🔴 بن‌بست و ضرورت تصمیمات سخت دیپلماسی برای دیکتاتوری

♦️ تقاطع بحران‌ها و ضرورت جراحی
نظام ولایت در سال ۱۴۰۵ در وضعیتی قرار دارد که می‌توان آن را تقاطع بحران‌های انباشته در نظام نامید. اگر در سال‌های گذشته سیاست خارجی به عنوان ابزاری برای مدیریت مقطعی تنش‌ها بود. اکنون در ۱۴۰۵، دیپلماسی به «تنها راه تنفس» برای کالبد نیمه‌ جان اقتصاد تبدیل شده است.

ناترازی در بودجه، انرژی، صندوق‌های بازنشستگی و محیط زیست، دیگر اجازه نمی‌دهد که سیاست خارجی مستقل از واقعیت‌های معیشتی پیش برود. این ناترازی‌ها نظام ولایت را در برابر آزمون «تصمیمات سخت» قرار داده است. تصمیمات سخت در نظام ولایت دیگر یک اصطلاح سیاسی نیست، بلکه ضرورت اجتناب ‌ناپذیر برای عبور از بن‌بست‌های انباشته شده است. نظام در این نقطه زمانی با تثبیت متغیرهای جدیدی در صحنه بین‌الملل مانند وضعیت دولت ترامپ در آمریکا و نوسانات قدرت در منطقه روبروست. سیاست خارجی نظام در سال ۱۴۰۵ دیگر نمی‌تواند بر پایه «خرید زمان» باشد. پرونده هسته‌ای بر سر دو راهی غروب یا طلوع قرار گرفته است. بخش بزرگی از محدودیت‌های فنی برجام طبق جدول زمانی قطعنامه ۲۲۳۱ در حال پایان است. این وضعیت، رژیم ایران را در برابر یک تصمیم سخت قرار داده است. پذیرش یک توافق جامع جدید که فراتر از هسته‌ای و موشکی و منطقه‌ای می‌باشد. تصمیمی که نیازمند اجماع سنگین در سطوح عالی حکومت ولایت است. سال ۱۴۰۵ برای نظام ولایت، سال جراحی بدون بیهوشی در عرصه دیپلماسی است. که باید میان تداوم وضعیت موجود با هزینه‌های فزاینده و یا پذیرش ریسک‌های سیاسی یکی را انتخاب کند.

▫️ بحران مشروعیت عملکرد نظام
بزرگترین چالش سال ۱۴۰۵، ناترازی انرژی است. ایران زمانی دارنده بزرگترین ذخایر گاز جهان بود. اما اکنون در فصول سرد با بحران تامین گاز و در تابستان با ناترازی شدید برق روبروست. جذب سرمایه‌گذاری خارجی بویژه از سوی چین یا شرکت‌های چندملیتی نیازمند حل‌وفصل مسائل حقوقی و مالی مانند اف ای تی اف است. صنایع ایران در سال ۱۴۰۵ با رکودی ناشی از قطع مداوم انرژی روبرو می‌باشند که می‌تواند به بیکاری گسترده‌تری دامن بزند. سرمایه اجتماعی به حیاتی‌ترین متغیر تبدیل شده است.

👈 اینجا بخوانید