Iran International ایران اینترنشنال

🗣روایت شما از زندگی در آتش‌بس- شنبه ۱۲ اردیبهشت

🔹از تهران: چرا جوامع بین‌المللی یا نهادهای حقوق‌بشری اینقدر نسبت به اعدام‌های حکومت ایران بی‌تفاوت هستن؟ پس اون حقوق‌بشری که دنیا ازش حرف می‌زنه کجاست که ببینه به سر جوون‌های ایران چی میاد؟ مگه می‌شه تو یه کشور هر روز چند تا جوون اعدام بشن و هیچ‌کس پاسخگو نباشه؟
🔹از مشهد: به عزیزانم، دخترها و پسرهای دانش‌آموز و آینده‌سازان ایرانمون، نگران درس و امتحان نباشید. مملکتی که روی هواست، تحصیلش هم برای شما به جایی نمی‌رسه. بدون دغدغه و فکر به آینده باشید. یه ساله همه‌چی متوقف شده. بی‌خیال همه‌چی بشید و از زندگی لذت ببرید، به امید آینده.
🔹از شیراز: با هر اذان صبح یکی رو اعدام می‌کنن. این فقط خبر نیست، کابوس هر روز ماست. داریم از این حجم فشار روانی له می‌شیم. من حاضرم همه زیرساخت‌ها رو بزنن و هر سختیش رو تحمل کنم، فقط یه نفر از بچه‌های این خاک زنده بمونه.
🔹قبلاً پول نداشتیم مهاجرت کنیم، الان پول نداریم همین‌جا زندگی کنیم.
🔹هر روز یکی دو تا از هم‌وطن‌هامون با طناب دار اعدام می‌شن. هم‌وطنان خارج از کشور، توروخدا صدای اون‌ها باشین. به خدا ما نمی‌تونیم کاری بکنیم. التماس می‌کنم صدای اون‌ها باشین.
🔹به هم‌میهنان داخل و خارج کشور، زندگی حتی تو شهر ساری هم به‌شدت سخت، بی‌جان، ناامیدکننده و گرون شده. با کانفیگ ۴۰۰ تومن برای یه گیگ اینجام که ماهی می‌شه ۱۲ تومن. کل حقوقم از این کمتره. نمی‌دونم چجوری زنده‌ام. اینترنت باید برگرده. جاوید شاه.
🔹من یه کارمند دولتی در مازندرانم، ولی قراردادم شرکتیه، یعنی حقوقی که می‌گیریم بر اساس قانون کار کارگریه. تازه همونم کامل نمی‌دن. امروز که دوازده روز از اردیبهشت گذشته هنوز حقوق فروردین رو نگرفتیم.
🔹داروی رمیکید رو بیماران روماتیسمی و کرون استفاده می‌کنن و هر بیمار به‌طور میانگین ماهانه چهار بطری مصرف می‌کنه، اما هیچ‌کس توان خرید حتی یه بطری رو نداره.

40.3K viewsedited 13:18