عبدالرضا غرابات در جنگ ایران و عراق مجروح شده بود. گزارش شده است که او از ناراحتی حاد روحی رنج می‌برد. سال ۱۳۵۹ وارد سپاه پاسداران شد و سال ۱۳۸۱ تحت عنوان بازنشستگی از کار برکنار شد. در سال ۱۳۸۶ به «ارتداد و ترغیب به فساد» متهم و در ۶ بهمن ۱۳۸۹ در زندان کارون اهواز اعدام شد.

العربیه به نقل از یکی ازاعضای خانواده او نوشته است «پس از توقف جنگ عبدالرضا از ارتباط خود با امام زمان سخن گفت و ادعا کرد که امام زمان از نظام حاکم به رهبری آیت الله خامنه‌ای ناراضی است. به تدریج بر پیروان آقای غرابات افزوده شد بطوریکه صدها نفر از شهرهای مختلف دیگر نیز با وی ارتباط برقرار کرده و به عضویت مجموعه‌ای که با نام «خط سیر و سلوک» بین مردم معروف شده بود درآمدند.» این عضو خانواده سپس تاکید می‌کند که فعالیت این گروه پس از پرداختن به رهبر جمهوری اسلامی ایران متوقف شد و عبدالرضا غرابات به اهواز تبعید شده بود.

صفحه یادبود عبدالرضا غرابات در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7482/abdolreza-gharabat

@Iranrights

«کشتار زندانیان سیاسی ایران در سال ۱۳۶۷»، گزارش تحقیقی حقوقدان سرشناس بین‌المللی، جفری رابرتسون که به سفارش بنیاد عبدالرحمن برومند در سال ۱۳۹۰ منتشر شد، برای تدوین کیفرخواست و ادله اثبات دعوا علیه حمید نوری، دادیار سابق قوه قضاییه و متهم به دست داشتن در اعدام زندانیان سیاسی در زندان گوهردشت در سال ۱۳۶۷، در یک پرونده نادر مبتنی بر صلاحیت جهانی در کشور سوئد، مورد استناد و استفاده قرار گرفت.

🔗 چکیده و لینک دانلود نسخه پی‌دی‌اف متن کامل گزارش (فارسی و انگلیسی) را در کتابخانه بنیاد عبدالرحمن برومند ببینید:
www.iranrights.org/fa/library/document/1380/the-massacre-of-political-prisoners-in-iran-1988-report-of-an-inquiry

@Iranrights

ناصر آلبوشوکه جوان ۱۹ ساله، به گفته نزدیکانش سالم و ورزشکار بود و به تازگی خدمت سربازی را تمام کرده بود و در خیابان نادری اهواز مغازه لباس‌فروشی کوچکی را اداره می‌کرد. او عضو هیچ گروه سیاسی نبود و فعالیت سیاسی نداشت. ناصر آلبوشوکه همزمان با بازداشت گروهی جوانان شهرهای عرب‌نشین شوش، حمیدیه و اهواز در دی و بهمن ۱۳۹۰، توسط نیروهای اداره اطلاعات اهواز در مغازه‌اش دستگیر شد. این بازداشت‌ها در پی شعارنویسی‌های گسترده در این شهرها در حمایت از بهار عربی و تحریم انتخابات آینده مجلس صورت گرفت. روز ۶ بهمن ۱۳۹۰ اداره اطلاعات اهواز خبر بازداشت او را به خانواده داد.

۱۰ بهمن ۱۳۹۰ از اداره اطلاعات اهواز با خانواده ناصر آلبوشوکه تماس گرفتند و از آنها خواستند تا برای بردن فرزندشان مراجعه کنند. خانواده در حالی که با تهیه سند و مقداری غذا به امید آزادی فرزندشان مراجعه کردند، در محوطه بازداشتگاه متوجه شدند که جنازه ناصر در داخل آمبولانسی قرار دارد.

صفحه یادبود ناصر آلبوشوکه در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/71825/naser-albushukeh-derafshan

@Iranrights

محاکمه شتابزده و تُهی از موازین دادرسی عادلانه و در پی آن اعدام ارتشبد نعمت‌الله نصیری، سپهبد مهدی رحیمی، سرلشگر منوچهر خسروداد و سرلشگر رضا ناجی،‌ در ۲۶ بهمن ۱۳۵۷ شاهدی شد بر ادعای ربوبیت و بی‌توجهی حاکمان جدید ایران به موازین حقوق بشر و دادرسی عادلانه. این اعدام‌ها پیامی هولناک برای مردم ایران داشت که جامعه ملتهب انقلابی آن زمان به آن توجه نکرد.

بیشتر بخوانید:
www.instagram.com/p/CZhSbqrOjoT/


سرگذشت این افسران ارتش شاهنشاهی در «یادبود امید»:

نعمت‌الله نصیری:
bit.ly/nematollah-nasiri
مهدی رحیمی:
bit.ly/mehdi-rahimi
منوچهر خسروداد:
bit.ly/manuchehr-khosrodad
رضا ناجی:
bit.ly/reza-naji

@Iranrights

«دوران بسیار وحشتناکی بود. دورانی بود که هیچ کس حال شما را نمی‌پرسد...»

تأثیر اعدام از زبان بازماندگان: مصاحبه با شیرین نشاط، دختر تیمسار سرلشگر علی نشاط، فرمانده گارد جاویدان

📺 ویدیوی کامل مصاحبه در کانال یوتیوب بنیاد عبدالرحمن برومند:
www.youtube.com/watch?v=R6HQJ68zSNc&t=4s

@Iranrights

تیمسار سرلشگر علی نشاط، فرمانده گارد جاویدان، به گفته دخترش، بسیار مهربان، شجاع، جدی و صادق بود، به وطن و شاه علاقه و وفاداری بسیار داشت و در کلیه سفرهای داخلی و خارجی شاه او را همراهی می‌کرد. متأهل بود و پنج فرزند داشت.

شعبه ۱ دادگاه انقلاب اسلامی تهران، تیمسار نشاط را در بعد از ظهر ۲۱ فروردین ۱۳۵۸ محاکمه کرد، در دادگاهی که تا ساعت ۱۲ نیمه شب برای رسیدگی به پرونده ۱۱ نفر و با حضور خبرنگاران و عکاسان ادامه پیدا کرد. حکم اعدام در ساعت ۲:۳۰ بامداد در زندان قصر اجرا شد.

دادگاه همچنین دستور مصادره اموال منقول و غیرمنقول تیمسار نشاط را صادر کرد. پس از اعدام، منزل مسکونی و حتی حساب‌های بانکی خانواده نیز مصادره شد. مقامات به خانواده تیمسار نشاط اطلاعی در مورد محاکمه و محکومیت و اعدام وی نداند و آنها را از آخرین ملاقات محروم کردند.

📖جزئیات بیشتر در صفحه یادبود تمیسار سرلشگر علی نشاط در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-3770/ali-neshat

📺 ویدیوی مصاحبه بنیاد عبدالرحمن برومند با شیرین نشاط، دختر تیمسار نشاط، درباره تأثیرات اعدام بر بازماندگان:
www.youtube.com/watch?v=R6HQJ68zSNc&t=4s

@Iranright

بنا به اظهارات یکی از نزدیکان ابراهیم دادخواه تیرانی، تمام اموال او (شامل گله‌ گوسفندان و وسایل منزل او، حتی وجه نقد داخل کیف پول همسرش) نیز بدون هیچ حکم قضایی مصادره شد.

جزییات مربوط به دستگیری و اعدام ابراهیم دادخواه تیرانی را در «یادبود امید» بخوانید:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8088/ebrahim-dadkhah-tirani

@Iranrights

«این بلاها را همان دو سه ماه اول سر ما آوردند. الان این همه خانواده باز داغدار می‌شوند. ما خودمان را می‌گذاریم جای آنها و می‌‌دانیم چه می‌کشند.»

افسون فردوس‌مکان، فرزند سرهنگ حسین فردوس‌مکان، در مصاحبه با بنیاد عبدالرحمن برومند، از تأثیر اعدام پدر در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۸، بر زندگی خود و خانواده‌اش می‌گوید.


📱ویدیوی کامل مصاحبه را اینجا ببینید:
t.me/IranRights/3488

📺 لینک یوتیوب:
www.youtube.com/watch?v=g4PtcKAeZTs

@Iranrights

سرهنگ حسین فردوس‌مکان، متولد ۱۳۰۹ در شهرستان بابل، متأهل و دارای سه فرزند بود. با اینکه امکان خروج از ایران برایش مهیا شده بود، تمایلی به ترک کشور نداشت و در پاسخ به پیشنهاد مستقیم یک مقام نظامی بلندپایه گفته بود: «ایران را در آتش تنها نمی‌گذارم.»

روز ۲۴ اسفند ۱۳۵۷ پس از رجوع به محل کارش در قرارگاه ۲۴ اسفند تهران، بازداشت و به زندان قصر منتقل شد. شعبه سوم دادگاه انقلاب اسلامی تهران در ۱۷ اردیبهشت ۵۸ چند ساعت پس از محاکمه، سرهنگ فردوس‌مکان را «محارب با خدا و نایب امام و مفسد فی‌الارض» شناخت و به اعدام محکوم کرد.

خانواده از طریق اخبار رادیو از اجرای حکم اعدام مطلع شدند.

پرونده سرهنگ فردوس‌مکان به درگیری‌های میدان ۲۴ اسفند تهران در روز ۸ بهمن ۱۳۵۷ مربوط است.

شرح اتفاقات را در صفحه یادبود سرهنگ فردوس‌مکان در «یادبود امید» بخوانید:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-3693/hossein-ferdosmakan

ویدیوی مصاحبه بنیاد عبدالرحمن برومند با افسون فردوس‌مکان، فرزند سرهنگ حسین فردوس‌مکان، درباره تأثیرات اعدام بر زندگی خود و خانواده‌اش:
t.me/IranRights/3613


@IranRights

خبر اعدام خانم فخری موسوی در ۱۲ شهریور ۱۳۵۸ در شماره روز آینده روزنامه‌ کیهان، انقلاب اسلامی و خبرگزاری پارس در خرم‌آباد منتشر شد. بیش از چند ماه از تأسیس جمهوری اسلامی نگذشته بود.

تنها اطلاعاتی که از خانم موسوی داریم تاریخ و محل اعدام و اتهام «رابطه نامشروع و اغفال زنان شوهردار» است که توسط دادگاه انقلاب اسلامی خرم‌آباد صادر و در روزنامه‌ها درج شده است.

فعالیت دادگاه‌های انقلاب به روزهای نخست پس از انقلاب ۵۷ محدود نشد. طی سال‌ها، دادگاه‌های انقلاب اسلامی هزاران نفر را از کلیه اقشار اجتماعی، خودسرانه و شتابزده به مرگ محکوم کردند. صرفنظر از اینکه افرادی که در مقابل دادگاه‌های انقلاب قرار می‌گرفتند، مقامات بلندپایه رژیم پیشین باشند، یا فعالان مذهبی و سیاسی، یا عضو نیروهای مسلح مخالف، یا از اقلیت‌های قومی، یا کسانی که به جرایم جنسی و یا عادی متهم شده‌اند، همگی از امکانات مناسب برای دفاع از خویش محروم بوده‌اند.

صفحه یادبود فخری موسوی در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/28461/fakhri-musavi

@Iranrights