🔴 شکاف در رأس حکومت؛ جنگ باندها بر سر توافق با آمریکا به خیابان کشیده شد
۲۴ خرداد, ۱۴۰۵
 
در حالی که زمزمه‌های نهایی شدن توافق میان  رژیم ایران و آمریکا بیش از هر زمان دیگری به گوش می‌رسد، نشانه‌های یک بحران عمیق سیاسی در درون حاکمیت نیز آشکارتر شده است. اختلافات بر سر مفاد توافق احتمالی، از پشت درهای بسته فراتر رفته و اکنون به صحنه تجمعات خیابانی، تریبون‌های حکومتی و رسانه‌های وابسته به جناح‌های مختلف رژیم کشیده شده است.
درشامگاه شنبه ۲۳خرداد، گروهی از نیروهای تندرو و حامیان حکومت در تهران و چند شهر دیگر با برگزاری تجمعات شبانه، به‌شدت علیه روند مذاکرات و مسئولان دخیل در آن موضع‌گیری کردند. در میدان ابن‌سینا در تهران، شعارهایی چون «قالیباف، عراقچی، پس خون رهبرم چی؟»، «عراقچی حیا کن، آمریکا را رها کن»، «مرگ بر عراقچی، بی‌شرف نفوذی» و «قالیباف، عراقچی، استعفا استعفا» فضای تجمع را تحت تأثیر قرار داد.
شدت خشم معترضان حکومتی تا آنجا بود که برخی سخنرانان و شرکت‌کنندگان در این تجمعات، مسئولان دولت و تیم مذاکره‌کننده را به «خیانت» متهم کرده و با الفاظ تند و بی‌سابقه مورد حمله قرار دادند. یکی از تجمع‌کنندگان در برابر وزارت خارجه با فریادهای خشم‌آلود، عباس عراقچی را هدف توهین قرار داد و او را عامل بن‌بست‌های سیاسی معرفی کرد....


👈 بیشتر بخوانید

🔴 تیم فوتبال رژیم، تیم مردم نیست

♦️ پشتوانه خونینِ یک تحریم و طرد بزرگ ملی
در تمامی فرهنگ‌ها و جوامع بشری، مسابقات جهانی و به‌ویژه جام جهانی فوتبال، مظهر همبستگی، غرور ملی و پیوند عاطفی میان یک ملت و نمایندگان ورزشی آن‌هاست. اما در مختصات امروز ایران تحت حاکمیت ولایت فقیه، این قاعده جهانی به شکلی بی‌سابقه در تاریخ ورزش معاصر فروپاشیده است. تیمی که به عنوان نماینده ایران راهی مسابقات می‌شود، در نگاه توده‌های جان‌به‌لب‌آمده، هیچ نسبتی با هویت و اراده ملی ندارد. این گسست عمیق، حاصل یک فرآیند طولانی از ترور، گزینش‌های امنیتی و نابودی روح واقعی ورزش توسط رژیمی است که حتی از مستطیل سبز نیز به عنوان ابزاری برای مشروعیت‌بخشی و بقای خود استفاده می‌کند.

ریشه این تحریم عاطفی و طرد بزرگ را باید در تضاد تاریخی میان دو مفهوم «قهرمان ملی» و «ورزشکار حکومتی» جستجو کرد. تاریخ ایران هرگز نام جهان‌پهلوان تختی را فراموش نمی‌کند؛ قهرمانی که حتی وقتی دست‌خالی و بدون مدال از مسابقات خارجی بازمی‌گشت، روی دوش توده‌ها تشویق می‌شد و فریاد «شیر دلیران کیه؟ تختیه…» برایش طنین‌انداز بود. راز این ماندگاری، نه در شمار مدال‌ها، بلکه در ایستادگی او در برابر دیکتاتوری و وفاداری‌اش به مردم بود. در نقطه مقابل، تیمی که امروز اعزام می‌شود، ویترینی دست‌چین شده از مهره‌هایی است که با فیلترهای امنیتی و وفاداری‌سنجی حاکمیت گزینش شده‌اند؛ کسانی که به جای خم شدن در برابر رنج مردم، دست‌بوس مقاماتِ عامل سرکوب هستند.

👈 اینجا بخوانید