین شرایطی، شمار زیادی از خانواده‌ها تنها از طریق مشاغل پرخطر امرار معاش می‌کنند.

👈 اینجا بخوانید

🔴 اعدام سیاسی؛ چهره واقعی و سیاست کثیف دیکتاتوری حاکم بر ایران

♦️ حکومت ایران سرکوب داخلی را پنهان و برای دیگران اشک تمساح می‌ریزد
سیاست کثیف یا خیانت بار به سیاست‌های حکومت‌های دیکتاتور مانند حکومت ایران اطلاق می‌شود. اعدام سیاسی بخشی از این سیاست کثیف است، اما سرکوبگران با فرافکنی سعی در پوشاندن این خیانت سیاسی دارند.

حکومت ولایت فقیه سال‌ها است با یک سیاست دوگانه و فریبکارانه تلاش می‌کند چهره واقعی خود را پشت شعارهای حقوق بشری پنهان کند. رسانه‌های حکومتی هر روز از وضعیت زندانیان و مخالفان سیاسی در کشورهای دیگر گزارش منتشر می‌کنند، اما همزمان ماشین سرکوب و اعدام سیاسی در ایران بدون توقف فعال است. این تناقض آشکار، بار دیگر ماهیت سرکوبگر و غیرانسانی ساختار حاکم بر ایران را نمایان می‌کند.

خبرگزاری حکومتی ایرنا درتاریخ ۳ خرداد ماه ۱۴۰۵ گزارشی درباره احکام صادر شده برای متهمان امنیتی در بحرین منتشر کرد. در این گزارش، حکومت بحرین به سرکوب مخالفان و استفاده سیاسی از پرونده‌های امنیتی متهم شد. رسانه‌های وابسته به حکومت ایران تلاش کردند این موضوع را به عنوان نمونه‌ای از نقض حقوق بشر معرفی کنند. اما همزمان در داخل ایران، دستگاه قضایی حکومت ولایت فقیه موج تازه‌ای از اعدام سیاسی و سرکوب مخالفان را ادامه می‌دهد.

درهمین رابطه این رسانه حکومتی می‌نویسد: «در ادامه پرونده‌های امنیتی جنجالی در بحرین، دادگاه این کشور برای چند متهم احکام سنگینی از جمله حبس ابد صادر کرد؛ اقدامی که منتقدان آن را در چارچوب رویکرد امنیتی و تشدید فشار بر مخالفان، به‌ویژه جریان‌های شیعی، ارزیابی می‌کنند. به گزارش روز یکشنبه ایرنا به نقل از روزنامه الایام، دادگاه عالی کیفری بحرین در دو پرونده جداگانه، ۱۱ نفر را به ادعای ارتباط و همکاری با سپاه پاسداران ایران و مشارکت در فعالیت‌های خصمانه علیه این کشور محاکمه کرد. بر اساس اعلام دادستانی جرائم «تروریستی» بحرین، برای ۹ نفر حکم حبس ابد و برای دو متهم دیگر سه سال زندان صادر شده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 رضا پهلوی و خر مش صادق! (طنز سیاسی)

♦️ پهلوی‌چی‌ها با بزک‌کردن ساواک و گذشته استبدادی، رؤیای بازگرداندن سرکوب و آزادی‌کشی را در سر می‌پرورانند.
در این بحث، ما را با شخص مش صادق کاری نیست؛ موضوع، بررسی و آنالیز علمی خود خر است و بیش از آن، نگاهی است به آنچه در امور امروزه خودمان یافت می‌شود در مورد موجودی به نام رضا پهلوی.

خر البته همیشه خر بوده و خواهد بود، لیک بحث خرشناسی را از دو منظر می‌توان به پیش برد: از نظر فیزیولوژی، یعنی بدن‌شناسی، که ما بی‌تار نیستیم و کاری به آن نداریم؛ و از نظر پسیکولوژی، یعنی روح و روان و ایده و تفکر، که خر بنا به شهادت تاریخ فاقد آنهاست وگرنه خر نبود.

خر و خرسانان، چه در تواریخ گذشته و چه در عصر ما، یک فایده و کاربرد اصلی دارند و آن باربری است. خر اما ابزاری بر دهان دارد که در فیزیولوژیکش نیست، اما جزئی از وجودش است که به آن افسار گویند و دیگر بسته به آن است که آن افسار در کدامین دست باشد تا کدامین بار را به کدامین سو ببرد.

خر البته منظور خودش نیست، که آن حیوانی نجیب است. اما در زمانه ما، که بسا ابزار علمی پدید آمده، هر ماهواره را که چنین دیتا به او دهی، فی‌الفور روی کوچولوی شاه زوم می‌کند که ناجیبانه خرقه ایرانی بر تن کرده، چشم به خرمن هنوز ناروییده ما دارد و خرامان‌خرامان آب بر جوی خرمهره نظام ولایت ریخته و خود مأوا در خرگاه بیگانگان دارد… . از این فعلاً بگذریم و پسیکولوژی‌مان را ادامه دهیم.

👈 اینجا بخوانید

🔴 چرا سکون و انفعال بزرگ‌ترین دشمن انسان است؟

♦️ انفعال شاید انسان را از زمین خوردن دور نگه دارد، اما او را به تماشاچی خاموش زندگی خودش تبدیل می‌کند
بسیاری از ما در طول زندگی، برای انتخاب مسیر تمایل نداریم خطایی داشته باشیم. گویی خطا نکردن در انفعال، نشانه هوش، مهارت یا موفقیت است. جامعه، مدرسه و فرهنگ‌ها به ما یاد می‌دهند آدم‌های موفق کسانی هستند که کارنامه‌ای بدون اشتباه دارند. اما بیایید یک بار برای همیشه با این واقعیت روبه‌رو شویم: وقتی راه نمی‌روی و نمی‌دوی، زمین نمی‌خوری! آیا این زمین نخوردن محصول مهارت است یا محصول چیز دیگری؟

برخی از انسان‌ها، به‌دلیل ترس از دست دادن یا امید واهی، در یک نقطه متوقف می‌شوند. آن‌ها تصور می‌کنند با انتخاب «هیچ‌ کاری نکردن» یا «سر در لاک خود داشتن»، خود را از خطر حفظ می‌کنند. وقتی شما تصمیمی نمی‌گیرید، در واقع در حال فریب دادن خودتان هستید. ذهن به شما می‌گوید: «ببین! تو چقدر باهوشی که سرمایه‌ات را از دست ندادی، سرت را به باد ندادی و …». اما حقیقت تلخ این است که در دنیای سکون، فکر می‌کنیم همین است که هست و اصلاً همین‌طور هم باید باشد. در چنین حالتی، فرد فقط غرق در سناریوهای منفی شکست می‌شود و عملاً توان حرکت را از دست می‌دهد.

تفاوت میان سکون و حرکت کردن
زمین نخوردن زمانی ارزش دارد که شما در حال دویدن باشید و با تکیه بر تجربه، تعادل خود را حفظ کنید. وقتی در جای خود ایستاده‌اید یا روی صندلی راحتی نشسته‌اید، در چنین حالتی جاذبه نمی‌تواند شما را زمین بزند. اما این به معنای غلبه بر جاذبه نیست! ماندن در منطقه امن به ما حس آرامش می‌دهد، اما این آرامش در واقع نوعی عقب‌گرد تدریجی است. دنیای اطراف با سرعت در حال تغییر است و کسی که ساکن می‌ماند، عملاً در حال عقب افتادن است. زخم برداشتن‌ها و به زمین افتادن‌ها محصول حرکت کردن است. انسان بدون تلاش، تغییری را به دست نمی‌آورد.

👈 اینجا بخوانید

🔴 افسانه اژدهای هفت‌سر و شمشیر آخته سرنگونی!

♦️ اژدهای حکومت ایران در محاصره خشم جامعه و مقاومت سازمان‌یافته، راهی جز سقوط و نابودی پیش‌رو ندارد.
در افسانه‌های کهن آمده است که اژدهای خونخواری مردم آبادی را مستأصل کرده بود و هر روز از آنان قربانی می‌گرفت. سایه ناامیدی بر سر همه سنگینی می‌کرد و همگان اژدها را شکست‌ناپذیر می‌پنداشتند. تا اینکه پیر دانا و عاقلی، جوانان آبادی را گرد آورد، آنان را در کوره آزمایش و فدا انداخت و از آنان انسانی نو ساخت؛ سپس تمامی شمشیرها را در کوره گداخت و یک شمشیر آخته و بی‌باک صیقل داد. آن یل پاک‌باز با شمشیر یگانه به مصاف اژدها رفت و در چشم‌برهم‌زدنی، پهلوی دیو را درید و آبادی را تا به ابد آزاد ساخت.

امروز حکایت رژیم آخوندی، حکایت همان اژدهای رو به زوال است. دستگاه سرکوب و وحشیگری نظام حاکم، فضایی از ارعاب را حاکم کرده تا این باور غلط و انحرافی را تزریق کند که رژیم نفوذناپذیر است و حتی جنگ‌های خارجی نیز نتوانسته‌اند آن را سرنگون کنند. اما این استدلال، یک آدرس غلط عامدانه است. مقاومت ایران بارها تأکید کرده است که این رژیم نه با مماشات دولت‌های غربی و نه با جنگ‌های خارجی (نظیر بحران‌های عراق، افغانستان و کویت) سرنگون نمی‌شود؛ برعکس، جنگ خارجی همواره راه‌بند قیام، ابزار سرکوب داخلی و مایه استمرار عمر رژیم بوده است. واقعیت تاریخی این است که در ۴۷ سال گذشته، هیچ حکومتی در تاریخ معاصر ایران به اندازه دیکتاتوری آخوندی از سیاست مماشات غرب سرمایه نبرده است.

امروز اما این سیاست استعماری به بن‌بست رسیده و رژیم تمام سرمایه‌های استراتژیک و مشروعیت اجتماعی خود را از دست داده است. رژیم در باتلاق کلان‌بحران‌ها و مشخصاً بحران جانشینی ، قادر به حفظ وحدت در باندهای درونی نیست. این حاکمیت تنها با قهر عریان، اعدام‌های وحشیانه و ایجاد فضای «نه جنگ و نه صلح» تلاش می‌کند در برابر سیلاب سقوط سد ببندد. هدف از اعدام مجاهدین و شورشگرانی که معتقد به براندازی و تسلیح هستند، نه از موضع قدرت، بلکه ناشی از هراس از تلفیق دو عنصر حیاتی است: «قیام مردمی» و «مقاومت سازمان‌یافته». رژیم آدرس خطر واقعی را یافته است؛ خط سرخی که می‌خواهد جلوی تکثیر کانون‌های شورشی و یگان‌های ارتش آزادی‌بخش را بگیرد. در قیام‌های گذشته، اگر خیانت جریان‌های وابسته نظیر «بچه شاه»—که زمینه را برای کلان‌کشتار قیام‌آفرینان فراهم کرد—نبود، تعادل رژیم به کلی فرومی‌پاشید.

👈 اینجا بخوانید