ابراز نگرانی عمیق کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل از خطر قطع انگشتان هشت زندانی در ایران

راوینا شمداسانی، سخنگوی دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد با انتشار بیانیه‌ای از جمهوری اسلامی خواست که در راستای تعهداتش بر اساس قوانین بین‌المللی حقوق بشر هر نوع مجازات بدنی از جمله قطع عضو، شلاق و سنگسار را از مجازات کیفری حذف کند.

در بخشی از بیانیه دفتر حقوق بشر سازمان ملل آمده است که محل نگهداری هادی رستمی یکی از این هشت زندانی مشخص نیست.
بنا به اطلاعات رسیده به بنیاد برومند پس از اظهار شهادت هادی رستمی برای سازمان‌های مدافع حقوق بشر زندانبانان او را با ضرب و شتم از سالن ۱۰ زندان بزرگ به مکانی نامعلوم منتقل کرده‌اند.

سخنان هادی رستمی را اینجا می‌توانید بشنوید:
https://t.me/IranRights/3714

۶ تیر ماه ۱۳۵۹ #مهدی_علوی_شوشتری را به دلیل مقاومت در مقابل "پاک‌سازی دانشگاه‌ها" در #انقلاب_فرهنگی #اعدام کردند.
درون شلوار جینی که در آخرین ملاقات به مادرش داده بود نوشته بود: «زندگی را دوست دارم و از مرگ بیزارم ولی مرگ شرافتمند را ترجیح می‌دهم.»

در ۲۹ فروردین، شورای انقلاب که گروه‌های سیاسی را باعث "تفرقه" و "مانعی در مقابل دگرگونی بنیادی دانشگاه‌ها" می‌دید، به آنها سه روز مهلت داد که دفتر فعالیت خود در دانشگاه‌ها را تعطیل کنند. این تصمیم شامل کتابخانه‌ها، دفترهای هنری و ورزشی نیز بود.

گروه‌های سیاسی مخالف حاضر به بستن دفاتر خود نشدند و در طول این سه روز درگیری میان دانشجویان چپ‌گرا و انجمن‌های اسلامی که با حمایت نیروهای دولتی و شبه نظامیان طرفدار حکومت، دانشگاه‌ها را تحت کنترل خود درآوردند ادامه داشت.

در دانشگاه‌های سراسر کشور صدها تن زخمی و تعدادی کشته شدند. در نتیجه انقلاب فرهنگی عده زیادی از اساتید دانشگاه و دانشجویان از ادامه تدریس و تحصیل محروم شدند.

سرگذشت «مهدی علوی شوشتری» را در یادبود امید بنیاد عبدالرحمن برومند بخوانید:
iranrights.org

@IranRights

‌سرهنگ هادی عزیزمرادی فرمانده سابق لشکر زرهی ۹۲ خوزستان پس از عملی نشدن طرح «قیام ۱۸ تیر ۱۳۵۹» (موسوم به «کودتای نوژه») از ایران خارج شده و به شاخه نظامی نهضت مقاومت ملی ایران به رهبری شاپور بختیار، رهبر حزب ایران و آخرین نخست‌وزیر حکومت پیشین پیوسته بود.


طرح «قیام ۱۸ تیر» نتیجه تلاش‌های نیروهای نظامی و سیاسی سکولار دموکراسی‌خواه بود که در سازمان زیرزمینی نقاب متشکل شده بودند.
این نیروها در بیانیه اولشان که در اردیبهشت ماه سال ۱۵۳۹ منتشر شده بود، درباره اضمحلال تمدن ایران، آوارگی و بی‌خانمانی میلیون‌ها هموطن‌شان ابراز نگرانی کرده بودند.


«قیام ۱۸ تیر» شامل اعضای حزب سوسیال دمکرات ایران (عضو جبهه ملی) و اقوام مختلف بود که به حاکمیت ملی در شکل دموکراتیک و جدایی دین از دولت معتقد بودند.
بنا بر بیانیه اول سازمان نقاب، اهداف این سازمان شامل «نابودی کامل حکومت آخوند و اوباش همراه» و «استقرار یک حکومت ملی اصیل» با تعهد به دموکراسی و «ارائه محیطی آزاد... برای عرضه ایدئولوژی‌های مختلف» اعلام شده بود.
نیروهای نظامی نقاب تاکید کردند که قصد ندارند قدرت را حفظ کنند، مگر برای یک «دوره کوتاه» که برای بازگرداندن آرامش لازم است.


در طرح «قیام ۱۸ تیر» که طی هفت ماه تدوین شده بود، قرار بود جنگنده‌های پایگاه هوایی شاهرخی در همدان (پایگاه هوایی نوژه) با پوشش هوایی جنگنده‌هایی که نیروهای سازمان نقاب در یک منطقه مرزی مستقر کرده بودند، اهداف استراتژیکی در پایتخت را هدف قرار دهند.
مکان‌های انتخاب شده برای بمباران شامل باندهای فرودگاه مهرآباد، ریل‌های راه‌آهن (برای جلوگیری از مانور نیروهای رژیم) و مراکز استراتژیک مخابراتی و آموزشی سپاه پاسداران بود.
اقامت‌گاه‌آیت الله خمینی نیز در میان اهداف در نظر گرفته شده بود.
یک گروه نیز قرار بود ایستگاه‌های رادیو و تلویزیون ملی را برای پخش پیام سازمان نقاب تصرف کند و از مردم و نیروهای مسلح دعوت کند تا به آن‌ها بپیوندند.


عملیات چند ساعات پیش از شروع، لو رفت و مقامات جمهوری اسلامی در همان روز اعلام کردند که تعدادی از عوامل نظامی و غیرنظامی مرتبط با «کودتا» دستگیر شده‌اند.
آنها «کودتای نوژه» را به آمریکا و سازمان سی‌آی‌ای نسبت دادند و خاطرنشان کردند که «کودتاچیان» قصد داشتند «سوسیال دموکراسی آمریکایی» را تأسیس کنند.


چند روز بعد، آیت الله خمینی فتوای «اعدام همراهان کودتا» را صادر کرد. تعداد دقیق نظامیان و غیرنظامیانی که به دلیل ارتباط با «قیام ۱۸ تیر» اعدام شده‌اند مشخص نیست. سرهنگ بنی‌عامری یکی از رهبران «قیام ۱۸ تیر» در کتاب خاطرات خود فهرستی از نام ۱۴۲ نفر از افرادی که اعدام شده‌‌اند را منتشر کرده است.


تا به امروز بنیاد عبدالرحمن برومند دست‌کم ۱۲۳ اعدام را در ارتباط با این واقعه ثبت کرده است که ۸۸ مورد آن متعلق به نیروهای مسلح بوده‌اند. بسیاری از اعضای سازمان نقاب شناسایی نشده‌اند. بسیاری از آن‌ها به تبعید گریخته‌اند و تعدادی از آنها ترور شده‌اند.

در شهریور ۱۳۵۹ سازمان نقاب در دومین بیانیه خود تاکید کرد که «علی‌رغم یاوه‌سرایی‌های دستگاه، قیام پیشتازانه ۱۸ تیرماه یک جنبش وسیع ملی بدون هیچ‌گونه وابستگی خارجی و نتیجه تلاش مردان و زنان ایران‌دوست و غالبا برخاسته از خانواده‌های زحمتکش و رنج دیده ملت بوده است.»

سازمان نقاب همچنین متذکر شد «از جمع تیرباران‌شدگان به اتهام شرکت در قیام، تا این تاریخ تنها ۶۷ نفر از افراد این جنبش بوده‌اند و خمینی این فرصت را برای معدوم ساختن آزادی‌خواهان و مخالفان عقیدتی خود مغتنم شمرده است».

سرهنگ هادی عزیزمرادی که از بازداشت و اعدام جان به در برده بود، به همراه همسر و دو فرزندش از کشور خارج شد و به فرانسه رفت.
در نهایت در سال ۱۳۶۴ او که در ماموریتی در ترکیه به سر می‌برد، در ساعت ۵ بعد از ظهر روز دوشنبه ۲ دی ماه هنگام خروج از منزلش در شهر استانبول با شلیک چندین گلوله توسط سه نفر ناشناس کشته شد.
بر اساس گزارش روزنامه جمهوریت، «جاسوس‌های ایرانی و ماموران سازمان امنیت اطلاعات ایران [وزارت اطلاعات]» عامل ترور سرهنگ هادی عزیزمرادی بودند.

در توییتر: IranRights_org

جزئیات بیشتر درباره سرگذشت «سرهنگ هادی عزیزمرادی» در یادبود امید وب‌سایت بنیاد عبدالرحمن برومند:
iranrights.org

@IranRights

سی و یک سال از ترور شاپور بختیار در شهر سورن فرانسه توسط عوامل وزارت اطلاعات ایران می‌گذرد.‌

شاپور بختیار، حقوقدان و مدافع دموکراسی، پس از پنج هفته خدمت، آخرین نخست وزیر ایران بود. او در طول مدت خدمتش (۱۳ دی تا ۲۲ بهمن)، پلیس سیاسی (ساواک) را منحل کرد، تمامی زندانیان سیاسی را آزاد کرد، به مطبوعات آزادی داد، و سانسور را منسوخ کرد.

دولت بختیار توسط قیام مردم، به خواست رهبر جنبش مردمی ایران آیت‌الله خمینی که تلاش‌های بختیار برای برقراری حکومت دموکراتیک را باطل اعلام کرده بود، سقوط کرد. او به فرانسه گریخت و در حالیکه برای برقراری یک رژیم دموکراتیک فعالیت می‌کرد، مخالفتش را با رژیم اسلامی تازه تاسیس آغاز کرد.

به دلیل مخالفت وی با جمهوری اسلامی، آیت‌الله خمینی بختیار را در سال ۱۳۵۸ طی سخنرانی عمومی به مرگ محکوم کرد. در سال ۱۳۵۹، یک اقدام به ترور بختیار اتفاق افتاد. اما پس از کشته شدن یک پلیس و یک همسایه، اقدام به ترور با شکست مواجه شد و بختیار جان سالم به در برد.

پس از ۱۲ سال مقاومت و دفاع از دموکراسی، شاپور بختیار، همراه با منشی شخصی‌اش، سروش کتیبه، در مرداد ۱۳۷۰ با ضربات چاقو به قتل رسید. سه نفر وابسته به وزارت اطلاعات ایران به عنوان قاتلین وی شناسایی شدند.
شاپور بختیار بازداشت نشد، در جلسه دادگاهی شرکت نکرد، و فرصتی برای دفاع از خود قبل از ترور به وی داده نشد.

دولت فرانسه در رابطه با قاتلان بختیار مسئوليت صحیح نشان نداد. عاملان اقدام ترور اول دستگیر شدند اما بعد از مدتی عفو و آزاد شدند.

یکی از قاتلین وی، علی وکیلی‌راد، در سال ۱۹۸۷ آزادی مشروط به دست آورد و به ایران بازگشت، جایی که مقامات وزارت امور خارجه به استقبال وی آمدند. آزادی مشروط وکیلی‌‌راد بر اساس گزارش‌ها، قسمتی از مبادله زندانیان بین دو ملت بوده است.

سرگذشت شاپور بختیار را در یادبود امید ,وبسایت بنیاد عبدالرحمان برومند بخوانید: iranrights.org/fa/memorial/story/28402

@IranRights

‌۳۱ سال پیش سروش کتیبه، منشی شاپور بختیار با پنج ضربه چاقوی آشپزخانه توسط مأموران جمهوری اسلامی ترور شد.
او که به شاپور بختیار علاقه و ارادتی ویژه‌ داشت، پیش از ترور در ۳۳ سالگی از رشته روان‌شناسی فارغ‌التحصیل شده بود.

سروش کتیبه، متولد ۱۳۳۷ در تهران و مجرد بود. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ به فرانسه آمد و در شهر لیون در دانشگاه مشغول تحصیل در رشته‌ جامعه‌شناسی شد.
آقای کتیبه که از اعضای نهضت مقاومت ملی بود، در سال ۱۳۶۲ به عنوان منشی و دستیار آقای بختیار در خانه ایشان به کار مشغول شده بود.

سروش کتیبه در روز ۱۵ مرداد ۱۳۷۰ در خانه مسکونی آقای بختیار به همراه دکتر بختیار به قتل رسید.
پزشکی قانونی علت مرگ را خفگی و اصابت ضربات متعدد کارد بر بدن مقتولان اعلام کرد.

روزنامه جمهوری اسلامی در شماره ۲۷ شهریور ۱۳۷۰ در مقاله‌ای نوشت «این قتل‌ها در کنار ترورهای موفق مترجمین کتاب آیات شیطانی در ژاپن و ایتالیا هراس و وحشت ضد انقلاب از مرگ را دو چندان کرده است.»


سرگذشت سروش کتیبه را در یادبود امید وب‌سایت بنیاد عبدالرحمن برومند بخوانید: iranrights.org/fa/memorial/story/28401

@IranRights

🚨 خطر قریب الوقوع اعدام دو زندانی بلوچ از جمله یک کودک متهم در زندان زاهدان.
بنا به گزارش خبرگزاری حال‌وش، دو زندانی بلوچ در زندان زاهدان در معرض خطر اعدام قرار دارند: محسن قنبرزهی (معروف به «نصرالله» متولد ۱۳۷۵) و عین‌الله قنبرزهی (متولد ۱۳۶۸ و عموی محسن). هر دو ساکن روستای شاندک، شهرستان زاهدان (استان سیستان و بلوچستان). آنها اول شهریورماه جاری برای اجرای حکم اعدام به سلول انفرادی منتقل شده و اعضای خانواده آنها در دوم شهریور برای ملاقات نهایی احضار شدند.
بر اساس اطلاعات موجود، این دو نفر حدود ده سال پیش دستگیر و به مدت هفت ماه در بازداشتگاه سپاه زاهدان نگهداری شدند که در این مدت از تماس با اعضای خانواده و دسترسی به وکیل محروم بودند. آنها گزارش داده اند که قبل از صدور اتهام «اقدام علیه امنیت ملی، قیام مسلحانه، همکاری با گروه‌های مخالف رژیم و قتل سه پلیس راهنمایی و رانندگی»، به شدت شکنجه شده‌اند. حکم اعدام آنها پس از بیش از چهار سال بلاتکلیفی، توسط قاضی مهدویان، رئیس شعبه یک دادگاه انقلاب اسلامی زاهدان، صادر شد. گفته می شود محسن در زمان دستگیری ۱۶ ساله بوده است. قوانین بین المللی صراحتاً استفاده از مجازات اعدام را برای جنایاتی که قبل از سن ۱۸ سالگی انجام شده اند ممنوع می کند.
این دو زندانی و خانواده‌هایشان این اتهامات را رد می‌کنند. در نامه‌ای سرگشاده، به نقل از خبرگزاری حال‌وش، این دو به همراه سایر زندانیان سیاسی زندان زاهدان، شیوه های شکنجه ای که بازجویان سپاه علیه زندانیان بلوچ به کار می‌برند، از جمله آویزان کردن ساعت ها از پا برای ساعات متمادی و زنجیر دائمی به دست و پا، را توصیف کرده ا‌ند. همچنین ذکر کرده اند که عین الله را تا گردن در خاک دفن کردند. در طول سال‌ها بسیاری از زندانیان بلوچ گزارش داده اند که تحت شلاق مکرر در بازداشتگاه های سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات در زاهدان، مجبور به اعتراف شده اند.
(از جمله نور احمد خسن زهی
https://www.iranrights.org/fa/library/document/3136
و
محمد صابر ملک رئیسی
https://www.iranrights.org/fa/library/document/3113).

روز شنبه ۱۹ شهریور ماه، بار دیگر تعداد زیادی از خانواده‌های زندانیان محکوم به #اعدام در مقابل ساختمان قوه قضاییه در تهران تجمع کردند و با شعارهایی مثل #اعدام_نکنید و #نه_به_اعدام خواهان توقف اعدام‌ها شدند.
IranRights_org

@IranRights

پس از آن‌که قوه قضاییه از پذیرفته‌شدن فرجام‌خواهی #محمدقبادلو، معترض محکوم به #اعدام، در موضوع قصاص نفس در دیوان عالی کشور خبر داد، یکی از وکلای او اعلام کرد دیوان عالی هنوز فرجام‌خواهی در مورد حکم اعدام قبادلو به‌اتهام «افساد فی‌الارض» را نپذیرفته است.

مهدخت دامغان‌پور، یکی از وکلای انتخابی محمد قبادلو، دوشنبه سوم بهمن با اعلام این‌که پذیرش فرجام‌خواهی در مورد پرونده اتهام قتل بوده، اما «در موضوع افساد فی الارض تاکنون چهار بار اعاده دادرسی را از طریق سیستم خودکاربری وکلا ثبت کرده‌ایم که هر بار دیوان از ثبت و پذیرش امتناع کرده است».
@IranRights

سپیده کاشانی، یکی از زندانیان پرونده فعالان محیط زیست که از پنج سال پیش در اوین زندانی است، در نامه‌ای جزئیاتی از شکنجه‌ها و دیگر موارد متعدد پایمال شدن حقوق زندانیان این زندان را شرح داده است.

خانم کاشانی از جمله نوشته است که بازجوی او، «ویدئوی جسد» کاووس سید امامی، یکی دیگر از بازداشتی‌های این پرونده را برای شکنجه به او نشان داده و هومن جوکار، همسر وی و متهم دیگر این پرونده، برای شکنجه به پای چوبه دار ساختگی برده شده است.
https://www.bbc.com/persian/iran-64374449

@IranRights

تجمع اعتراضی خانواده‌های شماری از متهمان جرائم مواد مخدر که به اعدام محکوم شده‌اند در مقابل زندان قزل‌حصار با مداخله ماموران این زندان به خشونت کشیده شد.

به گزارش سایت حقوق بشری هرانا، خانواده زندانیان محکوم به اعدام روز چهارشنبه، پنجم بهمن، بار دیگر و این بار مقابل زندان قزل‌حصار تجمع اعتراضی برگزار کردند و شماری از آن‌ها با اقدام خشونت‌آمیز ماموران زندان «زخمی ‌شدند».

خانواده‌ها با در دست داشتن بنرها و دست‌نوشته‌هایی خواهان تخفیف مجازات متهمان جرائم مواد مخدر و توقف اجرای حکم اعدام آن‌ها شدند.

این چندمین تجمع اعتراضی خانواده‌های متهمان جرائم مواد مخدر در ماه‌های گذشته است. آن‌ها پیشتر در روزهای ۲۴ و ۲۶ دی مقابل قوه قضاییه ایران در تهران تجمع کرده بودند.

آمار قابل توجهی از اعدام‌ها در ایران به دلیل اتهامات مربوط به جرائم مواد مخدر صورت می‌گیرد.

@IranRights

وزارت خارجه آمریکا روز چهارشنبه ۱۲ بهمن نسرین ستوده را به عنوان یکی از برندگان سالانه‌ی جایزه مدافعان حقوق بشر سال ۲۰۲۳ معرفی کرد و لادن برومند جایزه را از طرف او دریافت کرد.

در بیانیه وزارت خارجه آمریکا آمده است که خانم ستوده از وکلای مدافع سرشناس و فعال حقوق بشری پیشرو است که وکالت بسیاری از فعالان بازداشت شده توسط جمهوری اسلامی را برعهده داشته است: «او از سال ۲۰۱۰ بارها بازداشت شده و در سلول انفرادی نیز نگهداری شده و نهایتا در پی دفاع از زنان بازداشت شده به دلیل کشف حجاب اجباری، در مارس ۲۰۱۹ به تحمل ۳۸ سال زندان و ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم شد».

@IranRights

سازمان حقوق بشری هه‌نگاو میگوید که دستکم ۱۸۲ شهروند کرد طی یک ماه گذشته میلادی (ژانویه) در ایران در رابطه با فعالیت سیاسی، مدنی و صنفی بازداشت شدند.

طبق این آمار دست‌کم ۱۲ فعال زن، ۱۴ کودک و نوجوان زیر ۱۸ سال، ۹ دانشجو و ۶ معلم و استاد دانشگاه در کُردستان «توسط نهادهای حکومتی جمهوری اسلامی ایران ربوده شده‌اند.»

هه نگاو میگوید که از میان این افراد «۱۶۹ شهروند به اتهام فعالیت سیاسی و همکاری با احزاب کردستانی،‌ ۱۰ شهرونده به اتهام فعالیت مذهبی» و حمایت از اعتراضات اخیر و ۳ نفر هم به دلیل فعالیت های مدنی بازداشت شدند.

با توجه به عدم دسترسی به آمار و اطلاعات دقیق بویژه محدودیت‌ها و اختلالات اینترنتی، بی‌بی‌سی نمی‌تواند به طور مستقل این ارقام و اطلاعات را تایید کند.

اعتراضات سراسری اخیر در ایران در کردستان و شهرهای کردنشین ایران هم به شدت و با بیرحمی سرکوب شد.

@IranRights

حسین عابدینی، جوان بیست ساله‌ای که با شلیک مستقیم گلوله ساچمه‌ای به چشم چپش نابینا شده، تصویر تازه‌ای از خود منتشر کرده است.

او در توضیح یکی از تصاویرش در صفحه اینستاگرام خود نوشته: «این چشم نابینا حقیقت تاریک این جهان را خواهد دید».

آن‌طور که در شبکه‌های اجتماعی روایت شده، چشم وی تاکنون سه بار جراحی ناموفق داشته است.

کاربران شبکه‌های اجتماعی نوشته‌اند معترضانی که در جریان اعتراضات از ناحیه چشم آسیب دیده‌اند، به شدت از نظر مالی برای تامین هزینه‌های جراحی، تحت فشار قرار دارند.

@IranRights

هفده سال پیش در چنین روزی جمهوری‌اسلامی حجت زمانی را پس از آنکه در استانبول دستگیر و به ایران بازگردانده شد اعدام کرد. او متهم به هواداری از سازمان مجاهدین خلق و بمب گذاری بود و بدون دسترسی به وکیل تعیینی به اعدام محکوم شد.

بیشتر از او در صفحه‌ی #یادبودامید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8405/hojat-zaman

@IranRights

خواهرِ علی سیدی، جوان معترض ۲۵ساله که چهارم آبان‌ماه در پرند او را کشتند، خطاب به مردم نوشت: «یادتون نره بجای در آغوش گرفتم عزیزان‌مون، تو پزشک قانونی شناسایشون کردیم. یادتون‌نره وقتی به برادرم علی سیدی تیر زدن، داشت ازش خون می‌رفت. وقتی رسوندن بیمارستان، نذاشتن درمانش کنن. گذاشتند تا بمیره. حسرت دامادیش موند به دل مادرم.»

خانم سیدی در این یادداشت که در همراهی با هشتگ اعتراضی «یادمون نمی‌ره» آن را نوشته است، چنین ادامه داده: «یادم‌نمیره، شماها هم یادتون نره یادتون‌نره برادر از برادر جدا کردن، برادر با خاطرات برادر تو تنهایی‌های خودش اشک می‌ریزه، به مادر نمی‌گه تا غصه بخوره. برادر با زندگی خودش با تنهایی‌های خودش داشت می‌جنگید که داغ برادر‌ش هم‌بهش اضافه کردن‌.»

خواهر علی سیدی در بخشی دیگر از نوشته‌اش چنین آورده است: «عزیزان ما برای وطن‌شون برای آزادی هموطنان‌شون شهید شدن، پس اون کسانی که خوابید، بیدار شید.»

@IranRights

کاملیا سجادیان، مادر محمدحسن ترکمان که با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی در جریان اعتراضات بابل کشته شد، خطاب به مقام‌های جمهوری اسلامی نوشته همه اتفاقاتی که برای خانواده‌اش افتاد را به خاطر خواهد داشت تا «روز دادخواهی».

وی در پستی اینستاگرامی نوشته: «یادم نمی‌رود که چقدر به ما دروغ گفتید، یادم نمی‌رود با بی‌شرمی تمام ما را به گلوله بستید...یادم نمی‌رود مزار محمدحسن را لگدمال کردید، یادم نمی‌رود ما را وادار به سکوت کردید.»

خانم سجادیان تاکید کرده:‌ «یادم نمی‌رود آرزوهای محمدحسن را مدفون کردید، همه را یادم هست، همه را بیادم خواهم سپرد، باشد تا روز دادخواهی همه را بیادتان خواهم آورد، تا آن روز هرلحظه تمام این دردها را مرور خواهم کرد.»

@IranRights

فرهاد میثمی، فعال مدنی مخالف حجاب اجباری که در زندان دست به اقدام اعتراضی «اجتناب از غذا» زده است٬ در نامه‌ای اعلام کرد که به این اقدام اعتراضی ادامه می‌دهد.

فرهاد میثمی این نامه را در تاریخ ۱۸ بهمن ماه در زندان رجایی در پاسخ به درخواست شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان برای پایان دادن به اعتصاب غذا نوشته است.

هفته گذشته تصاویری از فرهاد میثمی منتشر شد که نشان‌دهنده کاهش شدید وزن او بر اثر اعتصاب غذا بود. این تصاویر واکنش گسترده داخلی و بین‌المللی درپی داشت. به دنبال انتشار این تصاویر گروه‌های مخلف سیاسی و مدنی از فرهاد میثمی خواسته‌اند که به اعتصاب غذای خود پایان دهد.

فرهاد میثمی در پاسخ به درخواست شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان نوشته است: «این مسیر نه از طریق پایان اجتناب من از غذا، بلکه از طریق آغاز کنش‌های ایستادگی به صورت جمعی توسط اعضای آن نهاد محترم (و نیز توسط سایر تشکل‌ها اعم از کارگری، دانشجویی، وکلا، خبرنگاران، بازنشستگان و ...) با ایستادن پای خواسته‌های برحق و همچنان معلق مانده‌ی همگان بر "زندگی"، قرین به مقصود خواهد شد.»

این فعال مدنی مخالف حجاب اجباری در ادامه نامه خود ابراز اطمینان داده است که «اجتناب» او از خوردن غذا «از نوع امساکی طولانی مدت است که از خطرات اعتصاب غذاهای فوق حاد و یا حتی حاد کاملا به دور است.»

فرهاد میثمی از شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان خواسته است در «این مقطع، تمام توان» خود را «بر ایفای نقش تاریخی و بسیار حیاتی» این تشکل متمرکز کند چرا که «این خود دقیقا بخشی شکست‌ناپذیر از سازوکار ظهور تاریخی "قدرت بی‌قدرتان" است.»

این فعال مخالف حجاب اجباری روز ۱۲ بهمن در نامه‌ای با عنوان «برای روزهای زجرِ اندر زجرِ اندر زجر» به همراه تصاویری از خود از زندان نوشته بود که همچنان بر سر خواسته‌های سه‌گانه‌اش یعنی «توقف اعدام معترضان، آزادی شش زندانی سیاسی - مدنی و توقف آزارهای اجبار حجاب» ایستاده است.

@IranRights

بنیاد عبدالرحمان برومند از نخستین نهادهایی محسوب می‌شود که در سال‌های پس از انقلاب تلاش کرد تا اطلاعات قربانیان خشونت‌های حکومت جمهوری اسلامی را در قالب یک بانک اطلاعاتی ارائه دهد.

رادیو فردا در گفت‌وگو با لادن برومند به بررسی مشکلات ثبت اطلاعات اعدام شدگان سال‌های ابتدایی پس از انقلاب ۵۷ بویژه سال ۱۳۶۰ پرداخته است.

https://www.radiofarda.com/a/32263478.html

اهدای «هزار متر زمین با ارزش» به عامل حمله به سلمان رشدی توسط یک نهاد جمهوری اسلامی

‌ یک نهاد جمهوری اسلامی ایران روز دوشنبه اول اسفند از یک جایزه بزرگ مالی که برای هادی مطر، مهاجم آمریکایی عامل حمله به سلمان رشدی، نویسنده کتاب «آیات شیطانی»، در نظرگرفته است، رونمایی کرد.

دبیرخانه نهادی که خود را «شبکه مردمی اجرای فتوای روح‌الله خمینی» در «مهدورالدم» نامیدن سلمان رشدی می‌نامد، اعلام کرد که یک‌هزار متر «زمین باارزش» به هادی مطر اهدا می‌کند.

این نهاد دینی نزدیک به حکومت جمهوری اسلامی، حمله هادی مطر به سلمان رشدی را «اقدام شجاعانه جوان آمریکایی در جهت اجرای یک حکم تاریخی» نامید.

به گزارش رسانه‌های جمهوری اسلامی، نهاد یادشده افزوده است که «همین مقدار زمین» نیز تحویل کسانی خواهد شد که سرانجام جان سلمان رشدی را بگیرند.

@IranRights

وب‌سایت‌های حقوق بشری از آزادی حسین خیری، زندانی سیاسی که پیش از این در ارتباط با اعتراضات آبان ۹۸ به اعدام محکوم شده بود، خبر می‌دهند.

حکم اعدام آقای خیری البته پیش از این در فرجام‌خواهی، نقض شد و آن‌طور که هرانا و هه‌نگاو نوشته‌اند وی روز سه‌شنبه، دوم اسفند از زندان رجایی‌شهر کرج آزاد شد.

آزادی این شهروند ۳۴ ساله یک سال پس از لغو حکم اعدام صورت گرفت؛ او به «محاربه از طریق تخریب اموال مردم به قصد مقابله با نظام در حین اعتراضات آبان‌ماه ۱۳۹۸» متهم شده بود.

هه‌نگاو، وی را اهل نورآباد استان لرستان و بزرگ شده و ساکن کرمانشاه معرفی کرده است.

@IranRights