امیرعباس هویدا، نخست‌ وزیر سابق ایران، در ۱۸ فروردین ۱۳۵۸ تیرباران شد.

در یادداشتی که روز ۱۰ اسفند ۱۳۵۷ مخفیانه به یکی از نزدیکانش داد، گفت: «وکیل مدافعی در کار نخواهد بود. از ما نفرت دارند. گمان می‌کنند هر آن چه را عزیز می‌داشتند ویران کردیم. همه‌ی ما را خواهند کشت.»

اولین جلسه محاکمه امیر عباس هویدا در دادگاه انقلاب اسلامی ۴۵ دقیقه بعد از نیمه شب ٢۴ اسفند ١٣٥٧ آغاز شد. مقامات او را از زمان تشکیل دادگاه مطلع نکرده بودند و به نوشته روزنامه کیهان، «هویدا را تا وقتی وارد دادگاه کردند و چشمش به تماشاچی‌ها افتاد، نمی‌دانست چرا او را از خواب بیدار کرده‌اند». او که از حق داشتن وکیل محروم بود، به دلیل عدم دسترسی به پرونده خود و اتهاماتش، فرصت نکرده بود که خود را برای دفاع آماده کند. دومین و آخرین جلسه دادگاه انقلاب اسلامی ساعت دو و نیم بعد از ظهر روز ١٨ فروردین ١٣٥٨ با حضور تعدادی خبرنگار تشکیل شد. او را در ساعت ٧ و ٢٥ دقیقه عصر همان روز تیرباران کردند.

صفحه یادبود امیرعباس هویدا در «یادبود امید»

@IranRights

رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمن برومند در برنامه #چشم‌انداز از گزارش بنیاد برومند در مورد مرگ زندانیان بر اثر کرونا در ایران می‌گوید

@iranintltv

مهدی صالحی قلعه شاهرخی، زندانی سیاسی محکوم به اعدام و از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری دی ۹۶، جان باخت.

در گزارش‌های منتشر شده تا کنون آمده که این زندانی سیاسی «بر اثر تزریق داروی اشتباه» به اغما رفته بوده است.

خبرگزاری هرانا امروز، پنجشنبه ۲۵ فروردین ماه از قول یک منبع نزدیک به خانواده آقای صالحی گزارش داده است که «برخی از هم بندان او اظهار کردند دلیل فوت ناشی از عملکرد بهداری زندان بوده». بنا به اظهارات این منبع، تا این زمان «هیچ توضیح رسمی و شفافی در مورد دلیل فوت به خانواده داده نشده است.»

مهدی صالحی قلعه شاهرخی به دلیل شرکت در اعتراضات دی ۹۶ بازداشت و در کنار مجید نظری، محمد بسطامی، هادی کیانی و عباس محمدی، در بهمن ۹۸ توسط شعبه دوم دادگاه انقلاب اصفهان هرکدام به ۲ بار اعدام و ۵ سال حبس تعزیری محکوم شدند.

در مرداد ۱۳۹۹، در رابطه با نگرانی از احتمال اجرای حکم اعدام این پنج زندانی سیاسی، از جمله آقای صالحی، اعتراضات گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی با دو هشتگ #لغو_فوری_اعدام و #اعدام_نکنید صورت گرفت.

@IranRights

راضی عبیات، ۱۸ ساله، شب جمعه ۲۶ فروردین ۱۳۸۴ در جریان اعتراضات شهر حمیدیه با شلیک گلوله مأموران امنیتی و لباس شخصی کشته شد. شاید برای اولین بار و بی‌تردید آخرین باری بود که در اعتراضات خیابانی شرکت می‌کرد.

به گفته یکی از شاهدان عینی حوادث حمیدیه در مصاحبه با بیناد برومند، آقای عبیات شامگاه روز جمعه حوالی ساعت ۹ شب پس از آنکه پاسگاه انتظامی حمیدیه به تصرف مردم معترض در آمد، در نزدیکی پاسگاه از سوی نیروهای لباس شخصی مورد هدف قرار گرفته و بر زمین افتاد. دو نفر دیگر از معترضین که قصد کمک به او را داشتند نیز در اثر تیراندازی ماموران مجروح شدند. بنابر اطلاعات موجود، آقای عبیات اولین جان باخته اعتراضات مردم حمیدیه بود که با اصابت گلوله ماموران امنیتی کشته شد.

صفحه یادبود راضی عبیات:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7155/razi-abaiat

در همین رابطه، شهادت‌نامه توفیق حمادی درباره اعتراضات فروردین ۱۳۸۴ اهواز، بازداشت، محاکمه، زندان و تبعید را در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند بخوانید.
www.iranrights.org/fa/library/document/2761

@IranRights

۳۱ سال پیش در چنین روزی، دکتر عبدالرحمن برومند به دست عوامل جمهوری اسلامی در پاریس ترور شد.

۱۰ سال پس از این ترور، بنیاد عبدالرحمن برومند، توسط فرزندان ایشان لادن و رویا برومند پایه‌گذاری شد و تا امروز در مسیر مستند کردن حقیقت و دادخواهی حرکت کرده است.
www.iranrights.org

@IranRights

بنیاد عبدالرحمن برومند، در دو دهه فعالیت مستمر خود با ثبت حقیقت و جلوگیری از فراموش شدن نام و یاد قربانیان خشونت دولتی، در مسیر دادخواهی گام برداشته است.

در سالگرد تأسیس بنیاد، بار دیگر از اعتماد، حمایت و همکاری همه آنها که ما را در این مسیر یاری رساندند تشکر می‌کنیم.

فعالیت‌های ما را از طریق وبسایت‌ دو زبانه بنیاد عبدالرحمن برومند دنبال کنید.

www.iranrights.org/fa/

@IranRights

به گفته یک فرد آشنا، قربانعلی کریمی نمی‌دانست برای چه بازداشت شده و به خانواده‌اش گفت که خیلی زود آزاد می‌شود چون بی‌گناه است. مدت ۹ ماه تحت بازجویی و شکنجه بود. اتهام او «خرید، فروش و توزیع یک کیلوگرم مواد مخدر هروئین» اعلام و در ۳۱ فروردین ۱۳۷۰ اعدام شد. سه فرزند خردسال داشت.

دارایی او که یک پیکان بود مصادره شد. به گفته فردی نزدیک به خانواده حکم آزادی او ۲ ماه بعد از اعدام از تهران آمد.

سرگذشت او در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8046/qorban-ali-karimi

@IranRights

بر اساس گزارش نشریه پیکار، مهناز محمدی ساعت ۱:۳۰ پس از نیمه شب ۴ اردیبهشت ۱۳۵۹ بر اثر شلیک گلوله یک پاسدار کشته شد. ساعاتی پیش از آن، به خاطر اعتراض به «انقلاب فرهنگی» دستگیر شده بود. کارمند شرکت ملی نفت اهواز بود.

سرگذشت او در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-5141/mahnaz-motamedi

@IranRights