سال‌ها پیش در چنین روزهایی، سید ⁧ #خلیل_عالی‌_نژاد⁩، نوازنده برجسته تنبور و از پیروان آیین یاری، در محل کارش در گوتنبرگ سوئد به دست عوامل ناشناس به قتل رسید.

در دهه‌ٔ هفتاد، ده‌ها نویسنده، روشنفکر، دگراندیش، فعال سیاسی و چهره‌های اثرگذار اقلیت‌های قومی و مذهبی، در داخل و خارج از ایران، قربانی ترورهای سازمان‌یافته شدند. یادآوری نام و سرگذشت این قربانیان، مقاومت در برابر فراموشی و تلاشی برای آشکار ماندن حقیقت پشت این قتل‌هاست.

‏سرگذشت کامل آقای ⁧ #خلیل_عالی_نژاد⁩ را در ⁧ #یادبود_امید⁩ بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8502/seyed-khalil-alinejad

طی یک سال گذشته، موارد متعددی از مرگ زندانیان را در بازداشتگاه‌ها و زندان‌های ایران به‌دلیل خشونت ماموران در هنگام دستگیری یا بازجویی یا محرومیت عامدانه از درمان پزشکی شاهدیم. این مرگ‌ها تصادفی یا «حادثه‌ای» نیستند؛ بلکه بخشی از یک الگوی تکرارشوندهٔ بی‌قانونی، پنهان‌کاری در نظام کیفری جمهوری اسلامی‌اند.

اعلام «سکته»، «ایست قلبی» یا «عارضه پزشکی» به‌عنوان علت مرگ نقطه مشترک همه این مرگ‌هاست، درحالی‌که شواهد و گزارش‌ها از ضرب‌وشتم، شکنجه، قصور پزشکی و تاخیر عمدی در درمان خبر می‌دهند.

خانواده‌ها در اغلب موارد تحت فشار سکوت قرار می‌گیرند، نتایج پزشکی قانونی منتشر نمی‌شود و مأموران به‌ندرت پاسخ‌گو می‌شوند.

مطابق استانداردهای بین‌المللی دولت‌ها موظف به حفاظت از جان افراد در بازداشت هستند. بنابراین هر مرگ در زندان که مسئولیت فرد با قوه قضاییه و ضابطین قضایی است و نیازمند تحقیق مستقل و شفاف است.