پاسداشت «ایران» مرز پرگهر

مرز و بوم کهن ما «ایران» پر از گهر های مادی و معنوی ست .
گهر های مادی میهن ما منابع طبیعی متنوع آن از طبیعت زیبای شمال تا جنوب، شرق تا غرب، منابع زیرزمینی متنوع و ارزشمند، و جغرافیای استراتژیک و ... می باشد.
منابع معنوی وطن ما هرآنچه می باشد که ذیل فرهنگ و هنر دسته بندی می شود، از جمله تاریخ کهن و آثار باستانی و اندیشمندان و مشاهیر فرهنگی و هنری و سیاسی و ...

حال برماست که گهر های سرزمین خود را بازشناسی کرده و پاس بداریم و از برباد رفتن آن جلوگیری کنیم و این مهم نیازمند خویشکاری و تلاش یکایک ایرانیان چه در داخل چه در خارج برای افزایش آگاهی خود و هم میهنانمان می باشد.
در سایه آگاهی ست که اندیشه بَدان از خاکِ گهر خیزمان دور گشته و ایرانِ پرگهرِ ما، پاینده و جاودان خواهد ماند.

چه خوش گفت فردوسی پاکزاد:

دریغ است ایـران که ویـران شــود
کنام پلنگان و شیران شــود

چـو ایـران نباشد تن من مـبـاد
در این بوم و بر زنده یک تن مباد

#فردوسی_پاکزاد
#کهن_دیار
#دریای_مازندران
#خلیج_فارس
#تمامیت_ارزی
#غرورملی
#پاینده‌_ایران‌
#ایران‌_مرز‌_پرگهر

@IranPorGohar

یکی از گهرهای معنوی میهن پرگهرمان، نابغه ی موسیقیِ ایران، پژوهش گرِ سترگ، آهنگ سازِ بزرگ، نوازنده ی بیشترِ سازها و زنده کننده ی موسیقیِ سنتی ایران استاد ابوالحسن صبا است.
۱۴ فروردین زادروز این بزرگمرد تاریخ موسیقی ایران است.
( زاده ی۱۴ فروردین ۱۲۸۱ - تهران
درگذشته ی ۲۹ آذر ۱۳۳۶ - تهران )
زنده یاد استاد ابوالحسن صبا، موسیقی‌دان، آهنگساز، نوازنده و آموزگار موسیقی اهل ایران بود. او در طولِ چهل سال فعالیت حرفه‌ای‌اش به آهنگسازی، طراحی شیوه‌های نوین نوازندگی، گردآوری ردیف، تألیف کتاب‌های آموزشی و تربیت شاگردانی سرشناس پرداخت و از این رو هنرمندی تأثیرگذار در رشد جریان‌های موسیقی در ایران شناخته می‌شود. 
بعضی از آثار ماندگار و بی‌‌‏نظیر ایشان عبارتند از :
زرد ملیجه، دیلمان، رقص‌‌‏چوبی و....

🌹یادش گرامی و نامش ماندگار 🌹

#موسیقی_ایران
#ابوالحسن_صبا
#دیلمان
#زرد_ملیجه
#پاینده‌_ایران‌
#ایران‌_مرز‌_پرگهر

@IranPorGohar

صبح است بیا دلی به دریا بزنیم
در گوشِ سپیده،لب به نجوا بزنیم

صبح است بیا برای مستانه شدن
بر غصه و غم دست به حاشا بزنیم

پگاهتان نیک🌸
آدینه بهاریتان سرشار از بهترین های آفریدگار 🌷

#پاینده‌_ایران‌
#ایران‌_مرز‌_پرگهر

@IranPorGohar

📜🕯🖋 ‏هویت و میراث ادبی، هنری و فرهنگی صدها ساله‌ی مشترک ملت ایران یعنی:

#نوروز
#یلدا
#چهارشنبه‌سوری
#سیزده_به_در
#شعر_و_ادبیات
#شاهنامه
#حافظ
#سعدی
#قطران_تبریزی
#نظامی_گنجوی
#خیام
#عطار_نیشابوری
#شهریار_تبریزی
#پروین_اعتصامی
#موسیقی_اصیل_ایرانی
#معماری_ایرانی
#هنر_خوشنویسی
#هنر_فرش_ایرانی
#هنر_مینیاتور_ایرانی
#هنر_سفال‌گری_ایرانی
و ...

#پاینده‌_ایران‌
#ایران‌_مرز‌_پرگهر

@IranPorGohar

زادن و کشتن و پنهان کردن
دهر را رسم و رهِ دیرین است

خرم آن کس که در این محنت گاه
خاطری را سبب تسکین است...

✍زنده یاد بانو پروین(رخشنده) اعتصامی❤️

امروز سالگشت سفر این گهر هنر ایران به دیار ابدیست 🥀

#اختر_چرخ_ادب
#پروین_اعتصامی
#پاینده‌_ایران‌
#ایران‌_مرز‌_پرگهر

@IranPorGohar

‍ ‍ رخشنده اعتصامی معروف به پروین اعتصامی ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ در تبریز زاده شد.
پروین از کودکی فارسی،انگلیسی و عربی را نزد پدرش آموخت و از همان کودکی تحت نظر پدرش و استادانی چون دهخدا و ملک الشعرای بهار سرودن شعر را آغاز کرد.
پدر وی میرزا یوسف خان احتشامی معروف به اعتصام الملک، از شاعران و مترجمان معاصر خود بود که در شکل‌گیری زندگی هنری پروین و کشف استعدادها، و ذوق و گرایش وی به سرودن شعر نقش مهمی داشت.
در کودکی با خانواده به تهران آمد.
پایان‌نامهٔ تحصیلی خود را از مدرسهٔ آمریکایی تهران گرفت و در همانجا شروع به تدریس کرد. پیوند زناشویی وی با پسر عمویش در ۲۸ سالگی،به دلیل اختلاف فکری با همسرش بیش از دو و نیم ماه دوام نداشت.
وی پس از جدایی از همسر، مدتی کتابدار کتابخانهٔ دانشسرای عالی بود.

او یکی از دو بانوی بزرگ شعر فارسی و احیا کنندۀ نوع ادبی مناظره است، از او به عنوان «مشهورترین شاعر زن ایران» یاد شده‌است.  
اشعار پروین آمیزه‌ای است از حکمت و اندرز در حدود سنّت و متمایل به اصلاحات اخلاقی با گام‌هایی در راه تجدّد به لحاظ فرم، همراه با طرحی تازه‌ از مسائل اجتماعی و انسانی.
دیوان اشعار وی بالغ بر ۲۵۰۰ بیت است و با دیباچۀ ملک‌الشعراء بهار نخستین بار در سال ۱۳۱۴ در تهران به چاپ رسید.
پروین پیش از چاپ دومین نوبت از دیوان اشعارش، در ۱۵ فروردین ۱۳۲۰ بر اثر بیماری حصبه در سن سی و پنج سالگی در تهران درگذشت و در شهر قم، در آرامگاه خانوادگی‌اش، به خاک سپرده شد.

#اختر_چرخ_ادب
#پروین_اعتصامی
#پاینده‌_ایران‌
#ایران‌_مرز‌_پرگهر

@IranPorGohar

گنج عفت
 
زن در ایران، پیش از این گویی که ایرانی نبود
پیشه‌اش جز تیره‌روزی و پریشانی نبود

زندگی و مرگش اندر کنج عزلت می‌گذشت
زن چه بود آن روزها، گر زآنکه زندانی نبود؟!

کس چو زن اندر سیاهی قرن‌ها منزل نکرد
کس چو زن در معبد سالوس، قربانی نبود

در عدالت‌خانهٔ انصاف زن شاهد نداشت
در دبستان فضیلت، زن دبستانی نبود

دادخواهی‌های زن می‌ماند عمری بی‌جواب
آشکارا بود این بیداد، پنهانی نبود

بس کسان را جامه و چوب شبانی بود، لیک
در نهاد جمله گرگی بود، چوپانی نبود

ازبرای زن به میدان فراخ زندگی
سرنوشت و قسمتی جز تنگ‌میدانی نبود

نور دانش را ز چشم زن نهان می‌داشتند
این ندانستن، ز پستی و گران‌جانی نبود

زن کجا بافنده می‌شد، بی نخ و دوکِ هنر
خرمن و حاصل نبود، آنجا که دهقانی نبود

میوه‌های دکهٔ دانش فراوان بود، لیک
بهر زن هرگز نصیبی زین فراوانی نبود

در قفس می‌آرمید و در قفس می‌داد جان
در گلستان نام ازین مرغ گلستانی نبود

بهر زن تقلید، تیه فتنه و چاه بلاست
زیرک آن زن، کو رهش این راه ظلمانی نبود

آب و رنگ از علم می‌بایست، شرط برتری
با زمرد یاره و لعل بدخشانی نبود

جلوهٔ صد پرنیان، چون یک قبای ساده نیست
عزت از شایستگی بود از هوس‌رانی نبود

ارزش پوشانده، کفش و جامه را ارزنده کرد
قدر و پستی، با گرانی و به ارزانی نبود

سادگی و پاکی و پرهیز یک‌یک گوهرند
گوهر تابنده تنها گوهر کانی نبود

از زر و زیور چه سود آنجا که نادان است زن؟!
زیور و زر، پرده‌پوشِ عیبِ نادانی نبود

عیب‌ها را جامهٔ پرهیز پوشانده‌ست و بس
جامهٔ عُجب و هوی بهتر ز عریانی نبود

زن، سبکساری نبیند تا گران‌سنگ است و بس
پاک را آسیبی از آلوده‌دامانی نبود

زن چو گنجور است و عفت گنج و حرص و آز دزد
وای اگر آگه ز آیین نگهبانی نبود

اهرمن بر سفرهٔ تقوی نمی‌شد میهمان
زآنکه می‌دانست کآنجا جای مهمانی نبود

پا به راه راست باید داشت، کاندر راه کج
توشه‌ای و رهنوردی جز پشیمانی نبود

چشم و دل را پرده می‌بایست اما از عفاف
چادر پوسیده، بنیادِ مسلمانی نبود

خسروا! دست توانای تو آسان کرد کار
ورنه در این کار سخت امید آسانی نبود

شه نمی‌شد گر‌ در این گمگشته‌کشتی ناخدای
ساحلی پیدا از این دریای طوفانی نبود

باید این انوار را پروین به چشم عقل دید
مِهر رخشان را نشاید گفت نورانی نبود

✍بانوی شعر، پروین اعتصامی

#اختر_چرخ_ادب
#بانو_ی_شعر
#رخشنده_اعتصامی
#پروین_اعتصامی
#پاینده‌_ایران‌
#ایران‌_مرز‌_پرگهر

@IranPorGohar

✔️ پروین اعتصامی در اسفند 1314 و در حمایت از قانون کشف حجاب(۱۷ دی ۱۳۱۴) ، چکامه بالا را با عنوان  «گنجِ عفت» سرود.
این قصیده در اولین چاپ دیوان پروین و در زمان حیات خودش بطور کامل با ۲۶ بیت آمده ولی در چاپ های بعدی دیوان او ، که برادرش ابوالفتح اعتصامی به چاپ رسانده، چهار بیت آخر آن حذف و قصیده با نام «زن در ایران» و با ۲۲ بیت منتشر شده است.

@IranPorGohar

🕊برخیز که رفت زمستان
🍃بگشای درِ سـرای بـستان
🕊برخیز که باد صبح نوروز
🍃در باغچه میکند گل افشان

درود فراوان✋
بامدادتان نیک 🌸
هفته ای سراسر عشق و مهربانی برایتان آرزومندم 🙏 🌺🌷💐🌼🌸🌹🌻🌼🍃