‏در همین رابطه مقاله کمیسیون‌های حقیقت و آشتی «حقیقت، عدالت، آشتی» را در کتابخانه بنیاد برومند بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/library/document/499/truth-justice-reconciliation

‏و همچنین: نامه کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل به مقامات ایران برای پاسخگویی و شفافیت در مورد کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷:
https://www.iranrights.org/fa/library/document/3795

‏⁧#نه_به_اعدام⁩

شیرین علیزاده، از جان‌باختگان خیزش ۱۴۰۱ ایران، در تاریخ ۳۱ شهریور ۱۴۰۱ هنگام سفر در شهر عباس آباد استان مازندران به ضرب گلوله کشته شد.

او در لحظه وقوع درگیری میان معترضان و نیروهای بسیج، با دوربین تلفن همراه خود از داخل ماشین مشغول فیلم‌برداری بود. لحظه اصابت گلوله و جان‌باختن شیرین علیزاده نیز بر روی تلفن همراه او ثبت شده است.

در زمان قتل، پسر ۷ ساله او نیز داخل خودرو حضور داشت و شاهد مرگ دلخراش مادرش بود.
سرگذشت کامل #شیرین_علیزاده را در #یادبود_امید بخوانید:

https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8956/shirin-alizadeh-khansari

۱۳ شهروند بهایی به اتهام «تغییر سبک زندگی اسلامی» از طریق «بی‌بند و باری»، «سگ گردانی» و «اختلاط میان دختران و پسران» بازداشت شدند.
سپاه پاسداران از بازداشت ۱۳ شهروند بهایی در #اصفهان به اتهام «تبلیغ بهائیت» و «انحراف اعتقادی کودکان و نوجوانان مسلمان» خبر داد.
فعالان جامعه #بهایی می‌گویند ۱۱ نفر از بازداشت‌شدگان زنانی هستند که بدون حکم قضایی و با عملیات خشونت‌آمیز در خانه‌هایشان بازداشت شده‌اند.
پدیده ثابتی، سخنگوی جامعه جهانی بهایی، اعلام کرد این زنان پیش‌تر به دلیل اعتقاداتشان محکوم شده بودند و اکنون با حکم پنج سال زندان و محرومیت اجتماعی روبه‌رو هستند.

مصاحبه خانم لادن برومند درباره نقض حقوق بهاییان در ایران:
https://www.youtube.com/watch?v=ic-OFJTzKvQ

آقای احسانی اسلاملو و آقای حسنی صبح امروز ۷ بهمن ۱۴۰۳ به دستور مسئولان زندان و به بهانه درمان از زندان اوین خارج و به زندان قزلحصار انتقال داده شدند. بیم آن می‌رود که این انتقال اجباری جهت اجرای حکم اعدام آنها باشد.

‏آقای ⁧ #بهروز_احسانی_اسلاملو ⁩ (۶۴ ساله) و آقای ⁧ #مهدی_حسنی ⁩ (۴۶ ساله) به اتهاماتی چون «بغی، محاربه، افساد فی‌الارض، و عضویت در سازمان مجاهدین خلق»، در شهریور ۱۴۰۳ توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری به ⁧ #اعدام ⁩ محکوم شدند.

‏آقای احسانی اسلاملو در آذر ۱۴۰۱ در منزل خود در تهران و آقای حسنی در شهریور ۱۴۰۱ در زنجان بازداشت و به زندان اوین منتقل شدند. حکم اعدام این دو ⁧ #زندانی_سیاسی ⁩ در ۱۸ دی ۱۴۰۱ توسط دیوان عالی کشور تأیید و به وکلای آن‌ها ابلاغ شد.

‏درخواست اعاده دادرسی آقای احسان اسلاملو و آقای حسنی توسط وکلایشان در دیوان عالی کشور ثبت شده است.
‏⁧ #نه_به_اعدام

آقای عبدالرضا غرابات، جانباز جنگ ایران و عراق و سردار بازنشسته سپاه پاسداران، به دلیل ادعای «ارتباط با امام زمان» و بیان اینکه «امام زمان از رهبری علی خامنه‌ای راضی نیست»، در سال ۱۳۸۶ بازداشت و به اتهام ارتداد و افساد فی‌الارض محکوم شد.

‎آقای غرابات در تاریخ ۶ بهمن ۱۳۸۹ در زندان کارون #اهواز اعدام و پیکرش به صورت مخفیانه دفن شد.

سرگذشت آقای عبدالرضا غرابات را در #یادبود_امید بخوانید:

https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7482/abdolreza-gharabat

گفتگوی رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمن برومند در برنامه #۲۴بافردادفرحزاد

عدم واکنش آمریکا نسبت به نقض #حقوق_بشر در #ایران

زندانیان سیاسی همچون ⁧ #وریشه_مرادی⁩ از زندان اوین، ⁧ #احمدرضا_حائری⁩ از زندان قزلحصار و ⁧ #زینب_جلالیان⁩ از زندان یزد در حمایت از این کمپین و با تاکید بر اهمیت این کارزار نامه نوشتند.

‏کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که از ۹ بهمن ۱۴۰۲ در اعتراض به صدور و اجرای مکرر احکام اعدام برای زندانیان آغاز شد، به‌سرعت توجه بسیاری را جلب کرد. این حرکت اعتراضی پس از اعدام محمد قبادلو، از بازداشت‌شدگان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» و با ابتکار گروهی از زندانیان سیاسی در زندان قزلحصار شکل گرفت.

‏این زندانیان که هفته‌ها شاهد اعدام‌های مکرر در کرج بودند، تصمیم گرفتند اعتراض خود را با اعتصاب غذا اعلام کنند. آنها سه‌شنبه را برای آغاز این حرکت انتخاب کردند، زیرا در این روز معمولاً محکومان به ⁧ #اعدام⁩ برای اجرای حکم به سلول‌های انفرادی منتقل می‌شوند.

‏اعتراض گروهی از زندانیان قزلحصار که ابتدا به همین زندان محدود بود، به‌سرعت به سایر زندان‌های ایران گسترش یافت. تاکنون گروه‌هایی در بیش از ۳۴ زندان در سراسر کشور به این کارزار پیوسته‌اند. اعتصاب‌کنندگان با هدف توقف اعدام‌ها و اعتراض به نقض مکرر حقوق بشر، این جنبش را «⁧ #سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام⁩» نام‌گذاری کرده‌اند.

وفا آذربار، محسن مظلوم، پژمان فاتحی و محمد فرامرزی در سال ۱۴۰۱ در ارومیه بازداشت و به اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» متهم شدند؛ اتهامی که خود این زندانیان قویاً رد کردند. وکیل آنان نیز به روند دادرسی ناعادلانه در قبال این اتهامات اعتراض کرد. حکم اعدام این چهار نفر در تاریخ ۹ بهمن ۱۴۰۲ در زندان قزل‌حصار به اجرا درآمد. پس از این اعدام‌ها، همسران آنان در ۸ مهر ۱۴۰۲ اعلام کردند که از حکومت جمهوری اسلامی ایران به دلیل ناپدیدسازی قهری اجساد در «گروه کاری ناپدیدشدگان قهری» سازمان ملل شکایت کرده‌اند.

یک کمپین دادخواهی برای این زندانیان سیاسی اعدام شده تشکیل شده که اعلام کرده خانواده‌های آنان، با همکاری وکلای خود، به دنبال استفاده از سازوکارهای حقوقی بین‌المللی برای دادخواهی هستند. این کمپین تأکید کرده است که خانواده‌های این زندانیان تاکنون هیچ اطلاعی از محل دفن اجساد آنان ندارند و این اقدام را «جرمی شنیع و نقض حقوق بنیادین بشر» خوانده است. به همین دلیل، شکایت خانواده‌ها به گروه کاری ناپدیدسازی قهری سازمان ملل را یکی از گام‌های مهم این کمپین عنوان کرده‌اند.

محرومیت خانواده‌ها از ابراز احساسات و ادای احترام به عزیزان از دست‌رفته، انکار حق آنان در محترم شمردن پیوندهای خانوادگی و حریم خصوصی و همچنین نقض حقشان در مصونیت از رفتارهای بیرحمانه و غیرانسانی است. محروم کردن بازماندگان از دانستن محل دفن عزیزانشان و جلوگیری از تجمع سوگواران هیچ توجیهی ندارد.
#ناپدیدسازی_قهری