ایران آزادی 🎋

🔴 قتل عام تابستان ۱۳۶۷؛ انکار هویت انسانی

کوبشی بی‌امان بر دروازه‌های زمان
دادخواهیِ #قتل_عام_زندانیان_سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، کوبش بی‌امانی‌ست بر دروازه‌ی زمان تا برانگیختن سراسر ایران. سی‌وپنج سال است این کوبش یک آن متوقف نشده است. وارثان خمینی هرچه در توان داشتند، بر دیوار کشیدن میان طنین این کوبش و جامعه‌ی ایران گذاشتند ولی این پنجره به پنجره‌ی شهرهای ایران بود که فرکانس‌های این کوبش از آن گذشت و اکنون خاوران‌های ایران، کیفرخواست‌های مستند قیام‌‌ها علیه حاکمیت قتل عام شده‌اند.

قتل عام «حق انتخاب» نوع انسان
جوهر این کوبش بی‌توقف و بی‌آرام چیست؟ مگر نظام ولایت فقیه از خمینی تا خامنه‌ای کم جنایت کرده و حدی را نگه داشته است؟ مگر جایی، کاشانه‌یی و ضمیری در ایران باقی‌مانده که آثار جنایات و قساوت‌های این قوم اشغال‌گر ایران، از آن بی‌نشان باشد؟ پس این قتل عام چه ویژگی‌یی دارد که حاکمیت مرتکب آن می‌خواهد همواره مکتوم بماند و دادخواهان ــ در صف نخست‌شان قتل عام‌شدگان ــ می‌خواهند ایران را برانگیزانند؟
مطلب این است که در این ناپدیدسازیِ کلان سیاسی ــ مذهبی، «حق انتخاب» نوع انسان قتل عام شده است. از قضا تفاوتش با قتل عام‌های مشهور در قرن بیستم در همین است. در آن قتل عام‌ها قربانیان هرگز در معرض «آری» یا «نه» گفتن بر سر باورهایشان نبودند. دقت در کنه آن قتل عام‌ها اشاره به قوم‌کشی و ملیت‌کشی در تعارضات جنگی دارد.
در قتل عام تابستان ۱۳۶۷ اما اصل موضوع، مخیر نمودن ناگزیر در قبول باور و آرمان یا نفی آن‌هاست. از این رو «انکار هویت»، هدف این قتل عام بوده است. از طرفی پیام زندانیان قتل عام‌شده به مردم ایران، پای‌فشاریِ همگانی بر هویت انسانی‌شان برای نفی تمامیت مرتکبان «انکار هویت» در هیأت نظام ولایت فقیه است. این است جوهر و پیام هزاران زندانی سیاسیِ قتل عام‌شده در تابستان ۱۳۶۷.

تکیه‌گاه قتل عام‌های حاکمیت قتل
اصل نگرش به آن قتل عام از همین منظر شروع می‌شود. از این منظر است که درمی‌یابیم خمینی وقتی در به‌اصطلاح رفراندوم ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ فقط یک «آری» یا «نه» جلو مردم ایران گذاشت، در حقیقت باورهای خارج از دل‌خواه خود و نظامش را در سراسر ایران قتل عام کرد. پیچیدگی‌های سیاسی و اجتماعیِ مبارزه با خمینی پس از آن به‌اصطلاح رفراندوم، در همین تحمیل قتل عام باورها و تثبیت تمامیت‌خواهی‌اش در هاله‌ی تقدس‌گراییِ مذهبی بوده است.
پس این نتیجه حاصل می‌شود که اگر اشعار سیاسی و تاریخی به ماهیت خمینی و وارثانش تا قبل از قتل عام ۱۳۶۷، در حد میلیونی می‌بود و میلیون‌ها ایرانی اختیار دفاع از هویت و باور خویش را داشتند، مرتکبان «انکار هویت» هرگز جرأت نمی‌کردند با قتل عام‌های بعدی، حاکمیت قتل را استمرار دهند.

ناپدیدسازی منشور «انسان بودن»
مفهوم راستین کوبش سی‌وپنج ساله‌ی زندانیان سیاسیِ قتل‌ عام‌شده بر دروازه‌های زمان برای برانگیختن ایران، در همین جوهر عجین با هویت و سرشت و ذات و نهاد انسانی‌ست. آن قتل عام، ناپدیدسازیِ ماده به ماده‌ی منشور حقوق بشر است؛ منشوری که «حق انتخاب» را برای هر آدمیزادی بر روی کره‌ی زمین، مبنایی‌ترین نشان «انسان بودن» وی تعریف نموده است. از این رو جنایت خمینی در قتل عام تابستان ۱۳۶۷ فراتر از تعارض وی با سازمان مجاهدین خلق ایران و دیگر گروه‌ها و مخالفان حاکمیت است.

پیام «کاشفانی پیشاپیش مرگ» به مردم ایران
زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ پاسخی به فلسفه‌ی مرگ را نیز در بستر زمان جاری نمودند. آنان تجسم عینی و مادیِ «کاشفانی پیشاپیش مرگ» هستند. همین تفسیر نوین از فلسفه‌ی مرگ با پیشی گرفتن از آن و غلبه بر خمینی و جلادانش است که «هویت» و «آرمان»شان سی‌وپنج سال است بر دروازه‌های زمان می‌کوبند تا برانگیختن ایران برای رهایی‌اش را مژده‌ی پایان سلطه‌ی مرتکبان «انکار هویت»شان و طلوع خجسته‌ی آزادی‌شان کنند.

✍️ دایره مینا

📡 @IranAzadie عضویت در کانال

🔥5👍1

280 views12:16