🔴 رشد منفی ۱۰.۱ درصدی؛ حکومت ایران چگونه در گرداب رکود و جنگ فرو می‌رود؟

♦️ رشد منفی ۱۰.۱ درصدی، بحران اقتصاد در میان رکود، جنگ، کاهش سرمایه‌گذاری و فشار معیشتی
گزارش تازه از رشد اقتصادی بهار ۱۴۰۵، صرفاً یک جدول آماری نیست. سقوط اقتصادی و تصویری فشرده از زندگی مردمی است که زیر فشار تورم، رکود، ناامنی و جنگی که خواست عمومی جامعه نیست، هر روز سفره کوچک‌تری پیش روی خود می‌بینند. اقتصاد حکومت ایران در این فصل با رشد منفی ۱۰.۱ درصدی کوچک شده؛ رقمی که معنای اجتماعی آن کاهش تولید، افت درآمد، از بین رفتن فرصت‌های شغلی و تعمیق فقر است.

▫️ اقتصادی که کوچک‌تر شد
کاهش تولید ناخالص داخلی از ۲۴۲۵۵ هزار میلیارد ریال در بهار ۱۴۰۴ به ۲۱۷۹۵ هزار میلیارد ریال در بهار ۱۴۰۵ نشان می‌دهد اقتصاد نه‌تنها رشد نکرده، بلکه بیش از یک‌دهم ظرفیت واقعی خود را از دست داده است. این سقوط اقتصادی وقتی نگران‌کننده‌تر می‌شود که بدانیم رشد بدون نفت نیز منفی ۴.۶ درصد بوده؛ یعنی بحران محدود به نفت نیست و بخش‌های غیرنفتی نیز زیر فشار سیاست‌های ناکارآمد حکومت، محدودیت تجارت و فضای امنیتی فرسوده شده‌اند.

▫️ نفت؛ ستون لرزان اقتصاد حکومتی
بزرگ‌ترین ضربه از بخش نفت و گاز وارد شده است؛ جایی که رشد منفی ۲۶.۴ درصدی ثبت شده و نشان می‌دهد اقتصاد وابسته به رانت نفتی، در برابر تنش خارجی و جنگ‌افروزی سیاسی تا چه اندازه آسیب‌پذیر است. صنایع و معادن نیز با افت ۱۴.۷ درصدی مواجه شده‌اند و زیرگروه‌هایی مانند توزیع گاز طبیعی با منفی ۲۱.۳ درصد، ساختمان با منفی ۶.۴ درصد و تأمین آب و برق با منفی ۵.۴ درصد، همگی نشانه‌هایی از فرسایش زیرساختی را بروز داده‌اند.

👈 اینجا بخوانید

🔴 عدالت؛ آرزویی که در کپرهای بلوچستان دفن می‌شود

♦️ محرومیت چگونه از کودکی، مفهوم عدالت را به یک آرزو تبدیل می‌کند
روایتی که از منطقه بلوچستان منتشر شده، داستان دختربچه‌ای بلوچ را بازگو می‌کند که برای آینده خود یک آرزوی متفاوت دارد: «قاضی شدن».
از او می‌پرسند چرا می‌خواهد قاضی شود. پاسخ کودک، تصویری روشن از تجربه‌ای است که از محیط پیرامون خود دریافت کرده است. او می‌گوید می‌خواهد کسانی را که به مردم ستم کرده‌اند، مجازات کند.
این جمله، صرفاً یک خواسته شغلی به نظر نمی‌رسد. در متن روایت، آرزوی این کودک با تجربه فقر، محرومیت و احساس بی‌عدالتی گره خورده است.
برای کودکی که در چنین شرایطی رشد می‌کند، عدالت ممکن است مفهومی انتزاعی نباشد، می‌تواند معنای نان، مدرسه، امنیت، فرصت برابر و برخورداری از حقوق اولیه انسانی را پیدا کند.
روایت منتشرشده از بلوچستان، تصویری از زندگی کودکانی ارائه می‌دهد که بخش مهمی از دوران کودکی خود را در شرایط دشوار اقتصادی سپری می‌کنند. در چنین شرایطی، فاصله میان حقوقی که در قانون برای شهروندان تعریف شده و واقعیت زندگی روزمره، به تجربه‌ای ملموس تبدیل می‌شود.
از منظر حقوقی، کودک نیز مانند هر انسان دیگری از حق برخورداری از کرامت، آموزش، امنیت و حمایت اجتماعی برخوردار است. کنوانسیون حقوق کودک نیز بر حمایت از کودکان در برابر تبعیض و فراهم کردن شرایط مناسب برای رشد آنان تأکید دارد.
با این حال، روایت‌های محلی از بلوچستان بار دیگر این پرسش را مطرح می‌کنند که کودکی که با محرومیت رشد می‌کند، عدالت را چگونه تجربه می‌کند؟

▫️ عدالت در نگاه نسلی که محرومیت را می‌بیند
کودکان معمولاً جهان را از دریچه تجربه‌های روزمره خود می‌شناسند. وقتی فقر، محرومیت یا تبعیض به بخشی از زندگی روزانه تبدیل شود، این تجربه‌ها می‌توانند در شکل‌گیری نگاه آنان به جامعه اثر بگذارند. در روایت مورد بحث، یک دختر بلوچ به جای آنکه آینده خود را با خواسته‌هایی معمول برای دوران کودکی توصیف کند، از قاضی شدن سخن می‌گوید. او می‌خواهد در جایگاهی قرار بگیرد که بتواند درباره حق و ناحق تصمیم بگیرد.

👈 اینجا بخوانید