در آستانه روز جهانی حقوق زنان، روایت پیشتر منتشر شده از نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی، از تجربه مجموعه‌ای از تبعیض‌های متقاطع از جمله تبعیض جنسیتی توسط زنان زندانی جرایم عادی زیر حکم اعدام در بند زنان زندان زنجان را بشنویم. (صحبت‌های خانم محمدی به زبان فارسی با زیرنویس انگلیسی است)

این ویدیو نخستین بار ۱۰ اکتبر ۲۰۲۱ (۱۸ مهر ۱۴۰۰) مصادف با روز جهانی علیه مجازات اعدام توسط «ائتلاف جهانی علیه مجازات مرگ» منتشر شد.

ائتلاف جهانی علیه مجازات اعدام می‌گوید: «در حالی که برای لغو کامل مجازات اعدام در سراسر جهان برای همه جرایم و همه جنسیت‌ها تلاش می‌کنیم، به صدا درآوردن زنگ خطر برای تبعیضی که زنان با آن مواجه هستند و همچنین عواقبی که این تبعیض می‌تواند در مجازات اعدام داشته باشد بسیار مهم است.»

سرگذشت تعدادی از زنان قربانیِ انواعی از خشونت جنسی و جنسیتی و مجازات مرگ را در «یادبود امید» بخوانید:

ریحانه جباری ملایری
مریم ایوبی (سنگسار)
شراره الیاسی

@Iranrights

زینب جلالیان و مریم اکبری‌منفرد، دو زندانی سیاسی زن، به ترتیب چهاردهمین سال و سیزدهمین سال حبس را بدون مرخصی و چشم‌اندازی از آزادی زود هنگام سپری می‌کنند. آنها نه تنها از آزادی محروم شده‌اند بلکه مقامات با محروم کردن این دو زندانی سیاسی از مرخصی و تبعید به زندان‌های مختلف، فشار مضاعفی را به آنها وارد می‌کنند.

در روزهای گذشته، گروهی از کاربران شبکه‌های اجتماعی، در آستانه روز جهانی زن و به دلیل نیاز زینب جلالیان به رسیدگی پزشکی، نسبت به در خطر بودن جان تنها زندانی سیاسی زن محکوم به حبس ابد هشدار دادند و خواستار آزادی او شدند.

#آزادشان_کنید

@IranRights

لغو «قانون حمایت خانواده»، که در جهت رفع تبعیض‌های قانونی علیه زنان ایجاد شده بود، در کنار شکل‌گرفتن سیاست‌های مربوط به اجباری کردن حجاب، از اولین اقدامات حاکمان تازه به قدرت رسیده پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود.

نگرانی از اقدامات حکومت تازه تأسیس برای نقض حقوق زنان، اعتراض جمعیت‌های مختلف زنان را برانگیخت و اعتراضات گسترده‌ای را در روز جهانی زنان در شهرهای مختلف ایران رقم زد. در همین بازه زمانی، «گروه وکلای مدافع حقوق زن» بیانیه‌ای را در روزنامه آیندگان در اعتراض به لغو قانون حمایت خانواده منتشر کرد.

اعتراض به قوانین تبعیض‌آمیز و سیاست‌های زن ستیز، تا امروز توسط مدافعان برابری جنسیتی و حقوق زنان ادامه دارد. حکومت اما همچنان به سرکوب، تنگ کردن عرصه فعالیت و ایجاد هزینه‌های بسیار برای کنشگرانی که در مسیر رفع تبعیض و خشونت علیه زنان گام برمی‌دارند، ادامه می‌دهد.

در روز جهانی زنان دهه‌ها مبارزه در جهت رفع تبعیض‌های قانونی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی علیه زنان را گرامی ‌می‌داریم و سرکوب و زندانی کردن مدافعان برابری جنسیتی و حقوق زنان را به شدت محکوم می‌کنیم.

@IranRights

سعید تمجیدی، از زندانیان اعتراضات سراسری آبان ۹۸، که پیشتر به همراه امیرحسین مرادی و محمد رجبی به اعدام محکوم شده بود، روز یکشنبه ۲۲ اسفند ۱۴۰۰، به صورت موقت از زندان تهران بزرگ آزاد شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، آقای تمجیدی با قرار وثیقه ۵ میلیارد تومانی و به صورت موقت آزاد شده است.

اعلام خبر تأیید حکم اعدام این سه شهروند در دیوان عالی کشور در تیر ۹۹، اعتراضات بی‌سابقه‌ای را در شبکه‌های اجتماعی با هشتگ #اعدام_نکنید برانگیخت. کنشگران و نهادهای مدنی و حقوق بشری و همچنین کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل نیز به صدور مجازات مرگ به دلیل شرکت در اعتراضات آبان ۹۸ اعتراض کردند.

@IranRights

بنیاد عبدالرحمن برومند با ابراز خوشحالی از آزادی نازنین زاغری و انوشه آشوری، زندانیان دو تابعیتی ایرانی-بریتانیایی، سیاست گروگانگیری که حکومت ایران پس از انقلاب ۵۷ اتخاذ کرده و بازداشت خودسرانه و ایجاد هزینه‌‌‌های گزاف برای شهروندان دوتابعیتی و خانواده‌های آنها را محکوم می‌کند.

اگر چه جبران کامل این هزینه‌ها غیرممکن است اما قوانین حقوق بشری بین‌المللی، اصولی را برای جبران خسارت موارد نقض حقوق بشر در نظر می‌گیرد که حق این زندانیان سیاسی سابق و خانواده‌های آنهاست.

برای اطلاعات بیشتر نگاه کنید به «اصول اساسی و راهبردی درباره حق دادخواهی و جبران خسارت قربانیان نقض حقوق بشر و قوانین بشردوستانه»:
www.iranrights.org/fa/library/document/2757

@Iranrights

۲۴ اسفند ۱۳۶۱، شب چهارشنبه سوری، در زندان رشت آتش‌سوزی رخ داد. بنا به گزارش شاهدان، پاسداران مستقر در حیاط زندان، به این دلیل که اگر در زندان را باز کنند، ‌زندانیان فرار خواهند کرد، درها را باز نکردند و تهدید کردند که هر زندانی اگر خود را به حیاط برساند، تیراندازی خواهند کرد.

شاهدان عینی اهمال‌کاری نیروهای سپاه و مسئولین زندان را باعث کشته شدن ۷ نفر و همچنین مجروح شدن تعدادی از زندانیان می‌دانند.

براساس گزارش‌ها، محمدرضا سپهری نژاد، از هواداران سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر، یکی از افرادی بود که در این آتش‌سوزی جان خود را از دست داد.

این مکان پیش از انقلاب ۵۷، باشگاه افسران نیروی دریایی شاه بود که بعدها توسط سپاه مصادره و به زندان تبدیل شد. زندان از سه اتاق تشکیل می‌شد و یک راهرو که نمازخانه و اتاق نگهبان به آن باز می‌شد. در زمان آتش‌سوزی، حدود ۵۷ نفر در این زندان دوران حبس خود را می‌گذراندند.

صفحه یادبود محمدرضا سپهری نژاد در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/37272/mohammad-reza-sepehrinejad

@IranRights

انتقاد از وضعیت حقوق بشر در ایران، در گزارش جدید جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران

گفت‌وگو با رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد حقوق بشری عبدالرحمن برومند
@iranintltv