⚡️رویا و لادن برومند، بنیانگذاران بنیاد دکتر عبدالرحمان برومند و دو فعال حقوق بشرهستند که در سه دهه اخیر زندگیشان را وقف شناسایی قربانیان نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران کردهاند. نسخه کامل گفتگوی مسیح علینژاد با خواهران برومند را بببنید و بشنوید:


❇️ نسخه کامل – ۶۰ مگابایت

چهل و دو سال پیش در چنین روزی، علی دارابی، کارمند دادگستری کوهدشت لرستان، با اتهام «زنای محصنه» اعدام شد. خبر این اعدام با فاصله یک روز در روزنامه انقلاب اسلامی و کیهان منتشر شد.

در بریده روزنامه انقلاب اسلامی روز ۱۱ شهریور ۱۳۵۸، همچنین خبر دیگری مربوط به صدور احکام شلاق مربوط به جرایم جنسی در دادگاه انقلاب اسلامی خرم‌آباد و اجرای این احکام منتشر شده است. بنا به گزارش این روز روزنامه، حکم شلاق در ملاءعام شهروندی به جرم «تخلف از مقررات راهنمائی و مقاومت و گلاویز شدن در برابر پلیس» نیز در شهرستان درود به اجرا درآمده بوده است.

بنیاد عبدالرحمن برومند،‌ علاوه بر مستند کردن موارد اعدام‌ قضایی و فراقضایی، به مستندسازی و جمع‌آوری اطلاعات مربوط به احکام شلاق نیز می‌پردازد.

برای اطلاعات بیشتر از بخش مربوط به احکام شلاق در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند بازدید بفرمایید.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

امروز سالگرد ترور صدیق کمانگر در کردستان عراق است.

پیش از انقلاب ۱۳۵۷، در سنندج وکیل دادگستری و عضو کانون وکلای ایران بود. در جریان انقلاب به چهره شناخته شده‌ای در مبارزات سیاسی کردستان مبدل شد. آقای کمانگر از رهبران و بنیان‌گذاران سازمان کومله و سپس حزب کمونیست ایران بود. از سال ۱۳۶۳، به همراه همسرش اختر کمانگر – که او نیز فعال سیاسی بود – و دیگر اعضای تشکیلات حزب به کردستان عراق نقل مکان کرد. خانواده صدیق کمانگر و به ویژه پدر و مادر و یکی از فرزندان خردسالش به دلیل فعالیت‌های سیاسی او چندین بار بازداشت، زندان و در دوره‌ای تبعید شدند.

در سال ۱۳۶۸، در اردوگاه بهار در نزدیکی شهر رانیه کردستان عراق مستقر شد. شب ۱۲ شهریور ۱۳۶۸، حدود یک هفته پس از ترور غلام کشاورز، دیگر عضو رهبری حزب کمونیست در قبرس، بعد از صرف شام با همسر و دوستانش، به منظور انجام کارهای رادیو به ساختمان رادیو مراجعه کرد. ساعت ۲ بامداد ۱۳ شهریور ۱۳۶۸، پس از اتمام کار و هنگام خروج از سرویس بهداشتی هدف شلیک یکی از نگهبانان خود قرار گرفت. ضارب «توفیق گرژالی»، فرستاده «نفوذی» جمهوری اسلامی بود.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

۳ سال پیش در چنین روزی، در حمله موشکی به دفتر سیاسی حزب دموکرات کردستان (حدک)، ۷ موشک نقطه‌زن زمین به زمین شلیک شد که ۳موشک به دفتر مرکزی حدک و ۲ موشک به نزدیکی مرکز آموزشی حدکا برخورد کرد. در نتیجه این حمله، ۱۴ عضو حدک و ۲ عضو حدکا کشته و حدود ۵۰ نفر، از جمله کودکان، زخمی شدند. یک روز بعد از آن در ۱۸ شهریور ۱۳۹۷ سپاه پاسداران در اطلاعیه‌ای مسئولیت حمله موشکی به اردوگاه حزب دموکرات کردستان را به عهده گرفت.

یکی از کسانی که در این حمله موشکی کشته شد، سهیلا قادری، ۴۶ ساله، اهل پیرانشهر آذربایجان غربی بود. خانم قادری همزمان با فعالیت در اتحادیه زنان حزب دموکرات کردستان، به عنوان گوینده در رادیوی این حزب فعالیت کرد. خانم قادری در رابطه با حقوق زنان بسیار حساس و جدی بود و با انجمن‌های زنان کرد خارج از حزب در شهر کویه کردستان همکاری داشت. او به هنر و شعر بسیار علاقمند بود و ۲ کتاب شعر به زبان کردی از او منتشر شده است.

جزئیات بیشتر و سرگذشت جان‌باختگان این حمله موشکی را در «یادبود امید» بخوانید: https://bit.ly/3ySi8jW

@IranRights بنیاد برومند 🔔

چرا حکومت جمهوری اسلامی برای اعدام نوید افکاری عجله داشت؟
گفت‌وگو با حسین رئیسی، وکیل حقوق بشر و استاد دانشگاه کارلتون و رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمان برومند
@iranintltv

پانزدهم سپتامبر همزمان با ۲۴ شهریور ماه، از سوی سازمان ملل روز جهانی دموکراسی نام نهاده شده است.

بنیاد عبدالرحمن برومند پیشتر به مناسبت بزرگداشت روز جهانی دموکراسی، ترجمه فارسی چند فصل از کتاب «چرا جوامع به اختلاف نظر نیاز دارند» را منتشر کرده است که امروز بازنشر می‌کنیم.

کَس سانستین، حقوقدان برجسته آمریکایی و نویسنده این کتاب، استدلال می‌کند که دگراندیشی و مخالفت سالم و رسا، عنصری کلیدی در جوامع کارآمد است. او ثابت می‌کند که نیل به رفاه و کامیابی در کشورها و سازمان‌هایی که از آزادی بیان و اختلاف نظر استقبال می‌کنند، محتمل تر است.

لینک دانلود ترجمه فارسی کتاب در کتابخانه آنلاین بنیاد عبدالرحمن برومند
در رابطه با تعریف دموکراسی

@IranRights بنیاد برومند 🔔

۲۹ سال پیش در جریان ترور میکونوس، صادق شرفکندی، دبیراول حزب دموکرات کردستان ایران، فتاح عبدلی، عضو کمیته مرکزی و نماینده حزب در اروپا، همایون اردلان، نماینده حزب دموکرات در آلمان و نوری دهکردی به دست عوامل جمهوری اسلامی در برلین آلمان به قتل رسیدند.

دادگاه میکونوس یک سال بعد، شروع شد و با برگزاری ۲۴۷ جلسه، برای سه سال ادامه پیدا کرد. در جریان این دادگاه ۱۷۶ نفر شهادت دادند. کاظم دارابی عضو سپاه پاسداران و سازمان امنیت ایران، به همراه چهار لبنانی، عباس راحیل، یوسف امین، عطاالله عیاد و محمد عطریس، به عنوان متهم در این دادگاه محاکمه شدند. دادگاه دارابی و راحیل را به علت قتل چهار نفر به حبس ابد، امین برای معاونت در قتل‌ها به ۱۱ سال و عطریس به ۵ سال و ۳ ماه زندان محکوم شدند. عیاد آزاد شد.

در جریان دادگاه، سران جمهوری اسلامی از جمله خامنه‌ای رهبر، رفسنجانی رئیس جمهور وقت، ولایتی وزیر امورخارجه وقت و رئیس اطلاعات و امنیت وقت کشور فلاحیان به عنوان تصمیم‌گیرندگان اصلی یک «کمیته امور ویژه» برای نابودی مخالفان در خارج از کشور، متهم به زمینه‌سازی ترور این چهار نفر و ترور افراد دیگر در خارج از کشور شدند.
@IranRights

امروز، ۳۰ شهریور ۱۳۹۹، با فاصله کوتاهی از سالگرد اعدام نوید افکاری، تنها شاهد عینی شکنجه او، شاهین ناصری، در سلول انفرادی زندان تهران بزرگ، به دلایل نامعلوم جان باخت.

شاهین ناصری، از زندانیان جرایم عمومی و تنها شاهد عینی شکنجه نوید افکاری، به طور رسمی شهادت داده بود که نوید افکاری در مهر ۹۷ در حین بازجویی در بازداشتگاه اداره آگاهی شیراز تحت شکنجه قرار داشته است. او گفته بود: «دیدم دو نفر با لباس شخصی و با لوله و باتوم آقای نوید افکاری را که روی زمین افتاده بود به شدت می‌زدند... من تقریبا دو ماهی که در آگاهی بودم شاهد زجر و ناراحتی نوید بابت شکستگی دست وی بودم. علاوه بر اینکه خودم ضربه به دست وی را دیدم». او در فایلی صوتی عدم بی‌طرفی و تهدید قاضی دادگاه در رابطه با ثبت شهادت شکنجه را افشا کرده بود.

در مهر ماه سال گذشته، در حالی که اخباری از بی‌اطلاعی از وضعیت شاهین ناصری منتشر شده بود، کاربران شبکه‌های اجتماعی در کارزار اینترنتی #شهادت_میدهم، به حمایت از او، تأکید بر اهمیت بازگویی حقیقت و یادآوری روایت‌های بی‌شمار از کشتار زندانیان سیاسی، اعدام، شکنجه، زندان و دیگر موارد نقض حقوق بشر پرداختند.

@IranRights

۲۳ سال از قتل فجیع حمید حاجی‌زاده و پسر ۹ ساله‌اش، کارون، در جریان قتل‌های سیاسی موسوم به «قتل‌های زنجیره‌ای» می‌گذرد.

کارون که کوچکترین فرزند خانواده بود، کودکی مهربان و درسخوان بود و به ویژه به پدر، مادر و عمویش بسیار وابسته بود. احتمالاً کارون به این دلیل که همراه پدرش بوده و احیانا به هویت قاتلان پی برده است، قربانی «قتل‌های زنجیره‌ای» شد.

حمید حاجی‌زاده در جوانی از استعدادهای ادبی کشور بود اما پس از انقلاب فرهنگی از انجمن‌های ادبی روی‌گردان شد و انزوا گزید. فرزندان آقای حاجی‌زاده که اولین شاهدان اجساد پدر و برادرشان بودند، خبر دادند که اطراف جنازه در اتاق آقای حاجی‌زاده پر از نوشته‌ها و اشعار ایشان بود.

مقامات هیچ‌گاه مسئولیت این قتل را به طور رسمی و علنی قبول نکردند. خانواده آقای حاجی‌زاده قابل اطمینان و کامل بودن تحقیقات را زیر سؤال بردند. به گفته فرخنده حاجی‌زاده، خواهر آقای حاجی‌زاده، در سال ۱۳۷۸ از سوی وزارت اطلاعات به خانواده اعلام شد که قتل‌ آقای حاجی‌زاده یک «اشتباه ساده» بوده و به آنها پیشنهاد دریافت دیه و اعلام رضایت داده شد.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

در چنین روزی در سال ۱۳۶۰، مجید صفاپور، دانش‌آموز ۱۶ ساله و برادرش فرهاد صفاپور، دانشجوی ۲۲ ساله را کمتر از سه ماه پس از دستگیری، به همراه ۵۱ نفر دیگر در اصفهان تیرباران کردند.

یکی دیگر از برادرانشان درباره مجید می‌گوید: «همه دوستش داشتند. انسان بسیار باهوش و حساسی بود.» ایشان درباره فرهاد نیز به خاطر می‌آورد: «فرهاد با من بازی می‌کرد...هر جا می‌رفتم با افتخار می‌گفتم که او داداش من است...خیلی خوش‌رو، خوش‌قیافه و خوش‌برخورد بود...هم من دوستش داشتم و هم دوستانم.»

مجید و فرهاد از هواداران سازمان مجاهدین خلق بودند و در واحد تبلیغات این سازمان فعالیت می‌کردند.

پدر و مادر نگران فعالیت‌های سیاسی آنها بودند و چند ماه پیش از دستگیری مجید در تظاهرات ۳۰ خرداد سال ۶۰ در اصفهان، آوردن اعلامیه و نشریه‌های سیاسی را به خانه قدغن کردند. پس از آن دو برادر با اجاره اتاقی، از خانه نقل‌ مکان کردند. پس از دستگیری مجید، خانواده می‌خواستند فرهاد را راضی کنند که پنهان شود. مدتی نگذشت که فرهاد صفاپور در مرداد ۱۳۶۰ دستگیر شد. دو برادر در مدت حبس هیچ ملاقاتی با خانواده نداشتند.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

جمهوری اسلامی ید طولایی در اِعمال خشونت با انگیزه‌های سیاسی در اقصی نقاط جهان دارد. بنیاد عبدالرحمن برومند در گزارش منتشر شده در مرداد ماه عنوان کرد که تا کنون قتل یا آدم‌ربایی بیش از ۵۴۰ ایرانی در خارج از مرزهای ایران، که منتسب به جمهوری اسلامی است را شناسایی کرده است.

قابل توجه است که این تعداد همه موارد گزارش شده را در بر نمی‌گیرد و هنوز باید در خصوص بسیاری از موارد گزارش شده تحقیق کرد. بیشترین حمله‌ها در کشورهای همسایه ایران و نیز کشورهایی که در آن شفافیت و پاسخگو بودن در اولویت دستگاه حکومتی نبوده، انجام شده است.

ضرورت دارد که جامعه جهانی با پاسخی قاطع و هماهنگ هزینه سیاسی کمپین‌های ارعاب و ترور را به شکلی حداکثری برای جمهوری اسلامی بالا ببرد.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

«این بلاها را همان دو سه ماه اول سر ما آوردند، الان این همه خانواده باز داغدار می‌شوند. ما خودمان را می‌گذاریم جای آنها و می‌‌دانیم چه می‌کشند.»

افسون فردوس‌مکان، فرزند سرهنگ حسین فردوس‌مکان، در مصاحبه با بنیاد عبدالرحمن برومند، از تأثیر اعدام پدر در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۸، بر زندگی خود و خانواده‌اش می‌گوید.

سرهنگ حسین فردوس‌مکان، متولد ۱۳۰۹ در شهرستان بابل، متأهل و دارای سه فرزند بود. به گفته نزدیکانش، به درستکاری، وظیفه‌شناسی و صداقت شهرت داشت. با اینکه امکان خروج از ایران برایش مهیا شده بود، تمایلی به ترک کشور نداشت و در پاسخ به پیشنهاد مستقیم یک مقام نظامی بلندپایه گفته بود: «ایران را در آتش تنها نمی‌گذارم.»

صفحه یادبود سرهنگ حسین فردوس‌مکان در «یادبود امید»

@IranRights بنیاد برومند 🔔

به گزارش خبرگزاری هرانا، ماشااله سبزی که با وجود نبود دلایل کافی و با اجرای مراسم قسامه از بابت اتهام قتل به اعدام محکوم شده بود، روز پنجشنه ۸ مهرماه در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه اعدام شد.

این دومین مورد اعدام از طریق مراسم قسامه در یک ماه اخیر است که گزارش آن منتشر می‌شود. ۱۸ شهریور ماه امسال نیز، یک زندانی به نام علی‌‌مردان گرامی که پیشتر با اجرای مراسم قَسامه به اعدام محکوم شده بود، در زندان یاسوج اعدام شد.

رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمن برومند، در ویدیویی که پیش از انتشار خبر اعدام آقای ماشااله سبزی ضبط شده است، می‌گوید: «قَسامه در دنیای امروز جایی ندارد و با حکومت قانون مغایر است. زمانی که قبایل عرب از قسامه استفاده می‌کردند راه دیگری برای اثبات قتل نداشتند.»

در این رابطه، شهادت‌نامه خانمی که پسرعموی او از طریق قَسامه به اعدام محکوم و اعدام شد را در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند بخوانید.

@IranRights بنیاد برومند 🔔