🔴 عراق و ترکیه هم به‌دنبال گرجستان آسمان خود را به روی رژیم ایران بستند!

♦️ گسترش محدودیت‌ها علیه پروازهای ایران؛ ترکیه، عراق و گرجستان وارد عمل شدند
در پی تشدید فشارهای بین‌المللی بر رژیم ایران، ترکیه، عراق و گرجستان محدودیت‌هایی را برای فعالیت و ورود شرکت‌های هواپیمایی ایرانی اعمال کرده‌اند؛ اقدامی که فشار مضاعف بر صنعت هوانوردی فرسوده ایران وارد می‌کند.
دو منبع عراقی روز دوشنبه ۳۰ شهریور ۱۴۰۵، به خبرگزاری فرانسه گفتند بغداد در پی اطلاعیه وزارت خزانه‌داری آمریکا، پرواز شرکت‌های هواپیمایی ایران را به حالت تعلیق درمی‌آورد. گرجستان نیز ورود هواپیماهای ایرانی به حریم هوایی خود را ممنوع کرده است.
پیش‌تر شرکت هواپیمایی ماهان اعلام کرده بود که به درخواست دولت ترکیه، پروازهای خود به این کشور را متوقف کرده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 ۶۴زندان به کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام پیوستند
۳۱ شهریور, ۱۴۰۵
۱۳۹هفته اعتصاب غذای پی در پی زندانیان در ده‌ها زندان
 روز سه شنبه ۳۱شهریور ۱۴۰۵ کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام با قدرت بیشتر ادامه یافت. براساس خبرهای دریافتی با پیوستن زندان‌های بندرعباس و ضیابر صومعه‌سرا به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» شمار زندان‌های پیوسته به کارزار به ۶۴ زندان رسید.
کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام یک تلاش جمعی زندانیان برای مقابله با احکام ظالمانه اعدام و کشتار زندانیان است. این اعتصاب از بهمن ۱۴۰۲ آغاز شد و طی دو سال و نیم گذشته بی وقفه ادامه داشته است.
به همین مناسبت زندانیان بیانیه ای منتشر کردند که در بخشی از آن آمده است:
 پیوستن زندان‌های بندرعباس و ضیابر صومعه‌سرا به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»
و گسترش این کارزار در هفته صد و سی و نهم به ۶۴ زندان مختلف....


👈بیشتر بخوانید

🔴 چرا سفر پزشکیان به نیویورک باید مورد اعتراض قرار گیرد؟

♦️ سازمان ملل نباید پناهگاه جنایتکاران باشد
الان دیگر کسی تردید ندارد که رژیم ایران یک دیکتاتور بی‌رحم نسبت به مردم خود و یک حاکمیت جنگ‌طلب و فاقد اصول انسانی نسبت به همسایگان است. پزشکیان که قرار است به نیویورک و برای شرکت در اجلاس مجمع عمومی ملل متحد شرکت کند، سخنگو و نماینده همین رژیم است.
بر اساس منشور سازمان ملل متحد، هدف اصلی این سازمان حفظ صلح و امنیت بین‌المللی، جلوگیری و مقابله با تهدیدهای علیه صلح و حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات است. توسعه روابط دوستانه میان ملت‌ها و تقویت همکاری بین‌المللی برای حل مسائل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و بشردوستانه و حمایت از حقوق بشر و آزادی‌های اساسی انسان‌ها از دیگر اهداف سازمان ملل تعریف شده است. رژیم ایران بر اساس همین اصول اولیه و بدیهی ملل متحد نباید عضوی از سازمان ملل باشد.
اما باوجود همه این واقعیت‌های بدیهی دست‌های مماشاتگر دولت‌ها مانع از آن شدند که رژیم ایران از ملل متحد اخراج شود. این موضوع تظاهرات گسترده ایرانیان آزادی‌خواه است که قرار است روز سه‌شنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۵، هم‌زمان با اجلاس مجمع عمومی ملل متحد در نیویورک برگزار شود.

▫️ تظاهرات نیویورک بازتاب خواست مردم ایران
تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک هم‌زمان با برگزاری اجلاس سالانه مجمع عمومی ملل متحد، بازتاب اراده مردم به‌پا خاسته ایران برای بازپس‌گیری حق حاکمیت ملی و فریاد مشروعیتی غصب‌شده در قلب دیپلماسی جهانی است. سران فاشیسم دینی حاکم بر ایران با سخنگویی پادویی به نام پزشکیان تلاش می‌کنند از تریبون ملل متحد برای مشروعیت‌بخشی به سرکوب و تروریسم خود بهره‌برداری کنند، لاجرم حضور پرشکوه هموطنان آزاده و مقاوم، پرده از تزویر این رژیم برمی‌دارد و صدای واقعی جامعه ایران را به گوش جهانیان می‌رساند.

👈 اینجا بخوانید

🔴 رشد منفی ۱۰.۱ درصدی؛ حکومت ایران چگونه در گرداب رکود و جنگ فرو می‌رود؟

♦️ رشد منفی ۱۰.۱ درصدی، بحران اقتصاد در میان رکود، جنگ، کاهش سرمایه‌گذاری و فشار معیشتی
گزارش تازه از رشد اقتصادی بهار ۱۴۰۵، صرفاً یک جدول آماری نیست. سقوط اقتصادی و تصویری فشرده از زندگی مردمی است که زیر فشار تورم، رکود، ناامنی و جنگی که خواست عمومی جامعه نیست، هر روز سفره کوچک‌تری پیش روی خود می‌بینند. اقتصاد حکومت ایران در این فصل با رشد منفی ۱۰.۱ درصدی کوچک شده؛ رقمی که معنای اجتماعی آن کاهش تولید، افت درآمد، از بین رفتن فرصت‌های شغلی و تعمیق فقر است.

▫️ اقتصادی که کوچک‌تر شد
کاهش تولید ناخالص داخلی از ۲۴۲۵۵ هزار میلیارد ریال در بهار ۱۴۰۴ به ۲۱۷۹۵ هزار میلیارد ریال در بهار ۱۴۰۵ نشان می‌دهد اقتصاد نه‌تنها رشد نکرده، بلکه بیش از یک‌دهم ظرفیت واقعی خود را از دست داده است. این سقوط اقتصادی وقتی نگران‌کننده‌تر می‌شود که بدانیم رشد بدون نفت نیز منفی ۴.۶ درصد بوده؛ یعنی بحران محدود به نفت نیست و بخش‌های غیرنفتی نیز زیر فشار سیاست‌های ناکارآمد حکومت، محدودیت تجارت و فضای امنیتی فرسوده شده‌اند.

▫️ نفت؛ ستون لرزان اقتصاد حکومتی
بزرگ‌ترین ضربه از بخش نفت و گاز وارد شده است؛ جایی که رشد منفی ۲۶.۴ درصدی ثبت شده و نشان می‌دهد اقتصاد وابسته به رانت نفتی، در برابر تنش خارجی و جنگ‌افروزی سیاسی تا چه اندازه آسیب‌پذیر است. صنایع و معادن نیز با افت ۱۴.۷ درصدی مواجه شده‌اند و زیرگروه‌هایی مانند توزیع گاز طبیعی با منفی ۲۱.۳ درصد، ساختمان با منفی ۶.۴ درصد و تأمین آب و برق با منفی ۵.۴ درصد، همگی نشانه‌هایی از فرسایش زیرساختی را بروز داده‌اند.

👈 اینجا بخوانید

🔴 عدالت؛ آرزویی که در کپرهای بلوچستان دفن می‌شود

♦️ محرومیت چگونه از کودکی، مفهوم عدالت را به یک آرزو تبدیل می‌کند
روایتی که از منطقه بلوچستان منتشر شده، داستان دختربچه‌ای بلوچ را بازگو می‌کند که برای آینده خود یک آرزوی متفاوت دارد: «قاضی شدن».
از او می‌پرسند چرا می‌خواهد قاضی شود. پاسخ کودک، تصویری روشن از تجربه‌ای است که از محیط پیرامون خود دریافت کرده است. او می‌گوید می‌خواهد کسانی را که به مردم ستم کرده‌اند، مجازات کند.
این جمله، صرفاً یک خواسته شغلی به نظر نمی‌رسد. در متن روایت، آرزوی این کودک با تجربه فقر، محرومیت و احساس بی‌عدالتی گره خورده است.
برای کودکی که در چنین شرایطی رشد می‌کند، عدالت ممکن است مفهومی انتزاعی نباشد، می‌تواند معنای نان، مدرسه، امنیت، فرصت برابر و برخورداری از حقوق اولیه انسانی را پیدا کند.
روایت منتشرشده از بلوچستان، تصویری از زندگی کودکانی ارائه می‌دهد که بخش مهمی از دوران کودکی خود را در شرایط دشوار اقتصادی سپری می‌کنند. در چنین شرایطی، فاصله میان حقوقی که در قانون برای شهروندان تعریف شده و واقعیت زندگی روزمره، به تجربه‌ای ملموس تبدیل می‌شود.
از منظر حقوقی، کودک نیز مانند هر انسان دیگری از حق برخورداری از کرامت، آموزش، امنیت و حمایت اجتماعی برخوردار است. کنوانسیون حقوق کودک نیز بر حمایت از کودکان در برابر تبعیض و فراهم کردن شرایط مناسب برای رشد آنان تأکید دارد.
با این حال، روایت‌های محلی از بلوچستان بار دیگر این پرسش را مطرح می‌کنند که کودکی که با محرومیت رشد می‌کند، عدالت را چگونه تجربه می‌کند؟

▫️ عدالت در نگاه نسلی که محرومیت را می‌بیند
کودکان معمولاً جهان را از دریچه تجربه‌های روزمره خود می‌شناسند. وقتی فقر، محرومیت یا تبعیض به بخشی از زندگی روزانه تبدیل شود، این تجربه‌ها می‌توانند در شکل‌گیری نگاه آنان به جامعه اثر بگذارند. در روایت مورد بحث، یک دختر بلوچ به جای آنکه آینده خود را با خواسته‌هایی معمول برای دوران کودکی توصیف کند، از قاضی شدن سخن می‌گوید. او می‌خواهد در جایگاهی قرار بگیرد که بتواند درباره حق و ناحق تصمیم بگیرد.

👈 اینجا بخوانید