روز دوشنبه ۲۲ آذرماه ۱۴۰۰، به دنبال فراخوان شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، معلمان و فرهنگیان شاغل و بازنشسته، در چندین شهر کشور در سراسر ایران تجمع اعتراضی برگزار کردند. در روز شنبه و یکشنبه نیز، تحصن اعتراضی معلمان در بسیاری از شهرهای کشور صورت گرفته بود.

از جمله مطالبات معلمان در این تجمعات اعتراضی، اجرای کامل طرح رتبه‌بندی به میزان ۸۰ درصد هیأت علمی برای معلمان شاغل و اجرای طرح همسان‌سازی حقوق معلمان بازنشسته است. در این تجمعات شعارهایی با خواست آزادی معلمان زندانی، از جمله رسول بُداقی، بازرس کانون صنفی معلمان و عضو شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان، سر داده شد.

📣گزارش محمد حبیبی، سخنگوی کانون صنفی معلمان، از اعتراضات سراسری معلمان را در تلگرام کانون صنفی معلمان ایران بشنوید.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

۲۴ آذر ۱۳۸۴، ذبیح‌الله محرمی، شهروند بهائی به دلایل نامعلوم در زندان یزد درگذشت.

آقای محرمی در سال ۱۳۷۴ به جرم ارتداد و با استناد به نوشته‌های آیت‌الله خمینی به مرگ محکوم شد. ۴ سال بعد، تحت فشار بین‌المللی حکم اعدام به حبس ابد و سپس به ۱۵ سال حبس تخفیف یافته بود.

آقای محرمی پیش از انقلاب ۵۷، کارمند وزارت کشاورزی بود. طبق حکم دادگاه پس از انقلاب تا چند سال در وزارت کشاورزی کار کرد و سپس، همانند بسیاری از بهائیان از کار اخراج شد. در زمان بازداشت در سال ۱۳۷۴، به نصب کرکره اشتغال داشت. در طی حبس ده ساله‌اش، بارها به مرگ تهدید شده بود.

در حکم دادگاه، اتهام علیه آقای محرمی «خروج از دیانت اسلام و اختیار نمودن معتقدات فرقه ضاله بهائیت، ارتداد ملی» عنوان شده است. بنا به کتاب تحریرالوسیله آیت‌الله خمینی، «مرتد ملی»، کسی که در زمان انعقاد نطفه والدینش مسلمان نبوده و در زمان بلوغ اظهار اسلام کرده و سپس از اسلام خارج شده باشد، نخست توبه داده می‌شود و اگر حاضر به توبه نشد کشته می‌شود.

جزئیات بیشتر را در صفحه یادبود ذبیح‌الله محرمی در «یادبود امید» بخوانید.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

ستار بهشتی وبلاگ‌نویس ساکن رباط کریم و کارگر روزمزد بود که با مادرش گوهر عشقی زندگی می‌کرد. عمده فعالیت‌های ستار بهشتی با نام مستعار در شبکه‌های اجتماعی مانند فیسبوک، گوگل‌پلاس و وبلاگش صورت می‌گرفت. او در وبلاگ خود مطالب و خبرهایی درباره زندانیان سیاسی و موارد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی منعکس می‌کرد و به ظلم و فساد فراگیر حکومتی اعتراض می‌کرد. همچنین با نقل سخنان مسئولان نظام آنها را به تندی نقد می‌کرد.

در آخرین پست وبلاگش در ‌۸ آبان ۱۳۹۱ از تهدید خود خبر داد و نوشت: «روز و شب تلفن‌های تحدید [تهدید] آمیز قطع نمی‌شود گویی قرار است با هر سخنی دهانمان را ببندیم بنده به عنوان یک ایرانی می‌گویم من نمی‌توانم دربرابر این همه مصیبت سکوت کنم. بنده می‌گویم آقایان شما زیاد وراجی انجام می‌دهید و با این اراجیف کشور را به نابودی کشاندید. من سکوت نمی‌کنم حتی اگر قرار به رسیدن لحظه مرگ من باشد در هرکجای دنیا که باشم و تحدید [تهدید] از طرف هرکسی باشد برای بنده اهمیت ندارد. آقایان دهانتان را ببندید ظلم نکنید تا افشاگری نکنیم.»

جزئیات بیشتر در صفحه یادبود ستار بهشتی در «یادبود امید»

@IranRights بنیاد برومند 🔔

در آخرین روز آذر ماه، یاد می‌کنیم از یکی از جان‌باختگان پاییز.

علی‌اکبر سعیدی سیرجانی، شاعر، ادیب، پژوهشگر و نویسنده صاحب‌سبک، از قربانیان سلسله قتل‌های سیاسی موسوم به «قتل‌های زنجیره‌ای»، در آذر ۱۳۷۳ در دوران بازداشت به قتل رسید.

برگزیدن زبان ایهام و استعاره در نقد مناسبات استبدادی در کنار ویژگی‌های شخصیتی او نظیر صریح‌الهجه بودن، شجاعت، آزادگی و استقلال رأی و عمل، برای او محرومیت‌های حرفه‌ای و اجتماعی به همراه داشت.

در پی ممنوعیت انتشار کتاب‌هایش، سلسله نامه‌های سرگشاده‌ای را به مقامات مسئول، از جمله وزیر فرهنگ و ارشاد، رئیس‌جمهور، رئیس قوه قضائیه، رهبر جمهوری اسلامی، نمایندگان مجلس و هموطنان خود نوشت.

علی‌اکبر سعیدی سیرجانی روز ۲۴ اسفند ۱۳۷۲ پس از خروج از خانه‌اش توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. او دوران بازداشت خود را در بازداشت‌گاه و خانه امن وزارت اطلاعات به صورت انفرادی سپری کرد و در طول نزدیک به نه ماه هیچ تماس تلفنی و ملاقاتی با خانواده‌اش نداشت.

جزئیات بیشتر در صفحه یادبود علی‌اکبر سعیدی سیرجانی در «یادبود امید»

@IranRights بنیاد برومند 🔔

۲ دی ۱۳۶۱، گلدانه یوسفی (علی‌پور)، در محل زندگی خود در روستای روشنکوه مازنداران مورد حمله سه نفر از افراد محلی قرار گرفت. مهاجمان خانم یوسفی ۶۴ ساله را خفه کردند و بعد پیکر و محل زندگی‌اش را به آتش کشیدند.

خانم یوسفی مسلمان‌زاده بود و اواخر سال ۵۶ بهائی شد. او با یک مرد بهائی ازدواج کرد و سه فرزند داشت. آنها به کار دامداری مشغول بودند.

از زمان وقوع انقلاب ۵۷، خانم یوسفی و خانواده‌اش بارها مورد آزار، تبعیض و حتی ضرب و شتم شدید مسلمانان قرار گرفتند و اوایل تابستان ۶۱ برای زندگی به روستای روشنکوه پناه بردند.

به گفته نوه خانم یوسفی در زمان حادثه «سه نفر از سادات محله به نام‌های سیدمحمد اندر اجنی، خواهرزاده گلدانه، دوستعلی یوسفی، برادرزاده گلدانه و حسین فضلی‌نژاد، برادر خانم دوستعلی یوسفی، گلدانه را با چوب زدند. بعد طنابی آوردند و خفه‌اش کردند و او را با لحاف پیچیدند و در همان چادر نایلونی که در آن زندگی می‌کردند، جسدش را با بنزین سوزاندند و بعد هم چادر را با همه وسایل زندگی داخل آن به آتش کشیدند.» آنها قتل را انکار کردند و گفتند که هدفشان «تبلیغ و ارشاد» بوده است.

🔗صفحه یادبود گلدانه یوسفی

@IranRights

🟡حسین شهبازی، ۲۰ ساله، در خطر قریب‌الوقوع اعدام در زندان عادل آباد شیراز قرار دارد. عصر امروز، مقامات حسین شهبازی را به صورت ناگهانی به سلول‌های انفرادی زندان عادل‌آباد شیراز منتقل کردند و خانواده او را برای ملاقات آخر به زندان فراخواندند. قرار است حکم او بامداد فردا (شنبه ۴ دی ۱۴۰۰) اجرا شود. حسین شهبازی به خاطر جرمی که در زمان وقوع آن ۱۷ سال سن داشته و پس از یک محاکمه ناعادلانه، به اعدام محکوم شده است. این چهارمین بار در سال جاری میلادی است که او برای اجرای حکم اعدام به سلول انفرادی منتقل ‌می‌شود.
🟡حسین شهبازی از جمله با استناد به «اعترافاتی» گناهکار شناخته شده است که از طریق شکنجه و سایر بدرفتاری‌ها به دست آمده است.‌
🟡مقامات ایران باید بلافاصله برنامه اعدام حسین شهبازی را متوقف کنند. استفاده از مجازات اعدام علیه فردی که در زمان وقوع جرم زیر ۱۸ سال بوده است، در قوانین بین‌المللی مطلقا ممنوع شده است و این اقدام شنیع نقض فاحش حقوق کودک و تعهدات بین‌المللی کشور ایران است.

مصطفی کریم‌بیگی ظهر عاشورای ۸۸ (۶ دی‌) حوالی ساعت یک بعدازظهر و در جریان اعتراضات مردمی پس از انتخابات ریاست جمهوری، در خیابان انقلاب تهران و در حوالی پل کالج از سوی نیروهای پلیس و لباس شخصی از قسمت پیشانی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و از بالای پل به پایین پرتاب و کشته شد.

با اینکه در انتخابات رأی نداده بود اما در تمام اعتراضات مردمی پس از انتخابات ۸۸ شرکت می‌کرد. مصطفی کریم‌بیگی بر اعتراض در مقابل ظلم تاکید داشت و همیشه می‌گفت «وای به حال کسی که ظلمی را ببیند و فریاد نکشد.»

اعضای بدن او پس از مرگ به افراد نیازمند پیوند زده شد.

مأموران امنیتی خانواده مصطفی کریم‌بیگی را تحت فشار قرار داده بودند که با رسانه‌ها مصاحبه نکنند و سعی کردند او را به‌عنوان بسیجی معرفی کنند و در مراسم چهلمش با پلاکارد و تاج گل حضور یابند، اما خانواده‌اش از این صحنه‌سازی جلوگیری کردند.

🔗سرگذشت مصطفی کریم‌بیگی در «یادبود امید» در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند

@IranRights بنیاد برومند 🔔

ژینوس نعمت محمودی اولین زن هواشناس در ایران بود و به عنوان سرپرست سازمان هواشناسی ایران خدمت کرد.

بهائی و عضو محفل روحانی ملی بهائیان ایران بود. در ۶ دی ۱۳۶۰، او را دو هفته بعد از دستگیری، بدون اطلاع خانواده اعدام و در محلی که «کفرآباد» می‌نامیدند دفن کرده‌اند.

خانم نعمت محمودی «اطلس جغرافیایی ایران» را تهیه و در نهادهای آموزشی گوناگون، از جمله دانشگاه تهران هواشناسی تدریس کرد. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ حقوق بازنشستگی‌اش قطع و در فروردین ۱۳۵۹ به طور رسمی اخراج شد.

در ۳۰ مرداد ۱۳۵۹، همسرش، هوشنگ محمودی، از اولین برنامه‌سازان و مجریان برنامه‌های کودکان و نوجوانان در رادیو و تلویزیون ایران، با حمله پاسداران مسلح به جلسه محفل ملی اول بهائیان، به همراه دیگر اعضای محفل روحانی ملی و دو عضو هیئت معاونت، ربوده و ناپدید شد.

ژینوس نعمت محمودی به عضویت دومین محفل روحانی ملی بهائیان ایران انتخاب شد. در آذر ۱۳۶۰ به همراه هفت عضو دیگر محفل ملی، کامران صمیمی، محمود مجذوب، جلال عزیزی، سیروس روشنی اسکوئی، عزت‌الله فروهی، قدرت‌الله روحانی و مهدی امین امین در خانه یکی از اعضای جامعه بهائی پس از برگزاری نشست محفل ملی بهائیان دستگیر شد. دو هفته بعد در ۶ دی ۱۳۶۰ همه آنها اعدام شدند.

یکی از هم‌بندیان ژینوس نعمت‌ محمودی می‌گوید: «او می‌دانست که کشته می‌شود اما بسیار آسوده خاطر و مهربان بود. به هم‌بندان جوان توصیه می‌کرد که وقتشان را هدر ندهند و داوطلب شد که تا وقتی با آنهاست به ایشان درس فیزیک بدهد.»

صفحه یادبود ژینوس نعمت محمودی در «یادبود امید»

@Iranrights

بیست سال پیش، بنیاد عبدالرحمن برومند با هدف ثبت حقیقت و جلوگیری از فراموشی نام و یاد قربانیان خشونت دولتی آغاز به کار کرد. بنیانگذاران بنیاد برومند که خود واقعیت تلخ از دست دادن یکی از عزیزان خود در اثر خشونت دولتی را تجربه کرده‌اند، به تلاش بی‌وقفه حکومت برای پنهان کردند حقیقت، سرکوب حافظه جمعی برای دفن یاد قربانیان و گسترش ترس برای منصرف کردن جامعه و بازماندگان از بازگویی حقیقت و دادخواهی واقف بودند.

این بنیاد با تلاش بنیانگذاران و همکارانش و همچنین با اعتماد، حمایت و همکاری جان‌به‌دربردگان و نزدیکان قربانیان خشونت دولتی در طول دو دهه گذشته در مسیر دادخواهی گام برداشته و تا امروز موفق شده است که نام و سرگذشت ۲۵ هزار و ۷۵۹ قربانی خشونت دولتی را در یادبود آنلاین و دوزبانه امید ثبت و به اشکال گوناگون برای مستندسازی نقض حقوق بشر و ترویج حقوق بشر در ایران فعالیت کند.

اگر خارج از ایران زندگی می‌کنید و مایلید برای مبارزه در راه حقیقت و عدالت به ما کمک مالی کنید، لطفاً به لینک زیر مراجعه کنید.

💎 classy.org/give/236983

همواره قدردان حمایت‌های شما هستیم.

@Iranrights