پیش از انقلاب ۱۳۵۷، بنیانگذاران نظام حقوقی مدرن ایران، سن بلوغ فکری دختران و پسران را به ۱۸ سال افزایش داده و کیفر شدید کودکان را ممنوع کرده بودند. رهبران جمهوری اسلامی اما نظام حقوقی و قضایی ایران را زیر و رو کردند و با وجود اعتراض‌های شدید و گسترده حقوق‌دانان، سن بلوغ فکری و مسئولیت کیفری را به طرز شگفت‌انگیزی کاهش دادند. این دگرگونی، همراه با نقض سیستماتیک تشریفات و الزالمات دادرسی، پیامدهای وخیم و مرگباری برای هزاران متهم زیر ۱۸ سال داشته است.

سرگذشت تعدادی از قربانیان کودک:

علی آگاه در ۱۴ سالگی در اوایل خرداد ۶۰ به دلیل فروش روزنامه دستگیر شد و دو هفته بازداشت بود. چندی از آزادی‌اش نگذشته بود که دوباره در آبان ۶۰ در یک اتوبوس شهری دستگیر شد. او در سال ۶۷ در خفا اعدام شد.

بهنود شجاعی در ۱۷ سالگی ذر مرداد ۸۴ پس از یک نزاع خود را تسلیم پلیس کرد و در مهر ۸۵ به اعدام محکوم شد. گفت هدفش این بوده که مقتول را که به مادر مرحومش فحش داده بود و او را عصبانی کرده بود، بترساند. اصرار داشت که فقط یک ضربه چاقو به مقتول زده است. در مهر ۸۸ اعدام شد.

زینت سکان‌وند لکرانی قربانی ازدواج کودکی در ۱۵ سالگی و خشونت خانگی بود. در ۱۷ سالگی پس از آن که خود را به کلانتری معرفی کرد، متهم به قتل همسرش شد. در مهر ۹۷ در ۲۴ سالگی در زندان ارومیه اعدام شد.

در صفحه مربوط به احکام شلاق در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند، اطلاعاتی مربوط به سن، اتهامات، تاریخ و محل اجرای احکام شلاق کودکان در رابطه با اتهامات گوناگون از جمله نوشیدن مشروبات الکلی را می‌توانید ببینید. علاوه بر اتهام «شرب خمر»، به عنوان نمونه اجرای ۳۰ ضربه شلاق بر روی کودکی ۱۴ ساله در بیرجند به اتهام سرقت ۴ قطعه کبوتر در اسفند ۹۱ مستند شده است. اطلاعات خود در مورد احکام شلاق را برای ما ارسال کنید.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

فتانه زارعی در ۲۵ مهر ۱۳۶۱ احتمالاً در حالی که در آستانه زایمان بود تیرباران شد.

باردار بود که دستگیر شد و در طول بیش از ۸ ماه بازداشت، تحت شکنجه و رفتار ظالمانه، تحقیرآمیز و غیرانسانی قرار گرفت. برای «توبه» زیر فشار بود و حداقل سه بار به روی او اعدام نمایشی انجام دادند.

متولد گچساران و فارغ‌التحصیل رشته حسابداری بود. در اولین دوره انتخابات مجلس شورای ملی در فروردین ۶۰ به عنوان نماینده مجاهدین در گچساران شرکت کرد و تعداد زیادی رأی به دست آورد.

۶ فروردین ۶۱ دستگیر شد. همسرش در حین دستگیری در درگیری با پاسداران کشته شد. در اولین ملاقات به پدر خود گفت که در روز اول بازداشت، با این وجود که باردار بوده به او ۳۰ ضربه شلاق به عنوان تعزیر زده‌اند. سلول او در گچساران در واقع نوعی کانتینر فلزی بود که زیر آفتاب نگهداری می‌شد و دمای داخل آن به بیش از ۵۲ درجه سانتیگراد می‌رسید.

دو شب پیش از اعدام با خانواده خود تماس گرفت و از خواهر خود خواست که برای او لباس، پوشک و دیگر لوازم بچه را ببرد چون در آستانه زایمان است. در پاسخ خواهرش که پرسید آیا قصد اعدام او را دارند، جواب منفی داد.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

نسترن اخلاقی را پدرش که از طرفداران جمهوری اسلامی بود به مأموران معرفی کرد. به نقل از یکی هم‌بندانش، نسترن بعد از ملاقات با خانواده‌ گفت که پدرش فکر نکرده بوده که دخترش حکم اعدام بگیرد، بلکه فکر می‌کرده با این کار باعث «ارشاد» و نجات دخترش می‌شود. او در تابستان ۶۰ دستگیر و در مهر ۶۱ اعدام شد. دانشجو و هوادار سازمان پیکار بود.

آیت‌الله خمینی جاسوسی در میان همسایه و قوم و خویش را وظیفه مردم اعلام کرده بود. او در یک سخنرانی‌ در ۱۱ تیر ۶۰ گفت: «تکلیف ملت امروز این است که تمامشان توجه کنند که این خرابکارها را شناسائی کنند و معرفی کنند به کمیته‌ها و دادگاه‌ها و هرجا نزدیکشان است...امروز باید همه شما سازمان‌ اطلاعات باشید، از اجزای سازمان اطلاعات باشید. همه ما مکلفیم اگر از این خرابکارها کسی را یافتیم - و باید دنبال این باشیم که بیابیم اینها را – معرفی کنیم تا قوای انتظامی و نظامی بگیرند و تحویل دادگاه‌ها بدهند و محاکمه بشوند.»

اطلاعات درباره خانم نسترن اخلاقی را یکی از هم‌بندان او از طریق پر کردن فرم الکترونیکی امید برای بنیاد عبدالرحمن برومند ارسال کرده است.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

اجرای حکم اعدام آرمان عبدالعالی برای یک هفته به تعویق افتاد.

فشار روانی کسی که در صف اعدام قرار دارد و بلاتکلیفی حاصل از توقف موقت اجرای حکم سنجش‌پذیر نیست. آرمان عبدالعالی در ده روز گذشته، سه بار برای اجرای حکم اعدام به سلول انفرادی منتقل شده است.

عبدالصمد خرمشاهی وکیل آرمان عبدالعالی در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، گفته ظاهراً این تعویق اجرای حکم اختصاص به آرمان نداشته است و حالت عمومی داشته و چند نفری که باید حکم اعدام برایشان اجرا می‌شد، اجرای حکم‌شان به تعویق افتاده است یعنی اختصاصی در مورد موکل نبوده است.

آقای عبدالعالی متهم است در اسفند ۱۳۹۲، در حالی که کمتر از ۱۸ سال داشت، دوست دخترش، غزاله شکور را در منزل خانوادگی‌شان واقع در خیابان میرداماد تهران به قتل رسانده است. تا کنون جسد خانم شکور پیدا نشده است.

عفو بین‌الملل خواستار توقف اجرای حکم اعدام آرمان عبدالعالی و رسیدگی مجدد پرونده او با رعایت اصول عدالت کیفری اطفال و نوجوانان و بدون توسل به مجازات اعدام است.

نامه محمد فدائی، نوجوان محکوم به اعدام که ۴ بار پای چوبه دار رفت و در نهایت آزاد شد، را درباره تأثیر انتظار برای اعدام بخوانید.

@IranRights

حاج داوود رحمانی، رئیس دوران وحشت زندان قزل‌حصار و مبدع شکنجه مخوف «قبر» یا «قیامت» پیش از پاسخگویی در پیشگاه عدالت درگذشت.

معصومه (شورانگیز) کریمیان، پزشک متخصص ارتوپد از انگلستان، در دوران «قبر» یا «قیامت» ۷ ماه ‌را در «تابوت‌ها» گذراند و در جریان کشتار ۶۷ همراه با خواهرش، زهرا (مهری) کریمیان، اعدام شد.

او هفت سال در زندان‌های اوین و قزل حصار محبوس بود. هم‌بندانش به خاطر می‌آورند که چون قد بلند و تحصیلات عالی داشت از طرف رئیس زندان مورد تهاجم بیشتری بود. بیشتر وقت‌ها در بندهای تنبیهی، که در آنجا درِ اتاق‌ها بسته بود، نگهداری می‌شد. زمانی که شکنجه از طریق برپا کردن «قیامت» یا «قبر» به راه افتاد، معصومه به مدت ٧ ماه در این تابوت‌ها به سر برد.

«قبر»، «قیامت»، «تابوت»، «دستگاه» یا «قفس» به معنی نشاندن زندانی در «جعبه» با چشم‌بند برای ماه‌های متوالی است. دیوارهای تخته‌ای در دو طرف زندانی امکان هر گونه حرکتی را سلب می‌کرد.

در مقاله «توابیت: استراتژی انسان‌سازی اسلامی» به قلم شهلا شفیق، بیشتر درباره «قبر» و «قیامت» بخوانید.

صفحه یادبود معصومه کریمیان در «یادبود امید»

@IranRights بنیاد برومند 🔔

اکبر دادخواه، ۱۶ ساله، دانش‌آموز و از هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بود. در تابستان ۶۰ دستگیر و در ۲۴ مهر تیرباران شد.

بنا به اطلاعاتی که توسط یکی از آشنایان اکبر دادخواه از طریق فرم الکترونیکی امید به دست بنیاد عبدالرحمن برومند رسیده است، او در زندان اوین مورد بازجویی قرار گرفت و بر اثر شکنجه قطع نخاع شد. بر اساس اطلاعات فرم، اکبر دادخواه را روی صندلی چرخ‌دار تیرباران کردند.

خبر اعدام آقای اکبر دادخواه، همراه با ۲۴ نفر دیگر، دوشنبه ۲۷ مهر ۶۰ در روزنامه کیهان به نقل از اطلاعیه‌ روابط عمومی دادستانی انقلاب اسلامی مرکز انتشار یافت.


«امید: یادبودی در دفاع از حقوق بشر»، یک بانک اطلاعات در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند است که تا کنون نام و سرگذشت بیش از بیست و پنج هزار قربانی خشونت دولتی در آن به ثبت رسیده است. وجود نام قربانیان در امید به معنای موافقت یا مخالفت با عقاید و مشی سیاسی آنها نیست.

با افزودن نامی به لیست امید ما را یاری دهید تا یاد جان‌باختگان فراموش شده را زنده کنیم.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

۲ آبان ۱۳۷۴ احمد میرعلایی، مترجم، نویسنده، مدرس دانشگاه، ناشر و روزنامه‌نگار، در جریان‌ قتل‌های سیاسی موسوم به «قتل‌های زنجیره‌ای» کشته شد.

تعلق خاطر و ارتباطش با جامعه روشنفکری و اهل قلم و به ویژه کانون نویسندگان ایران، در کنار تعهد و تلاش او به بسط آزادی اندیشه و بیان و مقابله با فضای سانسور، فشارها و تهدیدهای امنیتی علیه او را افزایش داد. احمد میرعلایی از اعضای جمع مشورتی کانون نویسندگان و جزو امضاکنندگان نامه ۱۳۴ نویسنده ایرانی، در اعتراض به سانسور و وضعیت آزادی بیان بود.

۸ صبح ۲ آبان ۷۴ به قصد رفتن به کتابفروشی‌اش در اصفهان از خانه خارج شد اما نه به کتابفروشی رفت و نه دیگر به خانه بازگشت. حوالی ۱۰ شب مأموران نیروی انتظامی به خانواده‌اش اطلاع دادند که جسم بی‌جانش را تکیه داده به دیوار در یکی از کوچه‌های فرعی نزدیک به محل کارش پیدا کرده‌اند. در کنار جسد او بطری نیمه پر از مشروبات الکلی قرار داده شده بود. خانواده‌اش همان شب در پزشکی قانونی جسد او را می‌بینند در حالی که جای تزریق دو آمپول در دست راست او وجود داشت.

مقامات هیچگاه مسئولیت قتل احمد میرعلایی را به طور رسمی قبول نکردند.

@IranRights

هفت سال از اعدام ریحانه جباری گذشت.

ریحانه جباری متولد سال ۱۳۶۶ در تهران و فرزند اول یک خانواده پنج نفری بود. او دانشجوی ترم سوم رشته نرم افزار کامپیوتر بود و در یک شرکت طراحی و دکوراسیون به صورت نیمه وقت کار می‌کرد. به گفته نزدیکانش، ذوق و استعداد هنری به خصوص در زمینه نقاشی و دکوراسیون و قلم خوبی داشت.

در این ویدیو که در سالگرد اعدام ریحانه جباری بازنشر می‌کنیم، شرح ماجرا و سؤالات و استدلال‌هایی که نشان‌دهنده ناعادلانه بودن دادرسی بوده است را ببینید.


صفحه یادبود ریحانه جباری حاوی شرح اتفاقات و جزئیاتی از کاستی‌های تحقیقات و شواهد اعمال نفوذ وزارت اطلاعات، در «یادبود امید»

@IranRights بنیاد برومند 🔔

دستور آزادی موقت امیرحسین مرادی، از معترضان آبان ۹۸ که پیشتر به اعدام محکوم شده بود، امروز سه‌شنبه ۴ آبان ماه، صادر شد.

در حال حاضر، امیرحسین مرادی به دلیل بیماری پوستی شدید در بیمارستان به سر می‌برد و با قرار وثیقه ۴ میلیارد تومانی به صورت موقت تا پایان مراحل دادرسی آزاد است.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

گوشه‌ای از سخنان مادر پژمان قلی‌پور؛

▪️«من مادرم. این بچه رو من به دنیا آوردم. اگه جرات داشت مادرش منم. سهم بچه‌ی من تو وطن من ۵ تا گلوله بود. ولی من محبوبه رمضانی، مادر پژمان قلی‌پور قسم خوردم که هر گلوله میشه یک انگشت دست من و پنج تا گلوله زدی شد یک مشت توی دهان کسی که زور گفت و کشت.»

🥀پژمان قلی‌پور در #آبان۹۸ کشته شد.

🔸هیچ نظامی مانند جمهوری اسلامی کشتار نمی‌کند. اما نتیجه‌ی کشتار نظام‌های سرکوب‌گر، در کنار اندوهی بی‌پایانی که به جا می‌گذارد، مادران، پدران، اعضای خانواده و دوستانی هستند که مسیر دادخواهی پیش می‌گیرند و عزیزان از دست رفته شان را فراموش نمی‌کنند.

🔹اعضای جنبش «مادران ناپدیدشدگان» در شیلی، «مادران میدان مایو» در آرژانتین، «مادران سربازان» در روسیه، «مادران تیان‌آن‌من» در چین، «انجمن مادران» در الجزایر و «مادران شنبه» در ترکیه، به ندرت در ابتدا افراد سیاسی یا فعالان مدنی بوده‌اند. اما ضربه‌‌های مهلکی در طول سالیان گذشته به رژیم‌های استبدادی زده‌اند.
حال مادران دادخواه در ایران، خاری در چشم نظام ضد انسانی هستند.

@ShirinEbadiofficial

فرزانه انصاری‌فر: شما حق زندگی کردن را از فرزاد گرفتید اما نمی‌توانید حق فریاد زدن را از من بگیرید. من فریاد می‌زنم تا روزی که عدالت برپا شود.

فرزاد انصاری‌فر، سرامیک‌کار ۲۷ ساله اهل بهبهان در استان خوزستان، ۲۵ آبان ۱۳۹۸ در جریان اعتراضات آبان ۹۸ در این شهر، با اصابت گلوله به سر کشته شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، فرزانه انصاری‌فر، مریم کاظمی، علی کاظمی و پیام جیحونی در جریان اعتراضات تیرماه سال گذشته نسبت به «وضعیت نابسامان اقتصادی کشور» و «صدور حکم اعدام در پاسخ به اعتراضات مردمی ۹۸» اقدام به برگزاری تجمع اعتراضی کردند و به همراه تعدادی از شهروندان توسط نیروهای امنیتی در این رابطه بازداشت شدند. جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات آنها در تاریخ ۱۷ آبان‌ماه در شعبه ۱ دادگاه انقلاب ماهشهر برگزار خواهد شد.

@IranRights بنیاد برومند 🔔