همزمان با انتشار گزارش‌ها از افزایش شمار اعدام‌ها در ایران طی یک ماه گذشته، حکم اعدام دو نفر به اتهام «محاربه و افساد فی‌الارض»، در شهرستان خمین در استان مرکزی اجرا شد.

خبرگزاری ایسنا نهم مهر به نقل از قوه قضائیه جمهوری اسلامی نوشته که این دو نفر، بامداد دوشنبه، به‌اتهام «سرقت مسلحانه و کشتن ستوان دوم مرتضی براتی»، در خمین به دار آویخته شدند.

ابراهیم گمیزی، دادستان شهرستان خمین در رابطه با جزئیات پرونده این دو نفر گفت که آنها بامداد ۲۵ آذرماه سال ۱۳۹۹، با مأموران پلیس درگیر شدند و «در جریان تعقیب و گریز، سارقان در میدان حجاب شهرستان خمین به سمت مأموران پلیس شلیک کردند» که منجر به کشته شدن ستوان دوم مرتضی براتی شد.

به گفته او، این دو نفر، سابقهٔ چندین فقره سرقت دیگر نیز داشتند و به اتهام مشارکت در محاربه از طریق «تیراندازی و از بین بردن امنیت راه‌ها» به اعدام محکوم شده بودند.

حکم اعدام این دو نفر که قوه قضائیه به هویت آنها اشاره‌ای نکرده، عینأ توسط دیوان عالی کشور «تأیید و ابرام» شد.

رادیو فردا

@IranRights

خانواده‌ی فردی که در یک نزاع جمعی به قتل رسیده بود طی شکایتی، علی‌پناه مالمیر را به عنوان مسبب قتل معرفی کردند. سوگند ۱۰ مرد از اقوام و آشنایان مقتول که جمعاً ۵۰ بار قسم خوردند، به عنوان «قَسامه» جهت اثبات دعوی از سوی دادگاه پذیرفته شد.
قاضی در پاسخ به پدر متهم که عنوان کرد این افراد که قسم می‌خورند، موقع دعوا اصلا آن‌جا نبودند، گفت: «این‌ها دیگر خودشان باید فردای قیامت جواب بدهند.»

سرگذشت آقای علی‌پناه مالمیر و جزئیات بیشتر درباره مراسم قسامه را در #یادبودامید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8357/ali-panah-malmir

@IranRights

رضا محمدحسینی، زندانی سیاسی، در آستانه سالگرد درگذشت پدرش با انتشار نامه‌ای که نسخه‌ای از آن به صدای آمریکا رسیده، با اعلام این که به یاد پدرش و والدین معترضان اعدام شده اعتصاب غذا می‌کند، جزئیات خشونت نیروهای حکومتی در زمان بازداشت او و تأثیر آن بر درگذشت پدرش را شرح داده است.

در نامه رضا محمدحسینی که از زندان قزل‌حصار به صدای آمریکا رسیده، این زندانی سیاسی با اعلام این که در آستانه سالگرد «دق‌مرگ شدن پدرش» همراه با سایر همبندی‌هایش در این هفته از «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» نیز اعتصاب غذا خواهد کرد، شرحی از نحوه بازداشت و تأثیر آن بر مرگ پدرش و همچنین اتهامات منتسب به او به دلیل حضور بر مزار کشته‌شدگان اعتراضات بیان کرده است.

صدای آمریکا

@IranRights

خانواده‌های دادخواه خاوران امروز، جمعه ۵ بهمن ۱۴۰۳، بار دیگر با درهای بسته این گورستان مواجه شدند و در اعتراض به این اقدام، ورودی گورستان را گلباران کردند.
‏از بهمن‌ماه ۱۴۰۲، درهای بخشی از گورستان که اعدام‌شدگان زندانیان سیاسی «دهه شصت»در آن به خاک سپرده شده‌اند، از سوی نهادهای امنیتی قفل شده و خانواده‌ها بیش از یک سال است که از ورود به این بخش محروم هستند.

‏گورستان ⁧#خاوران⁩ محل دفن گروهی صدها نفر از زندانیان سیاسی است که عمدتاً در دهه ۱۳۶۰، به‌ویژه در تابستان ۱۳۶۷، اعدام شدند. در جریان اعدام‌های دسته‌جمعی ۱۳۶۷، بسیاری از زندانیان پس از محاکمه‌های کوتاه و بدون روند دادرسی عادلانه، به اتهاماتی نظیر «ارتداد» یا «دشمنی با نظام» محکوم و اعدام شدند. پیکر این افراد غالباً شبانه و به‌صورت بی‌نام‌ونشان در گورهای جمعی خاوران دفن شدند. تعداد دقیق دفن‌شدگان مشخص نیست، اما گزارش‌های مختلف از صدها تا هزاران نفر تخمین زده می‌شود.
‏
‏⁧#نه_به_اعدام⁩

‏در همین رابطه مقاله کمیسیون‌های حقیقت و آشتی «حقیقت، عدالت، آشتی» را در کتابخانه بنیاد برومند بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/library/document/499/truth-justice-reconciliation

‏و همچنین: نامه کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل به مقامات ایران برای پاسخگویی و شفافیت در مورد کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷:
https://www.iranrights.org/fa/library/document/3795

‏⁧#نه_به_اعدام⁩

شیرین علیزاده، از جان‌باختگان خیزش ۱۴۰۱ ایران، در تاریخ ۳۱ شهریور ۱۴۰۱ هنگام سفر در شهر عباس آباد استان مازندران به ضرب گلوله کشته شد.

او در لحظه وقوع درگیری میان معترضان و نیروهای بسیج، با دوربین تلفن همراه خود از داخل ماشین مشغول فیلم‌برداری بود. لحظه اصابت گلوله و جان‌باختن شیرین علیزاده نیز بر روی تلفن همراه او ثبت شده است.

در زمان قتل، پسر ۷ ساله او نیز داخل خودرو حضور داشت و شاهد مرگ دلخراش مادرش بود.
سرگذشت کامل #شیرین_علیزاده را در #یادبود_امید بخوانید:

https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8956/shirin-alizadeh-khansari

۱۳ شهروند بهایی به اتهام «تغییر سبک زندگی اسلامی» از طریق «بی‌بند و باری»، «سگ گردانی» و «اختلاط میان دختران و پسران» بازداشت شدند.
سپاه پاسداران از بازداشت ۱۳ شهروند بهایی در #اصفهان به اتهام «تبلیغ بهائیت» و «انحراف اعتقادی کودکان و نوجوانان مسلمان» خبر داد.
فعالان جامعه #بهایی می‌گویند ۱۱ نفر از بازداشت‌شدگان زنانی هستند که بدون حکم قضایی و با عملیات خشونت‌آمیز در خانه‌هایشان بازداشت شده‌اند.
پدیده ثابتی، سخنگوی جامعه جهانی بهایی، اعلام کرد این زنان پیش‌تر به دلیل اعتقاداتشان محکوم شده بودند و اکنون با حکم پنج سال زندان و محرومیت اجتماعی روبه‌رو هستند.

مصاحبه خانم لادن برومند درباره نقض حقوق بهاییان در ایران:
https://www.youtube.com/watch?v=ic-OFJTzKvQ

آقای احسانی اسلاملو و آقای حسنی صبح امروز ۷ بهمن ۱۴۰۳ به دستور مسئولان زندان و به بهانه درمان از زندان اوین خارج و به زندان قزلحصار انتقال داده شدند. بیم آن می‌رود که این انتقال اجباری جهت اجرای حکم اعدام آنها باشد.

‏آقای ⁧ #بهروز_احسانی_اسلاملو ⁩ (۶۴ ساله) و آقای ⁧ #مهدی_حسنی ⁩ (۴۶ ساله) به اتهاماتی چون «بغی، محاربه، افساد فی‌الارض، و عضویت در سازمان مجاهدین خلق»، در شهریور ۱۴۰۳ توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری به ⁧ #اعدام ⁩ محکوم شدند.

‏آقای احسانی اسلاملو در آذر ۱۴۰۱ در منزل خود در تهران و آقای حسنی در شهریور ۱۴۰۱ در زنجان بازداشت و به زندان اوین منتقل شدند. حکم اعدام این دو ⁧ #زندانی_سیاسی ⁩ در ۱۸ دی ۱۴۰۱ توسط دیوان عالی کشور تأیید و به وکلای آن‌ها ابلاغ شد.

‏درخواست اعاده دادرسی آقای احسان اسلاملو و آقای حسنی توسط وکلایشان در دیوان عالی کشور ثبت شده است.
‏⁧ #نه_به_اعدام

آقای عبدالرضا غرابات، جانباز جنگ ایران و عراق و سردار بازنشسته سپاه پاسداران، به دلیل ادعای «ارتباط با امام زمان» و بیان اینکه «امام زمان از رهبری علی خامنه‌ای راضی نیست»، در سال ۱۳۸۶ بازداشت و به اتهام ارتداد و افساد فی‌الارض محکوم شد.

‎آقای غرابات در تاریخ ۶ بهمن ۱۳۸۹ در زندان کارون #اهواز اعدام و پیکرش به صورت مخفیانه دفن شد.

سرگذشت آقای عبدالرضا غرابات را در #یادبود_امید بخوانید:

https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7482/abdolreza-gharabat

گفتگوی رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمن برومند در برنامه #۲۴بافردادفرحزاد

عدم واکنش آمریکا نسبت به نقض #حقوق_بشر در #ایران

زندانیان سیاسی همچون ⁧ #وریشه_مرادی⁩ از زندان اوین، ⁧ #احمدرضا_حائری⁩ از زندان قزلحصار و ⁧ #زینب_جلالیان⁩ از زندان یزد در حمایت از این کمپین و با تاکید بر اهمیت این کارزار نامه نوشتند.

‏کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که از ۹ بهمن ۱۴۰۲ در اعتراض به صدور و اجرای مکرر احکام اعدام برای زندانیان آغاز شد، به‌سرعت توجه بسیاری را جلب کرد. این حرکت اعتراضی پس از اعدام محمد قبادلو، از بازداشت‌شدگان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» و با ابتکار گروهی از زندانیان سیاسی در زندان قزلحصار شکل گرفت.

‏این زندانیان که هفته‌ها شاهد اعدام‌های مکرر در کرج بودند، تصمیم گرفتند اعتراض خود را با اعتصاب غذا اعلام کنند. آنها سه‌شنبه را برای آغاز این حرکت انتخاب کردند، زیرا در این روز معمولاً محکومان به ⁧ #اعدام⁩ برای اجرای حکم به سلول‌های انفرادی منتقل می‌شوند.

‏اعتراض گروهی از زندانیان قزلحصار که ابتدا به همین زندان محدود بود، به‌سرعت به سایر زندان‌های ایران گسترش یافت. تاکنون گروه‌هایی در بیش از ۳۴ زندان در سراسر کشور به این کارزار پیوسته‌اند. اعتصاب‌کنندگان با هدف توقف اعدام‌ها و اعتراض به نقض مکرر حقوق بشر، این جنبش را «⁧ #سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام⁩» نام‌گذاری کرده‌اند.