در چنین روزی در سال ۱۳۶۰، مجید صفاپور، دانش‌آموز ۱۶ ساله و برادرش فرهاد صفاپور، دانشجوی ۲۲ ساله را کمتر از سه ماه پس از دستگیری، به همراه ۵۱ نفر دیگر در اصفهان تیرباران کردند.

یکی دیگر از برادرانشان درباره مجید می‌گوید: «همه دوستش داشتند. انسان بسیار باهوش و حساسی بود.» ایشان درباره فرهاد نیز به خاطر می‌آورد: «فرهاد با من بازی می‌کرد...هر جا می‌رفتم با افتخار می‌گفتم که او داداش من است...خیلی خوش‌رو، خوش‌قیافه و خوش‌برخورد بود...هم من دوستش داشتم و هم دوستانم.»

مجید و فرهاد از هواداران سازمان مجاهدین خلق بودند و در واحد تبلیغات این سازمان فعالیت می‌کردند.

پدر و مادر نگران فعالیت‌های سیاسی آنها بودند و چند ماه پیش از دستگیری مجید در تظاهرات ۳۰ خرداد سال ۶۰ در اصفهان، آوردن اعلامیه و نشریه‌های سیاسی را به خانه قدغن کردند. پس از آن دو برادر با اجاره اتاقی، از خانه نقل‌ مکان کردند. پس از دستگیری مجید، خانواده می‌خواستند فرهاد را راضی کنند که پنهان شود. مدتی نگذشت که فرهاد صفاپور در مرداد ۱۳۶۰ دستگیر شد. دو برادر در مدت حبس هیچ ملاقاتی با خانواده نداشتند.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

جمهوری اسلامی ید طولایی در اِعمال خشونت با انگیزه‌های سیاسی در اقصی نقاط جهان دارد. بنیاد عبدالرحمن برومند در گزارش منتشر شده در مرداد ماه عنوان کرد که تا کنون قتل یا آدم‌ربایی بیش از ۵۴۰ ایرانی در خارج از مرزهای ایران، که منتسب به جمهوری اسلامی است را شناسایی کرده است.

قابل توجه است که این تعداد همه موارد گزارش شده را در بر نمی‌گیرد و هنوز باید در خصوص بسیاری از موارد گزارش شده تحقیق کرد. بیشترین حمله‌ها در کشورهای همسایه ایران و نیز کشورهایی که در آن شفافیت و پاسخگو بودن در اولویت دستگاه حکومتی نبوده، انجام شده است.

ضرورت دارد که جامعه جهانی با پاسخی قاطع و هماهنگ هزینه سیاسی کمپین‌های ارعاب و ترور را به شکلی حداکثری برای جمهوری اسلامی بالا ببرد.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

«این بلاها را همان دو سه ماه اول سر ما آوردند، الان این همه خانواده باز داغدار می‌شوند. ما خودمان را می‌گذاریم جای آنها و می‌‌دانیم چه می‌کشند.»

افسون فردوس‌مکان، فرزند سرهنگ حسین فردوس‌مکان، در مصاحبه با بنیاد عبدالرحمن برومند، از تأثیر اعدام پدر در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۸، بر زندگی خود و خانواده‌اش می‌گوید.

سرهنگ حسین فردوس‌مکان، متولد ۱۳۰۹ در شهرستان بابل، متأهل و دارای سه فرزند بود. به گفته نزدیکانش، به درستکاری، وظیفه‌شناسی و صداقت شهرت داشت. با اینکه امکان خروج از ایران برایش مهیا شده بود، تمایلی به ترک کشور نداشت و در پاسخ به پیشنهاد مستقیم یک مقام نظامی بلندپایه گفته بود: «ایران را در آتش تنها نمی‌گذارم.»

صفحه یادبود سرهنگ حسین فردوس‌مکان در «یادبود امید»

@IranRights بنیاد برومند 🔔

به گزارش خبرگزاری هرانا، ماشااله سبزی که با وجود نبود دلایل کافی و با اجرای مراسم قسامه از بابت اتهام قتل به اعدام محکوم شده بود، روز پنجشنه ۸ مهرماه در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه اعدام شد.

این دومین مورد اعدام از طریق مراسم قسامه در یک ماه اخیر است که گزارش آن منتشر می‌شود. ۱۸ شهریور ماه امسال نیز، یک زندانی به نام علی‌‌مردان گرامی که پیشتر با اجرای مراسم قَسامه به اعدام محکوم شده بود، در زندان یاسوج اعدام شد.

رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمن برومند، در ویدیویی که پیش از انتشار خبر اعدام آقای ماشااله سبزی ضبط شده است، می‌گوید: «قَسامه در دنیای امروز جایی ندارد و با حکومت قانون مغایر است. زمانی که قبایل عرب از قسامه استفاده می‌کردند راه دیگری برای اثبات قتل نداشتند.»

در این رابطه، شهادت‌نامه خانمی که پسرعموی او از طریق قَسامه به اعدام محکوم و اعدام شد را در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند بخوانید.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

مقامات جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند اعدام بخشی ضروری از مذهب و فرهنگ ایرانیان و مسلمانان است. این ادعا در حالی مطرح می‌شود که چندین کشور همسایه ایران با اکثریت مسلمان یا غیرمسلمان اجرای مجازات مرگ را متوقف کرده‌اند.

ارمنستان، آذربایجان، گرجستان، ترکیه، ازبکستان، ترکمنستان و قرقیزستان با امضای کنوانسیون‌های بین‌المللی مجازات اعدام را لغو کرده‌اند. تاجیکستان و قزاقستان نیز علی‌رغم قانون مجازات اعدام، سال‌هاست که حکمی را اجرا نکرده‌اند.

گزارشی از بنیاد عبدالرحمن برومند درباره «کشورهای همسایه ایران که اعدام نمی‌کنند» که سال ۱۳۹۶ منتشر شده است:
www.iranrights.org/fa/library/document/3245

نقشه تعاملی مربوط به وضعیت لغو یا اجرای احکام اعدام در کشورهای جهان را در لینک زیر ببینید:
https://www.ecpm.org/en/the-death-penalty-worldwide/

@IranRights بنیاد برومند 🔔

یکشنبه ۱۰ اکتبر (۱۸ مهر) در روز جهانی علیه مجازات اعدام، با حضور نرگس محمدی، سپیده قلیان، رویا برومند، مهرانگیز کار، حسین رئیسی، آسیه امینی و رویا کریمی‌مجد درباره زنان و مجازات مرگ در ایران در کلاب‌هاوس گفت‌وگو خواهیم کرد.

اطلاع‌رسانی درباره زنان در معرض خطر اعدام یا اعدام شده و تبعیض جنسیتی موضوعی است که توسط «ائتلاف جهانی علیه مجازات اعدام» برای امسال برگزیده شده است. از شما دعوت می‌کنیم به این جلسه گفت‌وگو بپیوندید.

چنانکه ائتلاف جهانی علیه مجازات اعدام می‌گوید: «در حالی که برای لغو کامل مجازات اعدام در سراسر جهان برای همه جرایم و همه جنسیت‌ها تلاش می‌کنیم، به صدا درآوردن زنگ خطر برای تبعیضی که زنان با آن مواجه هستند و همچنین عواقبی که این تبعیض می‌تواند در مجازات اعدام داشته باشد بسیار مهم است.»

لینک اتاق:
www.clubhouse.com/join/a-boroumand-center/qrwtKvWv/mWJL9nLE

@IranRights بنیاد برومند 🔔

رویا برومند: ایران پس از چین بیشترین تعداد اعدامی‌ها و زنان اعدام‌شده را دارد

سپیده قلیان که در مرخصی درمانی به سر می‌برد، توسط نیروهای امنیتی در اهواز بازداشت شد. این فعال مدنی پس از اعزام به مرخصی درمانی در ۲۸ مرداد اقدام به افشاگری در مورد وضعیت زندانیان زن زندان بوشهر کرد.

مهدی قلیان، برادر این فعال مدنی، خبر بازداشت او را در صفحه اینستاگرام خود اعلام کرده است.

متن فارسی و ترجمه انگلیسی روایت سپیده قلیان از بند زنان زندان بوشهر:
https://www.iranrights.org/fa/library/document/3871

@IranRights بنیاد برومند 🔔

زنان و مجازات مرگ در ایران

زنان در بسیاری از جنبه‌های زندگی خود در جمهوری اسلامی، از جمله هنگام مواجهه با مجازات مرگ، با خشونت و تبعیض آشکار روبرو می‌شوند.

نرگس محمدی، فعال حقوق بشر، نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر و یکی از مؤسسان کارزار لگام (لغو گام به گام اعدام)، در ویدیویی که در روز جهانی علیه مجازات اعدام توسط «ائتلاف جهانی علیه مجازات اعدام» منتشر شد، تجربه زندگی با زنان زیر حکم اعدام در زندان را بازگو می‌کند.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

پیش از انقلاب ۱۳۵۷، بنیانگذاران نظام حقوقی مدرن ایران، سن بلوغ فکری دختران و پسران را به ۱۸ سال افزایش داده و کیفر شدید کودکان را ممنوع کرده بودند. رهبران جمهوری اسلامی اما نظام حقوقی و قضایی ایران را زیر و رو کردند و با وجود اعتراض‌های شدید و گسترده حقوق‌دانان، سن بلوغ فکری و مسئولیت کیفری را به طرز شگفت‌انگیزی کاهش دادند. این دگرگونی، همراه با نقض سیستماتیک تشریفات و الزالمات دادرسی، پیامدهای وخیم و مرگباری برای هزاران متهم زیر ۱۸ سال داشته است.

سرگذشت تعدادی از قربانیان کودک:

علی آگاه در ۱۴ سالگی در اوایل خرداد ۶۰ به دلیل فروش روزنامه دستگیر شد و دو هفته بازداشت بود. چندی از آزادی‌اش نگذشته بود که دوباره در آبان ۶۰ در یک اتوبوس شهری دستگیر شد. او در سال ۶۷ در خفا اعدام شد.

بهنود شجاعی در ۱۷ سالگی ذر مرداد ۸۴ پس از یک نزاع خود را تسلیم پلیس کرد و در مهر ۸۵ به اعدام محکوم شد. گفت هدفش این بوده که مقتول را که به مادر مرحومش فحش داده بود و او را عصبانی کرده بود، بترساند. اصرار داشت که فقط یک ضربه چاقو به مقتول زده است. در مهر ۸۸ اعدام شد.

زینت سکان‌وند لکرانی قربانی ازدواج کودکی در ۱۵ سالگی و خشونت خانگی بود. در ۱۷ سالگی پس از آن که خود را به کلانتری معرفی کرد، متهم به قتل همسرش شد. در مهر ۹۷ در ۲۴ سالگی در زندان ارومیه اعدام شد.

در صفحه مربوط به احکام شلاق در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند، اطلاعاتی مربوط به سن، اتهامات، تاریخ و محل اجرای احکام شلاق کودکان در رابطه با اتهامات گوناگون از جمله نوشیدن مشروبات الکلی را می‌توانید ببینید. علاوه بر اتهام «شرب خمر»، به عنوان نمونه اجرای ۳۰ ضربه شلاق بر روی کودکی ۱۴ ساله در بیرجند به اتهام سرقت ۴ قطعه کبوتر در اسفند ۹۱ مستند شده است. اطلاعات خود در مورد احکام شلاق را برای ما ارسال کنید.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

فتانه زارعی در ۲۵ مهر ۱۳۶۱ احتمالاً در حالی که در آستانه زایمان بود تیرباران شد.

باردار بود که دستگیر شد و در طول بیش از ۸ ماه بازداشت، تحت شکنجه و رفتار ظالمانه، تحقیرآمیز و غیرانسانی قرار گرفت. برای «توبه» زیر فشار بود و حداقل سه بار به روی او اعدام نمایشی انجام دادند.

متولد گچساران و فارغ‌التحصیل رشته حسابداری بود. در اولین دوره انتخابات مجلس شورای ملی در فروردین ۶۰ به عنوان نماینده مجاهدین در گچساران شرکت کرد و تعداد زیادی رأی به دست آورد.

۶ فروردین ۶۱ دستگیر شد. همسرش در حین دستگیری در درگیری با پاسداران کشته شد. در اولین ملاقات به پدر خود گفت که در روز اول بازداشت، با این وجود که باردار بوده به او ۳۰ ضربه شلاق به عنوان تعزیر زده‌اند. سلول او در گچساران در واقع نوعی کانتینر فلزی بود که زیر آفتاب نگهداری می‌شد و دمای داخل آن به بیش از ۵۲ درجه سانتیگراد می‌رسید.

دو شب پیش از اعدام با خانواده خود تماس گرفت و از خواهر خود خواست که برای او لباس، پوشک و دیگر لوازم بچه را ببرد چون در آستانه زایمان است. در پاسخ خواهرش که پرسید آیا قصد اعدام او را دارند، جواب منفی داد.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

نسترن اخلاقی را پدرش که از طرفداران جمهوری اسلامی بود به مأموران معرفی کرد. به نقل از یکی هم‌بندانش، نسترن بعد از ملاقات با خانواده‌ گفت که پدرش فکر نکرده بوده که دخترش حکم اعدام بگیرد، بلکه فکر می‌کرده با این کار باعث «ارشاد» و نجات دخترش می‌شود. او در تابستان ۶۰ دستگیر و در مهر ۶۱ اعدام شد. دانشجو و هوادار سازمان پیکار بود.

آیت‌الله خمینی جاسوسی در میان همسایه و قوم و خویش را وظیفه مردم اعلام کرده بود. او در یک سخنرانی‌ در ۱۱ تیر ۶۰ گفت: «تکلیف ملت امروز این است که تمامشان توجه کنند که این خرابکارها را شناسائی کنند و معرفی کنند به کمیته‌ها و دادگاه‌ها و هرجا نزدیکشان است...امروز باید همه شما سازمان‌ اطلاعات باشید، از اجزای سازمان اطلاعات باشید. همه ما مکلفیم اگر از این خرابکارها کسی را یافتیم - و باید دنبال این باشیم که بیابیم اینها را – معرفی کنیم تا قوای انتظامی و نظامی بگیرند و تحویل دادگاه‌ها بدهند و محاکمه بشوند.»

اطلاعات درباره خانم نسترن اخلاقی را یکی از هم‌بندان او از طریق پر کردن فرم الکترونیکی امید برای بنیاد عبدالرحمن برومند ارسال کرده است.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

اجرای حکم اعدام آرمان عبدالعالی برای یک هفته به تعویق افتاد.

فشار روانی کسی که در صف اعدام قرار دارد و بلاتکلیفی حاصل از توقف موقت اجرای حکم سنجش‌پذیر نیست. آرمان عبدالعالی در ده روز گذشته، سه بار برای اجرای حکم اعدام به سلول انفرادی منتقل شده است.

عبدالصمد خرمشاهی وکیل آرمان عبدالعالی در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، گفته ظاهراً این تعویق اجرای حکم اختصاص به آرمان نداشته است و حالت عمومی داشته و چند نفری که باید حکم اعدام برایشان اجرا می‌شد، اجرای حکم‌شان به تعویق افتاده است یعنی اختصاصی در مورد موکل نبوده است.

آقای عبدالعالی متهم است در اسفند ۱۳۹۲، در حالی که کمتر از ۱۸ سال داشت، دوست دخترش، غزاله شکور را در منزل خانوادگی‌شان واقع در خیابان میرداماد تهران به قتل رسانده است. تا کنون جسد خانم شکور پیدا نشده است.

عفو بین‌الملل خواستار توقف اجرای حکم اعدام آرمان عبدالعالی و رسیدگی مجدد پرونده او با رعایت اصول عدالت کیفری اطفال و نوجوانان و بدون توسل به مجازات اعدام است.

نامه محمد فدائی، نوجوان محکوم به اعدام که ۴ بار پای چوبه دار رفت و در نهایت آزاد شد، را درباره تأثیر انتظار برای اعدام بخوانید.

@IranRights

حاج داوود رحمانی، رئیس دوران وحشت زندان قزل‌حصار و مبدع شکنجه مخوف «قبر» یا «قیامت» پیش از پاسخگویی در پیشگاه عدالت درگذشت.

معصومه (شورانگیز) کریمیان، پزشک متخصص ارتوپد از انگلستان، در دوران «قبر» یا «قیامت» ۷ ماه ‌را در «تابوت‌ها» گذراند و در جریان کشتار ۶۷ همراه با خواهرش، زهرا (مهری) کریمیان، اعدام شد.

او هفت سال در زندان‌های اوین و قزل حصار محبوس بود. هم‌بندانش به خاطر می‌آورند که چون قد بلند و تحصیلات عالی داشت از طرف رئیس زندان مورد تهاجم بیشتری بود. بیشتر وقت‌ها در بندهای تنبیهی، که در آنجا درِ اتاق‌ها بسته بود، نگهداری می‌شد. زمانی که شکنجه از طریق برپا کردن «قیامت» یا «قبر» به راه افتاد، معصومه به مدت ٧ ماه در این تابوت‌ها به سر برد.

«قبر»، «قیامت»، «تابوت»، «دستگاه» یا «قفس» به معنی نشاندن زندانی در «جعبه» با چشم‌بند برای ماه‌های متوالی است. دیوارهای تخته‌ای در دو طرف زندانی امکان هر گونه حرکتی را سلب می‌کرد.

در مقاله «توابیت: استراتژی انسان‌سازی اسلامی» به قلم شهلا شفیق، بیشتر درباره «قبر» و «قیامت» بخوانید.

صفحه یادبود معصومه کریمیان در «یادبود امید»

@IranRights بنیاد برومند 🔔

اکبر دادخواه، ۱۶ ساله، دانش‌آموز و از هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بود. در تابستان ۶۰ دستگیر و در ۲۴ مهر تیرباران شد.

بنا به اطلاعاتی که توسط یکی از آشنایان اکبر دادخواه از طریق فرم الکترونیکی امید به دست بنیاد عبدالرحمن برومند رسیده است، او در زندان اوین مورد بازجویی قرار گرفت و بر اثر شکنجه قطع نخاع شد. بر اساس اطلاعات فرم، اکبر دادخواه را روی صندلی چرخ‌دار تیرباران کردند.

خبر اعدام آقای اکبر دادخواه، همراه با ۲۴ نفر دیگر، دوشنبه ۲۷ مهر ۶۰ در روزنامه کیهان به نقل از اطلاعیه‌ روابط عمومی دادستانی انقلاب اسلامی مرکز انتشار یافت.


«امید: یادبودی در دفاع از حقوق بشر»، یک بانک اطلاعات در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند است که تا کنون نام و سرگذشت بیش از بیست و پنج هزار قربانی خشونت دولتی در آن به ثبت رسیده است. وجود نام قربانیان در امید به معنای موافقت یا مخالفت با عقاید و مشی سیاسی آنها نیست.

با افزودن نامی به لیست امید ما را یاری دهید تا یاد جان‌باختگان فراموش شده را زنده کنیم.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

۲ آبان ۱۳۷۴ احمد میرعلایی، مترجم، نویسنده، مدرس دانشگاه، ناشر و روزنامه‌نگار، در جریان‌ قتل‌های سیاسی موسوم به «قتل‌های زنجیره‌ای» کشته شد.

تعلق خاطر و ارتباطش با جامعه روشنفکری و اهل قلم و به ویژه کانون نویسندگان ایران، در کنار تعهد و تلاش او به بسط آزادی اندیشه و بیان و مقابله با فضای سانسور، فشارها و تهدیدهای امنیتی علیه او را افزایش داد. احمد میرعلایی از اعضای جمع مشورتی کانون نویسندگان و جزو امضاکنندگان نامه ۱۳۴ نویسنده ایرانی، در اعتراض به سانسور و وضعیت آزادی بیان بود.

۸ صبح ۲ آبان ۷۴ به قصد رفتن به کتابفروشی‌اش در اصفهان از خانه خارج شد اما نه به کتابفروشی رفت و نه دیگر به خانه بازگشت. حوالی ۱۰ شب مأموران نیروی انتظامی به خانواده‌اش اطلاع دادند که جسم بی‌جانش را تکیه داده به دیوار در یکی از کوچه‌های فرعی نزدیک به محل کارش پیدا کرده‌اند. در کنار جسد او بطری نیمه پر از مشروبات الکلی قرار داده شده بود. خانواده‌اش همان شب در پزشکی قانونی جسد او را می‌بینند در حالی که جای تزریق دو آمپول در دست راست او وجود داشت.

مقامات هیچگاه مسئولیت قتل احمد میرعلایی را به طور رسمی قبول نکردند.

@IranRights

هفت سال از اعدام ریحانه جباری گذشت.

ریحانه جباری متولد سال ۱۳۶۶ در تهران و فرزند اول یک خانواده پنج نفری بود. او دانشجوی ترم سوم رشته نرم افزار کامپیوتر بود و در یک شرکت طراحی و دکوراسیون به صورت نیمه وقت کار می‌کرد. به گفته نزدیکانش، ذوق و استعداد هنری به خصوص در زمینه نقاشی و دکوراسیون و قلم خوبی داشت.

در این ویدیو که در سالگرد اعدام ریحانه جباری بازنشر می‌کنیم، شرح ماجرا و سؤالات و استدلال‌هایی که نشان‌دهنده ناعادلانه بودن دادرسی بوده است را ببینید.


صفحه یادبود ریحانه جباری حاوی شرح اتفاقات و جزئیاتی از کاستی‌های تحقیقات و شواهد اعمال نفوذ وزارت اطلاعات، در «یادبود امید»

@IranRights بنیاد برومند 🔔

دستور آزادی موقت امیرحسین مرادی، از معترضان آبان ۹۸ که پیشتر به اعدام محکوم شده بود، امروز سه‌شنبه ۴ آبان ماه، صادر شد.

در حال حاضر، امیرحسین مرادی به دلیل بیماری پوستی شدید در بیمارستان به سر می‌برد و با قرار وثیقه ۴ میلیارد تومانی به صورت موقت تا پایان مراحل دادرسی آزاد است.

@IranRights بنیاد برومند 🔔