خانم مینا سلطانی، معروف به «دایه مینا» و مادر شهریار محمدی، از جان‌باختگان جنبش مهسا (ژینا) امینی در بوکان، به اتهام «تبلیغ علیه نظام» و «حضور بدون حجاب در معابر عمومی» به دادگاه احضار شد.

اسرین محمدی، فرزند او، با انتشار تصویر ابلاغیه دادگستری آذربایجان غربی اعلام کرد که مادرش باید روز ۲۷ بهمن در شعبه ۱۰۱ دادگاه کیفری بوکان حاضر شود.

او در واکنش به این احضار نوشت: «جرم واقعی دایه مینا چیست؟ دادخواهی برای فرزند شهیدش. در ماهی که جمهوری اسلامی انقلاب خود را جشن می‌گیرد، مادری که تنها خواسته‌اش عدالت است، محاکمه می‌شود!»

#بنیاد_برومند⁩ در ۱۴ آذر ۱۴۰۳ با انتشار گزارشی با عنوان «عدالت در سایه سرکوب» به دادخواهی قربانیان ⁧#زن_زندگی_آزادی⁩ پرداخت و ۱۶ پرونده شکایت و نتایج آنها را بررسی کرده است.
‏گزارش کامل را در اینجا بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/newsletter/issue/154

آقای شهریار محمدی شامگاه جمعه ۲۷ آبان‌ ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات #زن_زندگی_آزادی در بوکان بر اثر شلیک گلوله نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به قتل رسید.
سرگذشت کامل او را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8746/shahryar-mohammadi

مونا بختیاری، خواهر پویا بختیاری، خبر داد مادرش خانم ناهید شیرپیشه در زندان زنجان اقدام به خودکشی کرده است. او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «پس از سه هفته بی‌خبری، مطلع شدیم که مادرم سه‌شنبه گذشته در زندان اقدام به خودکشی کرده و به انفرادی منتقل شده است.»

خانواده بختیاری بارها درباره رفتارهای غیرانسانی مقامات زندان زنجان با ناهید شیرپیشه هشدار داده‌اند. خانم بختیاری تاکید کرد: «مادرم دیگر توان تحمل زندان را ندارد و جانش در خطر است. ما خواستار آزادی او هستیم و هر اتفاقی برایش بیفتد، مسئولیت آن با جمهوری اسلامی خواهد بود.»

خانم #ناهید_شیرپیشه پس از کشته شدن فرزندش #پویا_بختیاری در اعتراضات #آبان۹۸، تحت فشارهای امنیتی قرار گرفت و بارها بازداشت شد. او در تیرماه ۱۴۰۱ به پنج سال زندان محکوم شد و در آبان همان سال، هم‌زمان با سالگرد کشته شدن فرزندش، به زندان زنجان تبعید شد.

شهادت یکی از زندانیان سابق ⁧ #زندان_اراک ⁩ درباره شکنجه، بدرفتاری با زندانیان و اعمال فشار از سوی ⁧ #محمد_حسن_نصیری ⁩، رئیس زندان اراک، بر زندانیان و خانواده‌هایشان.

‏این زندانی سابق شهادت می‌دهد که رئیس زندان از طریق «نیروهای نیابتی» خود، زندانیان را مورد ضرب و جرح قرار داده، آنان را در سلول‌های انفرادی نگه می‌دارد و فشارهای مختلفی بر آن‌ها اعمال می‌کند. او می‌گوید که نصیری به خانواده‌ی چند زندانی اعلام کرده که «به دنبال صدور حکم اعدام برای فرزندانشان است و به‌ زودی جنازه‌هایشان را تحویل خواهند گرفت.»

دست‌کم ۱۰۸ اعدام در ۴۵ روز!

از آغاز سال نو میلادی، هر هفته به‌طور میانگین دست‌کم ۱۸ نفر در زندان‌های ایران اعدام شده‌اند.

بر اساس اطلاعات جمع‌آوری‌شده توسط بنیاد عبدالرحمن برومند، تعداد اعدام‌ها در ایران در سال ۲۰۲۵ تاکنون به ۱۰۸ مورد رسیده است که از این تعداد، ۱۵ مورد تنها در نیمه اول فوریه اجرا شده‌اند.

#اعدام_نکنید

۲۲۹ وکیل دادگستری در ایران: حکم اعدام سه زندانی سیاسی زن را متوقف کنید.

۲۲۹ وکیل دادگستری در بیانیه‌ای در اعتراض به احکام اعدام پخشان عزیزی، وریشه مرادی و شریفه محمدی، تأکید کردند که اجرای این احکام نه تنها از نظر حقوقی دارای ابهامات جدی است، بلکه تبعات سنگینی برای جامعه به همراه خواهد داشت. این وکلا هشدار دادند که اجرای این احکام می‌تواند «حس ناامنی روانی و بی‌اعتمادی به نظام عدالت کیفری» را تشدید کرده و بر همبستگی ملی و احساس تبعیض در میان شهروندان کُرد تأثیر منفی بگذارد.

در این بیانیه امضاکنندگان با اشاره به این‌که «امروز عزیزی، مرادی و محمدی در آستانه مرگی ایستاده‌اند که نه حکم عدالت، بلکه تصمیمی شتاب‌زده و برگرفته از فرایندی پر از ابهام است»، خواستار بررسی مجدد پرونده این سه زندانی سیاسی در یک روند دادرسی شفاف و منصفانه شدند.

وکلا تأکید کردند که «حق حیات» یک حق بنیادین است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت و مجازات اعدام در چنین پرونده‌هایی نمی‌تواند اجرای عدالت را تضمین کند. آنها همچنین به نواقص جدی در روند رسیدگی به پرونده‌های این سه زن زندانی سیاسی اشاره کرده و تأکید کردند که هر گونه شتاب‌زدگی در اجرای حکم، ناقض حق دفاع و تضییع عدالت خواهد بود.

در پایان، از دستگاه قضائی خواسته شد تا با رعایت اصول عدالت و حقوق انسانی، از اجرای حکمی که تبعات جبران‌ناپذیر خواهد داشت، خودداری کند و عدالت را در سایه انصاف و رعایت حقوق بنیادین محقق سازد.
خانم‌ها پخشان عزیزی، مریضه مرادی و شریفه محمدی، زندانیان سیاسی کُرد به اتهام «بغی» بازداشت و به اعدام محکوم شده‌اند.

هم‌زمان با پنجاه‌وششمین هفته‌ی کارزار «⁧ #سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام ⁩»، یکی از مادران دادخواه با حضور بر مزار ⁧ #محسن_شکاری ⁩، حمایت خود را از این کمپین و زندانیان عضو آن که در اعتصاب غذا به سر می‌برند، اعلام کرد.
‏⁧ #نه_به_اعدام ⁩

#محسن_شکاری در سوم مهر ۱۴۰۱ در پی اعتراضات #زن_زندگی_آزادی بازداشت و از سوی دادگاه انقلاب تهران به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شد.

حکم او سحرگاه ۱۷ آذر ۱۴۰۱ در زندان گوهردشت به اجرا درآمد.


سرگذشت کامل او را در #یادبود_امید بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8734/mohsen-shekari

دراویش نعمت اللهی گنابادی، به عنوان یکی از پرجمعیت‌ترین سلسله‌های درویشی در ایران، همواره تحت فشار حکومت جمهوری اسلامی بوده‌اند و در سالهای اخیر گزارش‌های زیادی از نقض حقوق آن‌ها منتشر شده است. در شب ۳۰ بهمن ۱۳۹۶، خیابان #گلستان_هفتم تهران شاهد یکی از شدیدترین سرکوب‌های سال‌های اخیر بود. این سرکوب در پی تجمع اعتراضی دراویش در واکنش به تحریکات و تهدیدهای نیروهای لباس‌شخصی در اطراف منزل رهبر دراویش انجام شد. نیروهای امنیتی و لباس‌شخصی‌ها با گلوله‌های جنگی، گاز اشک‌آور، باتوم و ضرب و شتم شدید به معترضان حمله کردند. این درگیری چندین کشته برجای گذاشت و به زندانی و محکوم شدن صدها درویش منجر شد.

اکنون، پس از هفت سال، #عباس_دهقان، از دراویش گنابادی، روایت خود را از آن شب و سرکوب نیروهای امنیتی بازگو می‌کند:

گاه‌شمار «تاوان پافشاری بر حاکمیت قانون»
به مناسبت روز #وکیل_مدافع در ایران-پروژه‌ای از بنیاد عبدالرحمن برومند

از ابتدای جمهوری اسلامی، وکلایی که به قانون استناد می‌کردند، سرکوب شدند و حق دفاع در دادگاه‌های انقلاب پایمال شد.

رهبران انقلاب اسلامی، نه حاکمیت قانون را پذیرفتند و نه مدافعان آن را. قوانین تبعیض‌آمیز و دادرسی‌های خودسرانه، ابزاری برای سرکوب منتقدان شدند.
امروز، اصلاح قوانین به شجاعت حقوقدانانی وابسته است که حاکمیت را به چالش می‌کشند. این گاه‌شمار، چهار دهه سرکوب وکلا و مدافعان حقوق بشر را روایت می‌کند.

لینک گاه‌شمار:
https://www.iranrights.org/fa/projects/timeline

روح‌الله خمینی: «محاکمه مجرم معنا ندارد. حقوق بشر اقتضا می‌کند که ما همام روز اول کُشته باشیم.»

‏این پاسخ خمینی، رهبر انقلاب اسلامی، در ۱۲ فروردین ۱۳۵۸، در واکنش به اعتراضات سازمان‌های حقوق بشری درباره نبود تشریفات قانونی و نقض حقوق متهم در نظام قضایی جمهوری اسلامی بود.

‏"... اصلاً معنی ندارد محاکمه مجرم، محاکمه مجرم یک امری است که مخالف با حقوق بشر است.  حقوق بشر اقتضا می‌کند که ما آنها را همان روز اول کشته باشیم برای اینکه مجرمند و معلوم است که اینها مجرم هستند. آن که باید برای او وکیل گرفت، آن که باید به ادعای او گوش کرد او متهم است نه مجرم.... آیا جامعۀ حقوق بشر تصور نمی‌کند که مجرم را باید کشت برای حقوق بشر؟....و لاکن اعتقاد ما این است که مجرم محاکمه ندارد و باید کشت..."

‏متن کامل:
https://www.iranrights.org/fa/library/document/90

خانم ناهید شیرپیشه، مادر دادخواه پویا بختیاری، در زندان زنجان دست به اعتصاب غذا زده است. به گفته‌ی تلویزیون ایران اینترنشنال، او با کاهش وزن و وخامت حال جسمی مواجه شده است.

‏پیش‌تر، مونا بختیاری، فرزند او، از اقدام به خودکشی مادرش خبر داده بود و تأکید کرده بود: «مادرم دیگر توان تحمل زندان را ندارد و جانش در خطر است. ما خواستار آزادی او هستیم و هر اتفاقی برایش بیفتد، مسئولیت آن با جمهوری اسلامی خواهد بود.»

‏⁧ #ناهید_شیرپیشه⁩ پس از کشته شدن فرزندش ⁧ #پویا_بختیاری⁩ در اعتراضات ⁧ #آبان۹۸⁩، تحت فشارهای امنیتی قرار گرفت و بارها بازداشت شد. در تیرماه ۱۴۰۱، او به پنج سال زندان محکوم و در آبان همان سال، هم‌زمان با سالگرد کشته شدن فرزندش، به زندان زنجان تبعید شد.

رضا سلمانزاده، پدر دادخواه مهدی سلمانزاده از زندان قزلحصار کرج: «تا آخر اسفند به حکومت برای آزادی ناهید شیرپیشه زمان می‌دهیم.»

‏آقای سلمانزاده در یک پیام صوتی از داخل زندان قزلحصار ضمن ابراز همدردی با خانم شیرپیشه، مادر دادخواه ⁧ #پویا_بختیاری⁩، «آزار و اذیت جسمی و روحی» خانم ⁧ #ناهید_شیرپیشه⁩ را محکوم کرد.

‏او با بیان اینکه دادخواهی در ایران جرم است و دادخواهان بسیاری به جرم دادخواهی در زندان هستند با پافشاری بر دادخواهی خون فرزندش ⁧ #مهدی_سلمانزاده⁩، تاکید کرد «جان خود را برای دادخواهی تا آزادی ایران خواهد داد.»

مینا سلطانی، معروف به «دایه مینا» و مادر شهریار محمدی، از جان‌باختگان اعتراضات ۱۴۰۱ در بوکان، به هشت ماه حبس و جریمه نقدی محکوم شد. این حکم در حالی صادر شده که دادگاه وی بدون حضور وکیل برگزار شده و رأی به‌صورت شفاهی به او اعلام شده است.

‏میلاد محمدی، برادر ⁧ #شهریار_محمدی⁩، با انتشار متنی در شبکه‌های اجتماعی این حکم را ناعادلانه خواند و تأکید کرد که مادرش تنها به جرم دادخواهی فرزندش محاکمه شده است. او با اشاره به تخلفات آشکار در روند رسیدگی، از عدم حق دفاع، صدور رأی از پیش تعیین‌شده و فشارهای امنیتی بر پرونده انتقاد کرد.

‏⁧ #بنیاد_برومند⁩ در گزارش اخیر خود با عنوان «عدالت در سایه سرکوب» به دادخواهی خانواده‌های قربانیان ⁧ #زن_زندگی_آزادی⁩ پرداخت و ۱۶ پرونده شکایت و نتایج آنها را بررسی کرده است.
‏گزارش کامل را در اینجا بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/library/document/4583

به مأموران امنیتی گفته بود:
«حتی اگر هزار نفر هم باشید، بدون حکم نمی‌توانید مرا ببرید.»
یکی از مأموران پاسخ داد:
«اگر همراه ما نیایید، با تیم دوم تماس می‌گیرم. آنها اگر بیایند، شما را خواهند کُشت.»

دقایقی بعد، تیم دوم وارد خانه شد و صدای شلیک گلوله و برخورد شدید جسمی با سقف به گوش رسید.

محمد جامه‌بزرگ بامداد دوم مهر ۱۴۰۱، هم‌زمان با اعتراضات زن، زندگی، آزادی، در خانه‌اش کشته شد.

بررسی‌های کارشناسان اسلحه نشان داد «گلوله از فاصله‌ی یک متری، از روبه‌رو و با قصد کشت» شلیک شده بود.

فرزندش بر مزارش گفت:
«پدرم به قانون ایمان داشت. در دو مرحله یورش وحشیانه‌ی مأموران امنیتی به خانه‌مان، رعایت قانون و حقوق شهروندی را به آنان یادآور شد. اما پاسخ‌شان سرب داغ بود که چشم، صورت و جمجمه‌اش را نشانه گرفت.»