«این بلاها را همان دو سه ماه اول سر ما آوردند. الان این همه خانواده باز داغدار می‌شوند. ما خودمان را می‌گذاریم جای آنها و می‌‌دانیم چه می‌کشند.»

افسون فردوس‌مکان، فرزند سرهنگ حسین فردوس‌مکان، در مصاحبه با بنیاد عبدالرحمن برومند، از تأثیر اعدام پدر در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۸، بر زندگی خود و خانواده‌اش می‌گوید.


📱ویدیوی کامل مصاحبه را اینجا ببینید:
t.me/IranRights/3488

📺 لینک یوتیوب:
www.youtube.com/watch?v=g4PtcKAeZTs

@Iranrights

سرهنگ حسین فردوس‌مکان، متولد ۱۳۰۹ در شهرستان بابل، متأهل و دارای سه فرزند بود. با اینکه امکان خروج از ایران برایش مهیا شده بود، تمایلی به ترک کشور نداشت و در پاسخ به پیشنهاد مستقیم یک مقام نظامی بلندپایه گفته بود: «ایران را در آتش تنها نمی‌گذارم.»

روز ۲۴ اسفند ۱۳۵۷ پس از رجوع به محل کارش در قرارگاه ۲۴ اسفند تهران، بازداشت و به زندان قصر منتقل شد. شعبه سوم دادگاه انقلاب اسلامی تهران در ۱۷ اردیبهشت ۵۸ چند ساعت پس از محاکمه، سرهنگ فردوس‌مکان را «محارب با خدا و نایب امام و مفسد فی‌الارض» شناخت و به اعدام محکوم کرد.

خانواده از طریق اخبار رادیو از اجرای حکم اعدام مطلع شدند.

پرونده سرهنگ فردوس‌مکان به درگیری‌های میدان ۲۴ اسفند تهران در روز ۸ بهمن ۱۳۵۷ مربوط است.

شرح اتفاقات را در صفحه یادبود سرهنگ فردوس‌مکان در «یادبود امید» بخوانید:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-3693/hossein-ferdosmakan

ویدیوی مصاحبه بنیاد عبدالرحمن برومند با افسون فردوس‌مکان، فرزند سرهنگ حسین فردوس‌مکان، درباره تأثیرات اعدام بر زندگی خود و خانواده‌اش:
t.me/IranRights/3613


@IranRights

خبر اعدام خانم فخری موسوی در ۱۲ شهریور ۱۳۵۸ در شماره روز آینده روزنامه‌ کیهان، انقلاب اسلامی و خبرگزاری پارس در خرم‌آباد منتشر شد. بیش از چند ماه از تأسیس جمهوری اسلامی نگذشته بود.

تنها اطلاعاتی که از خانم موسوی داریم تاریخ و محل اعدام و اتهام «رابطه نامشروع و اغفال زنان شوهردار» است که توسط دادگاه انقلاب اسلامی خرم‌آباد صادر و در روزنامه‌ها درج شده است.

فعالیت دادگاه‌های انقلاب به روزهای نخست پس از انقلاب ۵۷ محدود نشد. طی سال‌ها، دادگاه‌های انقلاب اسلامی هزاران نفر را از کلیه اقشار اجتماعی، خودسرانه و شتابزده به مرگ محکوم کردند. صرفنظر از اینکه افرادی که در مقابل دادگاه‌های انقلاب قرار می‌گرفتند، مقامات بلندپایه رژیم پیشین باشند، یا فعالان مذهبی و سیاسی، یا عضو نیروهای مسلح مخالف، یا از اقلیت‌های قومی، یا کسانی که به جرایم جنسی و یا عادی متهم شده‌اند، همگی از امکانات مناسب برای دفاع از خویش محروم بوده‌اند.

صفحه یادبود فخری موسوی در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/28461/fakhri-musavi

@Iranrights

کیهان لندن قتل نورانیه یارشاطر را در رابطه با مخالفت‌های جمهوری اسلامی با فعالیت‌های برادر او احسان یارشاطر، ایرانشناس سرشناس و بنیان‌گذار دانشنامه ایرانیکا، می‌داند.

نورانیه (نورا) یارشاطر در خانواده‌ای بهائی اهل کاشان متولد شد. پدر او بازرگان بود و از مادرش به عنوان زنی مترقی یاد می‌شود. خانم یارشاطر سه برادر داشت و در کودکی پدر و مادر خود را از دست داده بود.

خانم یارشاطر در جوانی ازدواج کرد اما پس از مدتی از همسرش جدا شد. او دو پسر داشت. به گزارش خانه اسناد بهائی‌ستیزی در ایران، او «به خاطر اعتقاد به آئین بهائی مورد آزار و تبعیض قرار می‌گرفت، اغلب با دشنام و توهین همسایگان متعصب مواجه بود و دو بار عمداً با اتومبیل به او زدند.»

خانم یارشاطر در زمان وقوع قتل در خانه تنها بود. بر اساس اطلاعات موجود، گزارش پلیس نشان می‌دهد فردی با زور وارد خانه خانم یارشاطر شده است. مسئولان قتل خانم یارشاطر را پیگیری نکردند و پیگیری برادرش در رابطه با قتل به جایی نرسید.

صفحه یادبود نورانیه یارشاطر در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8509/nura

@Iranrights

نزدیکان و افرادی که سپهبد نادر جهانبانی را در نیروی هوایی یا از طریق ورزش می‌شناختند، او را مدیری توانا و فردی شجاع، میهن‌پرست، با پشتکار و درستکار توصیف کرده‌اند.

سپهبد جهانبانی ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، بین ساعت ۷ و ۸ شب در محل خدمتش در پست هوایی دوشان تپه دستگیر و به مدرسه رفاه منتقل شد. او به مدت یک ماه در طبقه دوم ستاد کمیته انقلاب اسلامی، در سالنی که سایر مدیران، درجه‌داران و افراد تأثیرگذار دستگیر شده حکومت پهلوی در آن بودند، نگهداری می‌شد.

در هیچ یک از جلسات دادگاه نشانی از شاکی، شاهدی که به نفع یا به ضرر سپهبد جهانبانی شهادت دهد و یا وکیل مدافع وجود نداشت.

دادگاه ویژه انقلاب صبح روز ۲۲ اسفند ۵۷ سپهبد نادر جهانبانی را «مفسد فی‌الارض» شناخت و او را به اعدام محکوم کرد. این حکم کمتر از دو ساعت بعد، قبل از ساعت ۷ صبح، در میدان تیر زندان قصر اجرا و سپهبد جهانبانی همراه با ۱۰ نفر دیگر تیرباران شد. خانواده او خبر اعدام را از رادیو شنیدند. تمام اموال او و پسرش مصادره شد.

صفحه یادبود سپهبد نادر جهانبانی در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-3611/nader-jahanbani

@Iranrights

ماجد آلبوغبیش نوکیش سنی بود و در ماهشهر کارگاه بلوک‌سازی داشت که از سوی نیروهای امنیتی مصادره شد. آقای آلبوغبیش در میان چهارمین گروه از عرب‌های خوزستان بودند که در ارتباط با ناآرامی و بمب‌گذاری‌های سال ۱۳۸۴ اهواز اعدام شدند. حکم اعدام او ۲۵ بهمن ۱۳۸۵ در زندان کارون اهواز اجرا شد.

صدور حکم اعدام این گروه از متهمان واکنش‌های زیادی را از طرف وکلای پرونده، انجمن حمایت از حقوق زندانیان و سازمان‌های بین‌المللی نظیر عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر، نهادهای حقوق بشری سازمان ملل و پارلمان اروپا به دنبال داشت.

دو تن از متهمان پرونده بمب‌گذاری‌های اهواز بر شکنجه‌های روحی و جسمی زیاد به منظور اجبار متهمان به اعتراف علیه خود و سایر متهمان شهادت داده‌اند. بنابه گفته آنان تیمی از تهران برای تهیه فیلم اعترافات آمده و چندین شب متوالی همراه با فشار و ضرب و شتم به تهیه فیلم اعترافات پرداخته بودند.

سرگذشت ماجد آلبوغبیش همراه با شرح مختصری از بمب‌گذاری‌های اهواز و خلاصه‌ای از ایرادهای حقوقی دادرسی:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7247/majed-albughbish

@Iranrights

تقی رحمانی، همسر نرگس محمدی، از انتقال این فعال حقوق بشر از زندان قرچک به بیمارستان و بستری شدن او به دلیل مشکلات تنفسی و قلبی خبر داده است.

نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر، در تاریخ ۲۵ آبان ۱۴۰۰، در جریان برگزاری مراسم دومین سالگرد جان‌باختن ابراهیم کتابدار، از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۹۸، توسط نیروهای امنیتی در کرج بازداشت شد.

تدوام بازداشت و نگهداری نرگس محمدی در سلول انفرادی در بند ۲۰۹ زندان اوین و طرح اتهامات جدید علیه او اعتراضات گسترده‌ای را در شبکه‌های اجتماعی برانگیخت. خانم محمدی اواخر دی ماه از بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ زندان اوین به زندان قرچک ورامین منتقل شد.

روز ۲۵ دی ماه حکم صادر شده توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به نرگس محمدی ابلاغ شد که او را به ۸ سال و دو ماه زندان، ۷۴ ضربه شلاق، دو سال منع اقامت در تهران، دو سال منع عضویت در گروه‌های سیاسی اجتماعی، دو سال ممنوعیت حضور و فعالیت در شبکه‌های اجتماعی و مخابراتی (مصاحبه) و ثبت و ضبط تلفن همراه محکوم کرده است.

او طی نامه‌ای از زندان قرچک، اعلام کرد که حکم دادگاه را به رسمیت نمی‌شناسد.

@Iranrights

فرزانه انصاری‌فر، خواهر فرزاد انصاری‌فر ، از جانباختگان اعتراضات آبان ۹۸، از طریق صفحه اینستاگرام خود خبر داد که از بابت اتهامات «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام» به چهار سال و شش ماه حبس تعزیری محکوم شده است. در صورت تایید این حکم، سه سال و شش ماه حبس برای او قابل اجرا خواهد بود.

آرمان و امین انصاری‌فر، برادر و پدر خانم انصاری‌فر، طی روزهای اخیر توسط نیروهای امنیتی بازداشت‌ شده‌اند.

به آزار و اذیت خانواده‌های کشته‌شدگان آبان ۹۸ پایان دهید.

@Iranrights

ساعت ۲ بعد از ظهر روز ۲۰ دی ۱۳۵۸ شخصی با مطب آقای صدقیانی در تبریز تماس گرفت و از او خواست تا برای درمان بیماری برود. او ساعت ۳ و نیم بعد از ظهر با شلیک گلوله در ۳۳ کیلومتری تبریز کشته شد.

«سازمان چریکی فجر مستضعفین» در اعلامیه‌ای مسئولیت این قتل را به عهده گرفت. در بخشی از این اعلامیه آمده است: «...طبق مدارک و اسنادی که از دکتر صدقیان به دست آمده این سرمایه‌دار وابسته به یکی از عوامل اصلی وقایع فجایع تبریز و قم در دادگاه خلق محکوم به اعدام گردید...»

🔴 جزئیات بیشتر درباره اعتراضات تبریز و قم در پی رفراندوم قانون اساسی در سال ۱۳۵۸، گروه‌های اسلامی غیررسمی ترور در دو سال اول بعد از انقلاب ۱۳۵۷ و واکنش مسئولان به قتل آقای صدقیانی در صفحه یادبود محمدباقر صدقیانی در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8518/mohammad-baqer-sadaqiani

📖 گزارش تازه منتشرشده «نبرد دو آیت‌الله» درباره تنش‌ها و درگیری‌های جدی سال ۱۳۵۸ در مخالفت با قانون اساسی و حکومت روحانیون را اینجا بخوانید:
www.iranrights.org/fa/library/document/3906

@Iranrights