🔴 سامانه علاج و بی‌علاجی حکومت ملایان

♦️ راه‌اندازی سامانه علاج؛ نشانه استیصال حکومت ایران در برابر مخالفان
حکومت ایران روز ۲۴ شهریور ۱۴۰۵، در پی تشدید فعالیت‌های مخالفان و ارگان‌های مقاومت دموکراتیک ایرانیان خارج از کشور، سامانه علاج را راه‌اندازی کرد. این اقدام با هدف شناسایی، رصد و مجازات ایرانیان مخالف حکومت در خارج از کشور صورت گرفته است. ناظران این طرح را نشانه‌ای از استیصال فزاینده‌ی حکومت در برابر گسترش صدای مخالفان می‌دانند.

▫️ سامانه علاج چیست و چه اهدافی را دنبال می‌کند؟
خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، دوشنبه ۲۳ شهریور از آغاز فعالیت این طرح خبر داد. بر اساس اعلام رسمی، رسالت سامانه علاج «پاسداری از امنیت ملی» در برابر «جریان‌های ضدوطن، تجزیه‌طلب و مروجان تحریم و حمله نظامی» عنوان شده است. شهروندان برای معرفی افراد موردنظر باید اطلاعات را از طریق پایگاه alagroup.ir یا کانال‌های رسمی این طرح در پیام‌رسان‌های داخلی ارسال کنند.
رسانه‌های حکومتی نیز توصیفات مشابهی از این طرح ارائه کرده‌اند. باشگاه خبرنگاران جوان، سامانه علاج را «ابزار رصد و مستندسازی» مخالفان معرفی کرد. خبرگزاری مهر نیز از تحمیل «تاوان حقوقی» به مخالفان خارج‌نشین سخن گفت و افزود امتیازات شهروندی آنان سلب خواهد شد.
با این حال، هنوز مشخص نیست کدام نهاد امنیتی مسئولیت اجرای این پروژه را بر عهده دارد. مجازات‌های اعلام‌شده شامل سلب امتیازات شهروندی و قطع دسترسی‌های مالی و رسانه‌ای به‌اصطلاح «خائنین خارج‌نشین» است. این اقدامات بر پایه‌ی پایش هوشمند و مستمر انجام می‌شود.

▫️ زمینه‌ی راه‌اندازی؛ تشدید فعالیت مخالفان و تنش‌های بین‌المللی
در ماه‌های اخیر، هم‌زمان با ادامه‌ی تنش‌ها با آمریکا، حکومت ملایان بر شدت نقض حقوق بشر و سرکوب داخلی افزوده است. راه‌اندازی سامانه علاج در همین بستر و در پی گسترش فعالیت‌های اپوزیسیون به‌خصوص سازمان مجاهدین خلق ایران، جنبش مقاومت ایران که خواهان تغییر حکومت در ایران است صورت گرفته است. کنشگران معتقدند حکومت با ایجاد فضای رعب قصد دارد از فوران دوباره‌ی خشم عمومی جلوگیری کند.
بحران‌های معیشتی و سیاسی داخلی، از عوامل اصلی این نگرانی حکومتی به شمار می‌روند. شرکت آنتروپیک نیز ۲۰ شهریور اعلام کرد نهادهای همسو با حاکمیت ملایان از هوش مصنوعی کلود برای نظارت بر شهروندان و طراحی تبلیغات حکومتی بهره گرفته‌اند. این شرکت از شناسایی چند عملیات جداگانه علیه شهروندان ایرانی نیز خبر داد.

👈 اینجا بخوانید

🔴 مهرِ فقیر؛ وقتی گرانی مدرسه، کودکان ایران را به سوی ترک تحصیل می‌راند

♦️ وقتی فرستادن کودک به مدرسه به نبرد اقتصادی تبدیل می‌شود
گرانی لوازم‌التحریر و هزینه‌های مدارس، فشار اقتصادی بر خانواده‌ها را تشدید کرده و خطر ترک تحصیل و ورود کودکان محروم به بازار کار را افزایش داده است. از دفتر و مداد چندمیلیونی تا «کمک به مدرسه»؛ هزینه تحصیل در ایران آن‌قدر بالا رفته که برای خانواده‌های کم‌درآمد، فرستادن کودک به مدرسه به یک نبرد اقتصادی تبدیل شده است؛ در سوی دیگر این بحران، نزدیک به یک میلیون کودک بازمانده از تحصیل ایستاده‌اند و خطر ترک تحصیل هر روز جدی‌تر می‌شود.
سال تحصیلی هنوز آغاز نشده، اما صورت‌حساب سنگین آن از راه رسیده است. خانواده‌های ایرانی در آستانه مهر باید میان تورم، هزینه‌های سرسام‌آور زندگی و مخارج مدرسه یکی را مدیریت کنند؛ انتخابی که برای خانواده‌های فقیر اساساً انتخاب نیست. لوازم‌التحریر، کیف، روپوش و سایر ملزومات تحصیلی گران شده و مبالغی که در مدارس تحت عنوان «کمک‌های مردمی» دریافت می‌شود نیز به این فشار اضافه شده است. حاصل چنین وضعیتی فقط خالی‌شدن جیب خانواده‌ها نیست؛ خطر ترک تحصیل کودکان محروم از آموزش و سوق‌دادن آن‌ها به بازار کار است.
این تصویر، مهر ۱۴۰۵ را به یکی از نگران‌کننده‌ترین مقاطع آموزشی سال‌های اخیر تبدیل کرده است؛ مهرِ خانواده‌هایی که برای خرید چند دفتر و مداد باید میلیون‌ها تومان هزینه کنند و کودکانی که ممکن است به‌دلیل فقر، دیگر به مدرسه بازنگردند.

▫️ هزینه مدرسه؛ از چند دفتر تا صورت‌حساب چندمیلیونی
برای یک دانش‌آموز کلاس اول ابتدایی، حتی یک سبد حداقلی از نیازهای مدرسه هزینه سنگینی دارد. پنج مداد مشکی، تراش، پاک‌کن، چند دفتر، مدادرنگی، کیف، قیچی، خط‌کش، چسب، ظرف غذا، لباس مدرسه و کتاب‌های درسی با نرخ دولتی، بر اساس قیمت‌های مورد اشاره در گزارش، در مجموع حدود ۴.۵ میلیون تومان هزینه دارد، اما این تنها نقطه شروع است.
هزینه کیف و کوله‌پشتی مناسب از حدود ۸۰۰ هزار تومان آغاز می‌شود و قیمت روپوش مدرسه نیز کمتر از حدود دو میلیون تومان نیست. برای دانش‌آموزان دوره‌های بالاتر، لوازم تخصصی‌تر نیز به این فهرست اضافه می‌شود.
تداوم این وضعیت می‌تواند در نهایت خانواده‌های بیشتری را در معرض ترک تحصیل فرزندان قرار دهد و اینجاست که بحران از «گرانی» عبور می‌کند و به بحران دسترسی به آموزش تبدیل می‌شود. این همان نقطه‌ای است که فقر اقتصادی آرام‌آرام خود را به فقر آموزشی تبدیل می‌کند و زمینه ترک تحصیل را برای بخشی از کودکان فراهم می‌سازد.
کمک به مدرسه، هزینه‌ای که برای بسیاری از خانواده‌ها غیرقابل پرداخت است
بخش دیگری از فشار مالی خانواده‌ها به مبالغی بازمی‌گردد که در برخی مدارس تحت عنوان «کمک‌های مردمی» از خانواده‌ها مطالبه می‌شود. بر اساس گزارش‌های رسانه‌های حکومتی، این مبالغ برای دانش‌آموزان ایرانی دست‌کم حدود پنج میلیون تومان و برای دانش‌آموزان اتباع حدود ۱۰ میلیون تومان عنوان شده است.
چنین مبالغی می‌تواند خانواده را با یک دیوار مالی تازه مواجه کند. مسئله اصلی این است که آموزش عمومی نباید به عرصه‌ای تبدیل شود که در آن توان مالی خانواده تعیین‌کننده کیفیت یا حتی امکان استمرار تحصیل کودک باشد. وقتی فقر تعیین می‌کند چه کودکی می‌تواند مدرسه برود و چه کودکی باید کار کند، مسئله دیگر فقط گرانی نیست؛ مسئله نابرابری آموزشی و اجتماعی و افزایش خطر ترک تحصیل است.

▫️ ترک تحصیل؛ زنگ خطر برای کودکان خانواده‌های فقیر
رابطه میان فقر و ترک تحصیل رابطه‌ای مستقیم و شناخته‌شده است. هرچه هزینه‌های زندگی افزایش یابد و درآمد واقعی خانواده کاهش پیدا کند، احتمال خروج کودک از مدرسه بیشتر می‌شود؛ به‌ویژه در خانوارهایی که چند فرزند دارند یا با بیکاری و اشتغال ناپایدار مواجه‌اند.
در سال تحصیلی ۱۳۹۵-۱۳۹۶، بر اساس آمارهای مطرح‌شده، ۷۷۷ هزار و ۸۶۲ دانش‌آموز بازمانده از تحصیل در کشور وجود داشت. این رقم در سال‌های بعد روند نگران‌کننده‌ای پیدا کرده و بر اساس برخی برآوردهای غیررسمی، شمار بازماندگان از تحصیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به نزدیکی یک میلیون نفر رسید.

👈 اینجا بخوانید