لغو «قانون حمایت خانواده»، که در جهت رفع تبعیض‌های قانونی علیه زنان ایجاد شده بود، در کنار شکل‌گرفتن سیاست‌های مربوط به اجباری کردن حجاب، از اولین اقدامات حاکمان تازه به قدرت رسیده پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود.

نگرانی از اقدامات حکومت تازه تأسیس برای نقض حقوق زنان، اعتراض جمعیت‌های مختلف زنان را برانگیخت و اعتراضات گسترده‌ای را در روز جهانی زنان در شهرهای مختلف ایران رقم زد. در همین بازه زمانی، «گروه وکلای مدافع حقوق زن» بیانیه‌ای را در روزنامه آیندگان در اعتراض به لغو قانون حمایت خانواده منتشر کرد.

اعتراض به قوانین تبعیض‌آمیز و سیاست‌های زن ستیز، تا امروز توسط مدافعان برابری جنسیتی و حقوق زنان ادامه دارد. حکومت اما همچنان به سرکوب، تنگ کردن عرصه فعالیت و ایجاد هزینه‌های بسیار برای کنشگرانی که در مسیر رفع تبعیض و خشونت علیه زنان گام برمی‌دارند، ادامه می‌دهد.

در روز جهانی زنان دهه‌ها مبارزه در جهت رفع تبعیض‌های قانونی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی علیه زنان را گرامی ‌می‌داریم و سرکوب و زندانی کردن مدافعان برابری جنسیتی و حقوق زنان را به شدت محکوم می‌کنیم.

@IranRights

سعید تمجیدی، از زندانیان اعتراضات سراسری آبان ۹۸، که پیشتر به همراه امیرحسین مرادی و محمد رجبی به اعدام محکوم شده بود، روز یکشنبه ۲۲ اسفند ۱۴۰۰، به صورت موقت از زندان تهران بزرگ آزاد شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، آقای تمجیدی با قرار وثیقه ۵ میلیارد تومانی و به صورت موقت آزاد شده است.

اعلام خبر تأیید حکم اعدام این سه شهروند در دیوان عالی کشور در تیر ۹۹، اعتراضات بی‌سابقه‌ای را در شبکه‌های اجتماعی با هشتگ #اعدام_نکنید برانگیخت. کنشگران و نهادهای مدنی و حقوق بشری و همچنین کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل نیز به صدور مجازات مرگ به دلیل شرکت در اعتراضات آبان ۹۸ اعتراض کردند.

@IranRights

بنیاد عبدالرحمن برومند با ابراز خوشحالی از آزادی نازنین زاغری و انوشه آشوری، زندانیان دو تابعیتی ایرانی-بریتانیایی، سیاست گروگانگیری که حکومت ایران پس از انقلاب ۵۷ اتخاذ کرده و بازداشت خودسرانه و ایجاد هزینه‌‌‌های گزاف برای شهروندان دوتابعیتی و خانواده‌های آنها را محکوم می‌کند.

اگر چه جبران کامل این هزینه‌ها غیرممکن است اما قوانین حقوق بشری بین‌المللی، اصولی را برای جبران خسارت موارد نقض حقوق بشر در نظر می‌گیرد که حق این زندانیان سیاسی سابق و خانواده‌های آنهاست.

برای اطلاعات بیشتر نگاه کنید به «اصول اساسی و راهبردی درباره حق دادخواهی و جبران خسارت قربانیان نقض حقوق بشر و قوانین بشردوستانه»:
www.iranrights.org/fa/library/document/2757

@Iranrights

۲۴ اسفند ۱۳۶۱، شب چهارشنبه سوری، در زندان رشت آتش‌سوزی رخ داد. بنا به گزارش شاهدان، پاسداران مستقر در حیاط زندان، به این دلیل که اگر در زندان را باز کنند، ‌زندانیان فرار خواهند کرد، درها را باز نکردند و تهدید کردند که هر زندانی اگر خود را به حیاط برساند، تیراندازی خواهند کرد.

شاهدان عینی اهمال‌کاری نیروهای سپاه و مسئولین زندان را باعث کشته شدن ۷ نفر و همچنین مجروح شدن تعدادی از زندانیان می‌دانند.

براساس گزارش‌ها، محمدرضا سپهری نژاد، از هواداران سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر، یکی از افرادی بود که در این آتش‌سوزی جان خود را از دست داد.

این مکان پیش از انقلاب ۵۷، باشگاه افسران نیروی دریایی شاه بود که بعدها توسط سپاه مصادره و به زندان تبدیل شد. زندان از سه اتاق تشکیل می‌شد و یک راهرو که نمازخانه و اتاق نگهبان به آن باز می‌شد. در زمان آتش‌سوزی، حدود ۵۷ نفر در این زندان دوران حبس خود را می‌گذراندند.

صفحه یادبود محمدرضا سپهری نژاد در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/37272/mohammad-reza-sepehrinejad

@IranRights

انتقاد از وضعیت حقوق بشر در ایران، در گزارش جدید جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران

گفت‌وگو با رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد حقوق بشری عبدالرحمن برومند
@iranintltv