بنیاد عبدالرحمن برومند برای حقوق بشر در ایران
2.9K subscribers
3.04K photos
743 videos
270 files
1.99K links
🍀 حقوق بشر و دموکراسی برای ایران

ارتباط از طریق واتساپ، تلگرام و سیگنال:
+1 (202) 926-5503

🔶 آدرس سایت
https://www.iranrights.org/fa/

📨 تماس با ما
info@boroumandcenter.org

🔸ایکس
twitter.com/IranRights_org

🔸فیسبوک
facebook.com/B
Download Telegram
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اعتراض موقوف؛ مگر اعتراض به نفع حکومت

در سالروز انقلاب ۵۷، رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد برومند، نکته‌ای در رابطه با حق اعتراض یادآوری می‌کند.

اشاره رویا برومند در بخش اول سخنانش به فایل صوتی مکالمه تلفنی مهدی محمودیان، خبرنگار و یک بازجوی اطلاعات سپاه است که هفته گذشته به صورت عمومی منتشر شد. در این فایل صوتی می‌شنویم که بازجو آقای محمودیان را متهم به انتشار فراخوان توئیتری جهت روشن کردن شمع برای قربانیان هواپیمای اوکراینی و برنامه‌ریزی برای تجمع غیرقانونی می‌کند. دلیل فراخوان در صحبت‌های رویا برومند به اشتباه، چهلم کشته‌شدن معترضان آبان ماه ذکر شده است.

لازم به ذکر است که آقای محمودیان روزی سه‌شنبه ۱۵ بهمن ماه، در منزل شخصی توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است.

لینک فایل صوتی:
🔗https://t.me/bbcpersian/59073

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
دخترش بخاطر دارد که سرهنگ لطیفی نپذیرفت که از کشور خارج شود. استدلال می‌کرد که چون یک مهندس بوده و جرمی مرتکب نشده است، از بازخواست در امان خواهد بود.

در ۴۱ سالگی در پشت‌بام زندان قصر تیرباران شد.

سرگذشت سرهنگ لطیفی را بخوانید:
🔗http://bit.ly/2uB1Twk

صفحه یادبود محمد باقر لطیفی مقدم در وبسایت بنیاد برومند
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-3651/mohammad-baqer-latifi-moqadam-tehrani

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
شاپور بختیار در طول مدت زمامداریش (۱۳ دی تا ۲۲ بهمن ۵۷) ساواک را منحل کرد، تمامی زندانیان سیاسی را آزاد کرد، به مطبوعات آزادی داد و سانسور را منسوخ کرد. او به ملت درباره ظهور یک دیکتاتوری جدید هشدار داد و از ایرانیان مصرانه خواست تا احزاب سیاسی و اتحادیه‌های کارگری خود را ایجاد کرده و برای انتخابات آماده شوند.

سرگذشت شاپور بختیار و برگی از انقلاب ایران را بخوانید:
🔗 http://bit.ly/2HjKZ8e

صفحه یادبود شاپور بختیار در وبسایت بنیاد برومند برای حقوق بشر در ایران
🌐 https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/28402/shapur-bakhtiar

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
آقای زرگر پایه‌گذار مؤسسه «راه معرفت» بود که به ترویج عرفان اکنکار می‌پرداخت. اکنکار (به انگلیسی: Eckankar) جنبش معنوی جدیدی است که در سال ۱۹۶۵ در ایالات متحده امریکا بنیان گذاشته شد. پیروان این جنبش اعتقاد دارند که خدا از طریق «صوت یا نور» با روح افراد ارتباط برقرار می‌کند. هدف اصلی پیروان این عقیده رسیدن به خودشناسی و در نهایت شناخت خدا است. وقتی شناخت خدا حاصل شد، آن گاه فرد «همکار حقیقی خدا» خواهد شد.

با اتهام «افساد فی‌الارض» از طریق «تبلیغ و ترویج جنبش نوظهور عرفانی اکنکار» به اعدام محکوم و در بهمن ۱۳۹۶ در زندان رجایی‌شهر کرج اعدام شد.

سرگذشت آقای زرگر را بخوانید:
🔗http://bit.ly/2HffcWa

صفحه یادبود کریم زرگر در وبسایت بنیاد برومند
🌐https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8071/karim-zargar

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
نامی آغشته به خون و مرگ

۴۱ سال پیش در چنین روزی آیت‌الله خمینی صادق خلخالی را به‌عنوان اولین حاکم شرع برگزید تا احکام مبتنی بر موازین شرع را صادر کند. نام صادق خلخالی برای همیشه در تاریخ ایران ماندگار شد، نامی آغشته به خون و مرگ.

ماه‌ها هیچ‌گونه آیین دادرسی خاصی برای دادگاه انقلاب مقرر یا تدوین نشد. صلاحیت دادگاه بر مبنای تشخیص حاکم شرع و تفسیر او از شریعت (مبتنی بر تعالیم قرآن، سنت پیامبر و دوازده امام، و نیز آرای علمای شیعه) تعیین می‌شد و درنتیجه صدور احکام خودسرانه تبدیل به قاعده شد و صادق خلخالی بسیاری از ایرانیان (و اتباع خارجی) را در سراسر کشور (و حتی در خارج کشور) به مرگ محکوم کرد.

دادگاه‌های انقلابی، در سراسر کشور هزاران نفر را با عطف به ماسبق، بدون اتهامات روشن و مدارک و شواهد معتبر و محروم از وکیل مدافع محاکمه کردند. محکومان از فرجام‌خواهی محروم بودند و حکم محکومان به مرگ، اغلب ساعاتی پس از صدور به اجرا گذاشته می‌شد.

عدالت، واژه فراموش‌شده‌ای بود که هرگز در هیاهوی خشم انقلابی فرصت تولد پیدا نکرد.

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
Forwarded from Aasoo - آسو
دورفمن انگار از ما می‌گوید. واقعاً این آدم‌ها که تصویر می‌کند ما نیستیم؟ مایی که در مقابل رنج‌های مادران خاوران، اقلیت‌های قومی، بهائیان، فریادهای مادر سعید زینالی و ستار بهشتی، کارگران هفت‌تپه و خانواده‌های کشته‌شدگان آبان و هواپیمای اوکراین ناتوان از واکنش‌ایم؟ مدام به خودمان می‌گوییم سکوت ما نشانه‌ی ناتوانی است نه همدستی، اما نکند تاریخ به ما هم بگوید همدست؟ دورفمن انگار به جای ما می‌پرسد: «بابت فقدان عدالت در کشورم تا کجا مسئول هستم؟ برای جبران این وضع ناگوار چه کاری حاضرم بکنم؟»

aasoo.org/fa/notes/2640
@NashrAasoo 🔻
Forwarded from Aasoo - آسو
رجوع به تاریخ برای شکستن طلسم وحشت 🔻

📚 بعد از وقایع آبان ۹۸ و کشته شدن صدها معترض در خیابان‌های ایران، کتابی که خواندنش بیش از همه به من پیشنهاد شد، شکستن طلسم وحشت نوشته‌ی آریل دورفمن است. کتاب را پارسال نشر کرگدن با ترجمه‌ی زهرا شمس در ایران منتشر کرده اما فکر می‌کنم خیلی‌ها امسال متوجه‌اش شده‌اند و به سراغش رفته‌اند.

📚 کتاب درباره‌ی روند بازداشت و محاکمه‌ی آگوستو پینوشه، دیکتاتور سابق شیلی، است و کسی آن را روایت می‌کند که در سال‌های حکومت پینوشه در تبعید بوده است. پشت جلد نوشته شده که دورفمن در این کتاب ضمن پیگیری روند بازداشت و محاکمه‌ی ژنرال پینوشه، از آثار کودتای ۱۹۷۳ بر شیلی و نسل‌های آینده‌ی این کشور سخن می‌گوید و ما را با ترس‌ها و امیدهای مردمی که تحت سرکوب زیسته‌اند آشنا می‌کند. پینوشه در شیلی با کودتا به قدرت رسید و در ۱۷ سالی که در قدرت بود هزاران نفر از مخالفان را کشت و سر به نیست کرد. سال ۱۹۹۰ از قدرت کناره‌ گرفت و هشت سال بعد از کناره‌گیری‌اش در جایی دیگر از دنیا، در لندن و به دستور یک قاضی اسپانیایی دستگیر شد تا به خاطر جنایت‌هایش به دادگاه برود. آریل دورفمن روایت خود را با لحظه‌ای شروع می‌کند که خبر دستگیری او را شنیده است. از همان اول قلاب کتاب به آدم گیر می‌کند و هم‌ذات‌پنداری شروع می‌شود: دیکتاتوری قرار است محاکمه شود. انگار این معجزه‌ و پیشگویی تاریخ برای ماست. برای مایی که دفعات زیادی خیالش را در سر پروراندیم یا آن‌قدر دور بود که اصلاً به آن فکر نکردیم. اما معترضانی بودند که بعد از ساقط کردن هواپیمای ۷۵۲ اوکراین در خیابان‌های ایران به زبانش آوردند: «استعفا کافی نیست، محاکمه لازم است.»

📚 کتاب دورفمن این‌جا سر زبان‌ها افتاده چون برای ما همان کاری را می‌کند که اسمش می‌گوید: «شکستن طلسم وحشت». آدم‌ها این‌جا کتاب دورفمن را به هم می‌دهند چون مردمان روزهای تاریک به امید روشنایی نیاز دارند. نیاز دارند ببینند دنیای دیگری ممکن است. دنیایی که هرچند دیکتاتورش به مجازاتی که مستحقش است نمی‌رسد اما در جایگاه متهم می‌نشیند و سایه‌ی عدالت ترس به جانش می‌اندازد. ایران این روزها شیلی دوران پینوشه نیست اما شباهت‌ها هم کم نیستند. دلخوشی این روزها این است که به همین شباهت‌ها چشم بدوزیم، آن را برای خود تکرار کنیم، ذوق کنیم که چنان پایانی برای ما هم ممکن است. شنیدن صدای دورفمن از دل تاریخ کمک می‌کند که ما هم نقش خود را در تاریخ ببینیم و از احساس حقارت خلاص شویم. «شکستن طلسم وحشت» را می‌خوانیم چون جرئت تخیل پایان خوش، آغاز آن پایان است.

@NashrAasoo 💬
نامه‌ای به دخترانم و هم نسلانش
بخش اول

https://t.me/shirinebadiofficial

این نامه را در #بهمن ۱۳۹۸، چهل و یک سال بعد از انقلابی که من و هم‌نسلان من به راه انداختیم، خطاب به دخترانم و هم‌نسلانشان می‌نویسم. با این امید که ما را به خاطر خطایی که کردیم ببخشند.

ما را ببخشید که دنیای شما را خراب کردیم، قصدمان این نبود. می‌خواستیم دنیای خودمان و شما را بهتر از آنچه که بود بسازیم. اما راه را به‌خطا رفتیم. مشکل در عدم شناخت از #رهبر جدیدی بود که ما، میلیونها ایرانی بدون شناخت درست از او، بدون اینکه یک کتاب از او خوانده باشیم، بدون اینکه سخنانش را در بحث‌های آزاد شنیده باشیم، به دنبالش راه افتادیم و شعار «مرگ بر» و «زنده‌باد» سر دادیم. شاید اگر #آزادی_بیان بود و امکان خواندن آثار #روح‌الله_خمینی وجود داشت، اگر او در رسانه‌ها به گفت‌وگوی آزاد دعوت می‌شد، اگر آزادی احزاب و فعالیت‌های سیاسی وجود داشت شعار «مرگ بر شاه» بر سر زبانها نمی‌افتاد. اگر گروه‌های سیاسی می‌توانستند روشنگری کنند، به ورطه خطرناک دنباله‌روی از رهبری که نمی‌شناختیمش نمی‌افتادیم.

امروز که به گذشته می‌نگرم متوجه می‌شوم که #انقلاب، در زمانی رخ داد که وقتش نبود. اصلاحاتی که این سالها زیاد درباره آن شنیده‌ایم، زمانش همان چهل و اندی سال پیش بود. که اتفاقا با توجه به بیماری #شاه که خودش از روند آن خبر داشت و با توجه به مدیریت شاهپور بختیار که سابقه ایران‌دوستی و وطن‌دوستی او بر کسی پوشیده نبود، زمان #اصلاحات همان‌وقت بود و ما می‌بایستی به جای #خمینی به دنبال او می‌رفتیم. برخلاف شعاری که آن زمان خیلی زود بر زبانها افتاد و به ناراستی ذهن مردم را گمراه کرد بختیار هرگز «نوکر بی‌اختیار» نبود! و همانطور که گفتم همه این مشکلات از آنجا سرچشمه گرفت که ما فرصت شناختن خمینی را نداشتیم. می‌پنداشتیم که رهبر دینی که لباس #روحانی بر تن دارد قابل اعتماد است زیرا #دروغ نمی‌گوید. فکر کردیم خمینی قرار نیست در دنیای مادی و سیاسی ما دخالتی کند. چنانچه خودش اینها را می‌گفت.

و همه چیز ناگهان در خدمت او در آمد. یادم است که منتظر می‌ماندیم تا بیانیه‌های او را از رادیوی #بی‌بی‌سی بشنویم. وقتی او بیانیه می‌داد که مثلا در فلان ساعت به خیابان‌ها بروید، ما پیامش را از رادیو بی‌بی‌سی دریافت می‌کردیم و اگر شاه و اطرافیانش معترض می‌شدند که بی‌بی‌سی در امور داخلی ایران مداخله و انقلاب را هدایت می‌کند، پاسخ کاملا قانع‌کننده بی‌بی‌سی این بود که ما اخبار هر دوطرف را پوشش می‌دهیم؛ هم بیانیه‌ها و اخبار شاه و هم مخالفانش. به هر حال اتفاقی که می‌افتاد این بود که هزاران نفر مثل ما عصرها گوش به رادیو می‌دادند تا بیانیه‌های خمینی خوانده شود و آنها برنامه صبح روز بعد و راهپیمایی ها را بدانند.

بازخوانی این خاطرات برای این نیست که فرض را بر مقصر دانستن دیگران از جمله رادیوهای فارسی‌زبان بگذاریم. چون مقصر ما بودیم که ندانسته به حکومتی که از محتوایش بی‌خبر بودیم رای دادیم. مشکل از ما بود که به جای گوش دادن به سخنرانی‌هایی که تک‌گویی یک فرد بود، به دنبال بحث و گفت‌وگو با او نبودیم. یا حتی به دنبال خواندن یک کتاب از رهبر این جریان نبودیم تا عمق نگاه و نظرش برایمان روشن شود. همانطور که گفتم اگر کتابهای او در ایران چاپ و منتشر می‌شد و در دسترس عموم قرار می گرفت شاید این همه دنباله‌رو پیدا نمی‌کرد و عکسش را در ماه نمی‌دیدند .
اما شد آنچه که نباید بشود و رسیدیم به امروز که ایران زیبا اینچنین عزادار جوانانی است که طی این سالها جان بر سر آزادی داده‌اند تا آن خطای نسل ما را جبران کنند.

رسیده‌ایم به امروزی که جوانانمان با چه #عشق و چه سختی تحصیل می کنند، اما شغل و آینده و رفاهی که انتظارش دارند را در وطن‌شان نمی‌یابند. آزادی و امنیتی که توقع دارند را در میهن‌شان نمی‌بینند. هزاران جوان ایرانی در جستجوی کار و آزادی با چشمان گریان خانه و خانواده را ترک کرده‌اند رفته‌اند تا در اروپا و امریکا رویاهایشان را دنبال کنند و البته باعث سازندگی و آبادانی آن کشورهای میزبان شوند.
چرا؟ چون در چون در وطن جایی برای آنها نمانده است. کشور به اندازه یک خانواده صد فامیل فاسد کوچک شده و هر کسی خارج از این دایره باشد، امیدی به پیشرفت و زندگی سالم و شایسته تلاش و کرامت خود نخواهد داشت.

خمینی که در #پاریس از آزادی برای همگان صحبت می کرد به محض اینکه پایش به ایران رسید و فقط چند هفته بعد از انقلاب اعلام کرد که زنانی که در ادارات و شرکتهای دولتی کار می کنند باید روسری داشته باشند. همانروز فهمیدم که یک روحانی هم می‌تواند به‌راحتی دروغ بگوید. یک رهبر مذهبی هم می‌تواند خدعه کند. و همان روز راهم را به‌شخصه از این انقلاب و رهبرش جدا دانستم.
نامه‌ای به دخترانم و هم نسلانش
بخش دوم

https://t.me/shirinebadiofficial

از هزینه‌ای دیگر انقلاب این بود که به عنوان یک زن اجازه قضاوت نیز از من گرفته شد. اما این هزینه هم کمک کرد که بدانم چنین انقلابی هرگز تامین کننده ازادی و برابری حقوق من به عنوان یک زن نخواهد بود. اما جدا شدن راهم از انقلابیون فرصت تازه‌ای برای من ایجاد کرد و افقهای جدیدی را نشان داد.

برای اینکه شرمساری خودم را کم کنم، کم‌کم متمرکز شدم بر حمایت از #قربانیان_نقض_حقوق_بشر در قالب دفاع‌های حقوقی به عنوان #وکیل. در این راه هزینه‌های زیادی داده‌ام. اما صادقانه بگویم که با وجود همه فعالیتهایی که برای جبران خطای گذشته کرده‌ام و با وجود همه هزینه‌هایی که داده‌ام، هنوز خودم را بدهکار نسل جوان می‌دانم. نسلی که وطنشان ویران شد به خاطر اشتباه ما.

امروز چهل و یکمین سالروز همان واقعه شوم است. من بعد از #انقلاب مادر شدم. می‌دانستم دخترانم که بزرگ شوند روزی مرا با این سوال روبه‌رو خواهند کرد که چرا با انقلابی همراه شدم که نتیجه‌اش ویرانی آینده آنها بود.
وقتی به گذشته فکر می کنم خودم را مدیون نسل جوانتر می‌بینم. نسلی که سزاوار آن بودند که کشوری آباد تحویل بگیرند و چنین نشد.

اما به سهم خودم بابت آن راهپیمایی ها خودم را مقصر می دانم. خود را موظف می‌دانم از آنها عذرخواهی کنم. ما را ببخشید، باید درست نگاه می‌کردیم. باید درست انتخاب می‌کردیم!

#شیرین_عبادی
https://t.me/shirinebadiofficial
۴۱ سال پیش، در ساعت ۱۱:۴۵ دقیقۀ شب ۲۶ بهمن ماه ۱۳۵۷ چهار تیمسار ارتش شاهنشاهی، سرلشگر رضا ناجی، سپهبد مهدی رحیمی، سرلشگر منوچهر خسروداد و ارتشبد نعمت الله نصیری، چند ساعت پس از یک محاکمۀ شتابزده، که سرتاسر آن تجلی نقض روند دادرسی عادلانه بود، و محرومیت از همۀ حقوق متهم و دفاع، بر روی بام مدرسه رفاه به جوخۀ اعدام سپرده شدند. این اقدام اوّلین تعامل بین حاکم جدید و جامعه‌ای بود که حکومتش را به دست گرفته بود. فارغ از این که قربانیان این اعدام‌ها افسران فرهیخته، شجاع و وطن دوست بودند یا افسرانی خلافکار که بایستی به پاسخگویی در یک دادگاه منصفانه فراخوانده شوند، این اقدام رهبر جدید حاوی پیام و اصولی بود که جامعۀ التهاب زدۀ آن روز بدان توجه نکرد.

ادامه این مطلب را با کلیک روی لینک زیر بخوانید.
🔗 http://bit.ly/38xwZDO

لینک این مطلب در وبلاگ بنیاد برومند
🌐 http://bit.ly/2SuP9AE

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
«در آن شب، من تعداد ٢۴ نفر را محکوم کرده بودم که به علت دخالت‌ها، فقط دستور اعدام چهار نفر را صادر کردم. آن ها در پشت‌بام مدرسه رفاه اعدام شدند و این اوّلین اعدام ما بود. البته، من با خوردن خون دل، سرانجام توانستم در جا همان ٢۴ نفر را به تدریج اعدام کنم... من عقیده داشتم و حالا هم معتقدم که تمام وکلای مجلسین شورا و سنا و همه استانداران و رؤسای ساواک و شهربانی که از سال ۴٢ به بعد و پس از تحریم امام بر سر کار بودند، محکوم به اعدام می‌باشند... مدیران کل، در وزارتخانه‌ها که خود، عامل اصلی بقای دستگاه بودند و به خاطر تقرّب به شاه و خانواده او به هر ذلّتی تن می‌دادند، محکوم هستند.»

آن‌چه خوانید بخشی از خاطرات آیت‌الله خلخالی، اولین قاضی شرع بعد از انقلاب و رئیس دادگاه های انقلاب اسلامی، درباره صدور حکم اعدام چهار تیمسار ارتش شاهنشاهی، سرلشگر رضا ناجی، سپهبد مهدی رحیمی، سرلشگر منوچهر خسروداد و ارتشبد نعمت الله نصیری، ۴ روز پس از به قدرت رسیدن آیت‌الله خمینی است.

سرگذشت سرلشگر منوچهر خسروداد که ۴۱ سال پیش، در ساعت ۱۱:۴۵ شب بر روی پشت‌بام مدرسه رفاه تیرباران شد را بخوانید.

🔗 http://bit.ly/37v4O7l

سرگذشت سرلشگر خسروداد در یادبود امید در وبسایت بنیاد برومند
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-3306/manuchehr-khosrodad

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
چهل و یک سال پیش، روز ۲۶ بهمن ۱۳۵۷، یک دادگاه انقلاب اسلامی اولیل جلسه خود را در تهران آغاز کرد. هدف این دادگاه ویژه که بلافاصله پس از سقوط رژیم پادشاهی در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ و به ریاست یک روحانی شیعه به نام صادق خلخالی برپا شد، دادرسی عادلانه نبود. رژیم انقلابی جدید به رهبری آیت‌الله روح‌الله خمینی از این دادگاه برای انتقام گیری، مجازات مخالفان انقلاب و ارزش‌های اسلامی و نیز ایجاد وحشت در میان مردم استفاده کرد.

چهل ویک سال بعد، دادگاه‌های انقلاب با زیرپاگذاشتن اصول آیین دادرسی و به خصوص حق دفاع متهم، ترس رواج می دهند و مخالفان را ساکت می کنند.

آیت‌الله خمینی روز ۲۵ بهمن ۱۳۵۷ صادق خلخالی را به عنوان اولین حاکم شرع برگزید تا احکام مبتنی بر موازین شرع را صادر کند. ماه‌ها هیچ گونه آیین ‌دادرسی خاصی برای این دادگاه مقرر یا تدوین نشد. صلاحیت دادگاه بر مبنای تشخیص حاکم شرع و تفسیر او از شریعت (مبتنی بر تعالیم قرآن، سنت پیامبر و دوازده امام، و نیز آرای علمای شیعه) تعیین می شد و در نتیجه صدور احکام خودسرانه تبدیل به قاعده شد و صادق خلخالی بسیاری از ایرانیان (و اتباع خارجی) را در سراسر کشور (و حتا در خارج کشور) به مرگ محکوم کرد.

آیت الله خمینی در نطق تلویزیونی خود در تاریخ ۱۳فروردین ۱۳۵۸ به انتقادات از دادگاه انقلاب چنین پاسخ داد:

“حقوق بشر اقتضا می‏کند که ما آنها را همان روز اول کشته باشیم برای اینکه مجرمند، و معلوم است که اینها مجرم هستند. آنکه باید برای او وکیل گرفت، آنکه باید به ادعای او گوش کرد، او متهم است نه مجرم. اینها متهم نیستند، اینها مجرم هستند. اینها اشخاصی بودند که در خیابانها مردم را کشته‏ اند، زجر دادند… ما در عین حال که اینها را ـ همه را ـ مجرم می‏دانیم و باید فقط هویت اینها ثابت بشود و آنها را باید همین که هویتشان ثابت شد کشت”

سرگذشت سپهبد مهدی رحیمی، از اولین کسانی که با حکم دادگاه‌های انقلاب به اعدام محکوم شد، را بخوانید:

🔗 http://bit.ly/2SxLxOr

صفحه یادبود سپهبد مهدی رحیمی در وبسایت بنیاد برومند
🌐 https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-3298/mehdi-rahimi

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
صدور ۷۵ سال حبس تعزیری برای یک محقق و مترجم

خانم مرجان داوری، محقق و مترجم و عضو مؤسسه راه معرفت، جمعا به ۷۵ سال حبس قطعی محکوم شده است که با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، ۲۵ سال آن قابل اجرا است.

خانم داوردی در مهرماه ۱۳۹۴، به دنبال تعطیلی و بازداشت مسئولان مؤسسه راه معرفت، به همراه همسر سابقش آقای کریم زرگر، دستگیر شد. اتهامات آقای زرگر، هم‌پرونده‌ای خانم داوری، «افساد فی‌الارض» از طریق «تبلیغ و ترویج جنبش نوظهوری عرفانی اکنکار» و «تجاوز به عنف» عنوان شد. آقای زرگر به اعدام محکوم و در تاریخ ۱۰ بهمن ۱۳۹۶ به دار آویخته شد.

سرگذشت آقای زرگر در یادبود امید: http://bit.ly/2UXggG3

خانم مرجان داوری نیز پیشتر با اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم شده بود. شعبه ۴۷ دیوان عالی کشور که حکم اعدام آقای زرگر را تأیید کرده بود، حکم اعدام خانم داوری را نقض کرد.

خانم داوری ۵۲ سال دارد و کتاب‌هایی چون پنجه زمان اثر پل توئیچل، جوینده اثر فیل موریمیتسو و تمرینات معنوی اک اثر هرولد کلمپ که توسط او ترجمه شده با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر شده بودند.

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
ماجد آلبوغبیش ۳۵ ساله، مجرد و ساکن شهرک طالقانی شهرستان ماهشهر در نزدیکی اهواز بود.

آقای آلبوغبیش در میان چهارمین گروه از عرب‌های خوزستان بودند که در ارتباط با ناآرامی و بمب‌گذاری‌های سال ۱۳۸۴ اهواز اعدام شدند.

صدور حکم اعدام این گروه از متهمان واکنش‌های زیادی را از طرف وکلای پرونده، انجمن حمایت از حقوق زندانیان و سازمان‌های بین المللی نظیر عفو بین الملل، دیده بان حقوق بشر، نهادهای حقوق بشری سازمان ملل و پارلمان اروپا به دنبال داشت.

از مدارک و شواهد ارائه شده در دادگاه اطلاع دقیقی در دست نیست، اما بنابر اظهارات مقامات امنیتی و قضایی، اعترافات متهمان مبنای صدور حکم بوده است.

سه گزارشگر ویژه سازمان ملل با صدور بیانیه اعتراضی با اشاره بر ناعادلانه و پنهانی بودن دادگاه متهمان، تاکید کردند که به وکلای متهمان اجازه داده نشده که پیش از محاکمه با آنها ملاقات کنند و کیفرخواست تنها ساعاتی پیش از آغاز محاکمه محرمانه به وکلا نشان داده شده است.

دو تن از متهمان پرونده بمب‌گذاریهای اهواز بر شکنجه های روحی و جسمی زیاد به منظور اجبار متهمان به اعتراف علیه خود و سایر متهمان شهادت داده‌اند. بنابه گفته آنان تیمی از تهران برای تهیه فیلم اعترافات آمده بودند و چندین شب متوالی همراه با فشار و ضرب و شتم به تهیه فیلم اعترافات پرداخته بودند.

بیشتر بخوانید:
🔗http://bit.ly/2HCyaX0

سرگذشت آقای آلبوغبیش در یادبود امید در وبسایت بنیاد برومند
🌐https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7247/majed-albughbish

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
🔻 '۱۲۰۰ ساعت اعتراف‌گیری سپاه با شکنجه و تهدید جنسی' از زندانی محیط زیستی

نیلوفر بیانی، متهم ردیف دوم پرونده زندانیان محیط زیستی، در شرح حالی از وضعیت خود که برای اولین بار منتشر می شود نوشته که بازجویان اطلاعات سپاه، برای گرفتن اعترافات ساختگی، او را طی "دستکم ۱۲۰۰ ساعت بازجویی" در معرض "شدیدترین شکنجه های روحی و روانی، تهدید به شکنجه فیزیکی و تهدیدهای جنسی" قرار داده اند.

این کارشناس محیط زیست، در شرح حال خود، که در اواسط بهمن ماه جاری تنظیم شده، آورده که ماموران در جریان بازجویی، ازجمله وی را تحت فشار به "تقلید صدای حیوانات وحشی" وادار ساخته و به "تزریق آمپول فلج کننده و آمپول هوا" تهدید کرده اند. او تاکید کرده که بازجویان، با نشان دادن عکس جسد کاووس سیدامامی هشدار داده اند: "عاقبت خودت و تمام همکاران و اعضای خانواده ات نیز همین است مگر آنکه هر آنچه ما می‌خواهیم بنویسی."

خانم بیانی همچنین در نامه ای به آیت الله خامنه ای در ۲۲ بهمن ۱۳۹۷، به توضیح رفتار بازجویان سپاه پرداخته و در بخشی از آن نوشته که وی "به همراه ۷ مرد مسلح به ویلایی خصوصی در لواسان منتقل شده تا با وجود امتناع، مجبور به نظاره رفتار غیراخلاقی و غیراسلامی آنها در استخر خصوصی بشود." این نامه، بخشی از مجموعه مکاتبات بی حاصل متهم بامسئولان مختلف در مورد وضعیت خود است.

او در نامه ای جداگانه به "حسینی" رئیس بند ۲-الف بازداشتگاه سپاه در اوین به تاریخ ۲۶ دی ۱۳۹۷، بخشی دیگر از رفتارهای ماموران را چنین توصیف کرده است: "تکرار مکرر کثیف‌ترین توهین های جنسی که در بازجویی های طولانی با حضور تیم بزرگی از بازجو ها با جزییات چندش آور تخیلی مطرح می‌کردند، و درخواست (مجبور کردن) از من که تصورات جنسی آنها را تکمیل کنم." در همین نامه، همچنین با اشاره به بی اثر ماندن تظلم هایِ صورت گرفته به مقامات گوناگون تاکید شده: "در کمال ناباوری هر بار پس از افشاگری و درخواست کمک از مسئولین مربوطه با مضاعف شدن فشارها روبه‌رو شده و تهدیدها و شکنجه ها فزونی یافت و مکررا به من یادآور می‌شدند... کاری نکن که لج سیستم را درآوری."

زندانی، در متن "آخرین دفاع" خود در شهریور ۱۳۹۸ نیز، که پیشتر منتشر نشده، از هراس دائمی از امکان عملی شدن تهدیدهای جنسی سربازجوی پرونده خبر داده: "ویدیوها گواهند که بازجوی اصلی با اسم مستعار حمید رضایی، که هنوز نام او رعشه بر تن من می‌آورد، چه رفتاری با من داشته است. به دلیل رفتارهای بی شرمانه اش هربار که بازجویی‌ها به درازا می‌کشید و تا بعد از تاریکی ادامه داشت وحشت از تعرض جدی وجودم را می‌لرزاند." نویسنده ادامه داده: "ترس من در مورد اینکه اگر هرآنچه می‌خواست ننویسم دست به تعرض و خشونت جنسی بزند را تشدید می‌کرد. حضور توجیه‌‌ نشده و غیرمنتظره او در مکان‌هایی مثل راهرو تاریک و حیاط بازداشتگاه و رفتار چندش‌آورش باعث می‌شد در هیچ جا احساس امنیت نکنم و اضطراب غیرقابل تحمل من به این دلیل هیچ وقت قطع نمی شد."

آملی لاریجانی آورده ماموران اطلاعات سپاه به صراحت به او می گفته اند: "بر دهان قاضی‌ای خواهند کوبید که حکمی غیر از حکم از پیش نوشته شده سپاه را در دادگاه قوه قضاییه قرائت کند." به گفته یک مقام مطلع، نیلوفر بیانی در ملاقاتی در اواسط شهریور ۱۳۹۷ با دادستان وقت تهران، عباس جعفری دولت آبادی نیز به او گفته بود که اعترافاتش زیر فشار شکنجه و تهدید بوده و کلا دروغ است، ولی آقای دولت آبادی تاکید کرده اجازه پس گرفتن اعترافاتش را ندارد.

مراد طاهباز، نیلوفر بیانی، هومن جوکار، طاهر قدیریان، حمیده کاشانی، امیرحسین خالقی، سام رجبی و عبدالرضا کوهپایه، متهمان پرونده فعالان محیط زیستی هستند که سازمان اطلاعات سپاه، در بهمن و اسفند ۱۳۹۷ آنها را به اتهام جاسوسی دستگیر کرد. وزارت اطلاعات دیگر دستگاه اطلاعاتی ایران، که خود را تنها مرجع تشخیص جرم جاسوسی می داند، اتهام جاسوسی علیه متهمان این پرونده را بی‌مبنا دانسته بود.

احکام دادگاه تجدیدنظر این هشت نفر، امروز سه شنبه ۲۹ بهمن اعلام شد و در عمل، چیزی جز تایید حکم ۸ آبان ۱۳۹۸ دادگاه بدوی آمده نبود. به گفته غلامحسین اسماعیلی سخنگوی قوه قضاییه، مراد طاهباز و نیلوفر بیانی به خاطر "همکاری با آمریکا به عنوان دولت مخاصم به ۱۰ سال حبس و رد وجوه ماخوذه "، هومن جوکارو طاهر قدیریان به خاطر "همکاری با دولت مخاصم آمریکا" به ۸ سال حبس، سام رجبی و سپیده (حمیده) کاشانی به خاطر "همکاری با دولت مخاصم آمریکا" به ۶ سال حبس، امیرحسین خالقی برای "جاسوسی" به ۶ سال حبس و عبدالرضا کوهپایه برای "اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت" به ۴ سال حبس محکوم شده اند.


ادامه این روایت تکان دهنده را در لینک زیر ببینید:

https://www.bbc.com/persian/iran-features-51549394

@HosseinBastaniChannel
⭕️ شهادت‌نامه‌هایی از اعمال شکنجه در بازداشت‌گاه‌ها و زندان‌های جمهوری اسلامی ایران، در چهار دهه گذشته به طور مستمر به صورت عمومی‌ منتشر شده است. جمهوری اسلامی ایران جزو معدود کشورهایی است که از امضای پیمان‌نامه منع شکنجه، مجازات‌های بی‌رحمانه، غيرانسانی يا اهانت‌آميز (ترذیلی) سر باز می‌زند.

📌 ماده ۱ این پیمان‌نامه:

۱- ازنظر اين پیمان‌نامه واژه‌ی «شكنجه» به هر رفتاری اطلاق ميشود كه عامداً بوسيله يك مأمور رسمی، يا به تحريك و رضای صريح يا ضمنی او و يا بوسيله هر فرد ديگر كه در موضع يك مقام رسمی عمل ميكند، به قصد كسب اطلاع و اعتراف از فرد مورد عذاب و يا شخص ثالث، اِعمال و باعث درد و صدمه شديد بدنی و روانی او ميشود. همچنين شكنجه به معنای هر عملی است برای كيفر دادن شخص نسبت به جرمی كه مرتكب و يا مظنون به ارتكاب آن شده است و نيز بمعنای اِعمال تهديد و فشار بر فرد مزبور يا شخص ثالث و يا هر عملی است كه مبتنی بر انواع تبعيض بوده باشد. اين تعريف از شكنجه، درد يا صدمه اي را كه منتج از كيفرهای قانوني و برآمده از ذات اين كيفرها است شامل نميشود.
۲ـ اين ماده هيچ‌ يك از اسناد بين المللی و يا قوانين در سطح ملی را كه مقررات وسيعتری را در بر می‌گيرند و يا می‌توانند بگيرند نقض نمی‌كند.

📌 ماده ۲ این پیمان‌نامه:

١ـ کشورهای معاهد موظفند موازین قانونی، اداری، قضایی و موازین مؤثر دیگری را جهت جلوگیری از اِعمال شكنجه در حوزۀ قضایی خود، اتخاذ کنند.
٢ـ برای توجیه اِعمال شکنجه نمی توان به هیچ وضعیت استثنائی‌ از جمله: وضعیت جنگی، خطر وقوع جنگ، بی‌ثباتی سیاسی در داخل كشور و یا هر موقعیت اضطراری عمومی دیگر، استناد کرد.
٣- اجرای دستور مافوق یا مقام رسمی را نمی‌توان به عنوان عذر موجه در اِعمال شکنجه مورد استناد قرار داد.

📃 دیگر مفاد این پیمان‌نامه را در لینک زیر بخوانید و در اختیار دیگران قرار دهید.
http://bit.ly/2vOvDpI

💠 متن پیمان‌نامه در کتابخانه بنیاد عبدالرحمن برومند
http://bit.ly/2uinWIg

https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
«من با دستبند به تخت بسته شده بودم. آن‌ها با باتوم برقی، کابل، مشت و لگد به سر و صورت و اعضای بدنم و کف پاهایم می‌کوبیدند.»

شیرین علم هولی در نامه‌‌هایش دستگیری و شرایط سخت زندان و شکنجه‌هایی که متحمل شد را شرح می‌دهد. او ۹ سال پیش اعدام شد.

سرگذشت خانم علم‌هولی و روایتی از شکنجه در بازداشت‌گاه‌ها و زندان‌های جمهوری اسلامی ایران را بخوانید.

🔗 http://bit.ly/2SK5H7H
صفحه یادبود خانم علم‌هولی در وبسایت بنیاد برومند

🌐 https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-5375/shirin-alamhuli-atashgah


https://t.me/IranRights (بنیاد عبدالرحمن برومند)
⚠️ حکم اعدام برای معترضان آبان ۹۸

بنا به گزارش خبرگزاری هرانا، سه تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات آبان ۹۸ به نام‌های امیرحسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی، توسط دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی به اعدام محکوم شده‌اند.

یکی از وکلای پرونده خبر صدور حکم برای این سه معترض را تایید کرده است. به گفته او «امیر حسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی هر کدام از بابت اتهام "مشارکت در تخریب و تحریق به قصد مقابله با نظام جمهوری اسلامی ایران" به اعدام محکوم شده‌اند.»

اتهامات دیگری نیز در این پرونده قید شده است که مبنای احکام حبس و شلاق برای این سه معترض قرار گرفته است.

آن‌ها به خانواده و وکلای خود اعلام کرده‌اند که تحت شکنجه اعتراف اجباری کرده‌اند.

امیرحسین مرادی، فرزند محمد، متولد ۱۵ مرداد ۱۳۷۳ است و در تهران فروشنده موبایل، کامپیوتر و نرم‌افزار بوده است.

سعید تمجیدی، متولد ۱ خرداد ۱۳۷۱، دانشجوی رشته مهندسی برق در مقطع کارشناسی است.

محمد رجبی، فرزند اسماعیل، متولد ۲۱ مرداد ۱۳۷۳ و دارای تحصیلات دیپلم است.


لینک گزارش کامل در وبسایت خبرگزاری هرانا: http://bit.ly/3bU0HFg


https://t.me/IranRights
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در سکوت رسانه ها بیدادگاه انقلاب سه معترض آبانی که خواسته آنان نان و کار بود را به اعدام محکوم کرد
آسیه امینی تحلیلگر مسائل اجتماعی ، اعتقاد دارد که این حکم برای ایجاد رعب و وحشت است


https://t.me/shirinebadiofficial