به مأموران امنیتی گفته بود:
«حتی اگر هزار نفر هم باشید، بدون حکم نمی‌توانید مرا ببرید.»
یکی از مأموران پاسخ داد:
«اگر همراه ما نیایید، با تیم دوم تماس می‌گیرم. آنها اگر بیایند، شما را خواهند کُشت.»

دقایقی بعد، تیم دوم وارد خانه شد و صدای شلیک گلوله و برخورد شدید جسمی با سقف به گوش رسید.

محمد جامه‌بزرگ بامداد دوم مهر ۱۴۰۱، هم‌زمان با اعتراضات زن، زندگی، آزادی، در خانه‌اش کشته شد.

بررسی‌های کارشناسان اسلحه نشان داد «گلوله از فاصله‌ی یک متری، از روبه‌رو و با قصد کشت» شلیک شده بود.

فرزندش بر مزارش گفت:
«پدرم به قانون ایمان داشت. در دو مرحله یورش وحشیانه‌ی مأموران امنیتی به خانه‌مان، رعایت قانون و حقوق شهروندی را به آنان یادآور شد. اما پاسخ‌شان سرب داغ بود که چشم، صورت و جمجمه‌اش را نشانه گرفت.»

سرگذشت کامل محمد جامه‌بزرگ را در #یادبود_امید بخوانید:

https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8960/mohammad-jamebozorg

خانواده‌ی چند تن از زندانیان سیاسی محکوم به اعدام، امروز سه‌شنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۳، مقابل زندان اوین تجمع کردند.

‏همزمان، کارزار «⁧ #سه‌_شنبه‌های_نه_به_اعدام⁩» وارد پنجاه‌وهشتمین هفته خود شده است. گروه‌هایی از ۳۸ زندان ایران به این کارزار پیوسته‌اند و هر هفته در روز سه‌شنبه دست به اعتصاب غذا می‌زنند.

‏در حال حاضر، دست‌کم ۶۲ زندانی سیاسی با حکم اعدام مواجه‌اند.

‏به‌تازگی، احمد بخارایی، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه، در نشست «سیاست و ابزار اعدام در ایران» اعلام کرد که حدود هفت هزار نفر در ایران در صف ⁧ #اعدام⁩ قرار دارند.

آلیس جیل ادواردز، گزارشگر ویژه سازمان ملل، در گزارشی به شورای حقوق بشر از افزایش «گروگان‌گیری» توسط دولت‌ها، به‌ویژه ایران، خبر داده است. طبق گزارش، ایران یکی از کشورهایی است که از این روش برای «اعمال فشار سیاسی و اقتصادی» استفاده می‌کند.

بر اساس گزارش ایران به‌طور عمدی «روزنامه‌نگاران، فعالان حقوق بشر، دانشگاهیان و تجار» را به دلیل «تابعیت دوگانه، فعالیت‌های حقوق بشری یا رسانه‌ای» بازداشت می‌کند تا از آنها به‌عنوان «اهرم فشار بر دولت‌های خارجی» بهره ببرد. بسیاری از این افراد با «اتهامات جعلی» زندانی شده و از کمک‌های کنسولی محروم می‌شوند. از سال ۲۰۱۰ تاکنون، حداقل ۶۶ مورد گروگان‌گیری در ایران ثبت شده است.

گزارش تأکید دارد که جامعه بین‌المللی باید اقدامات جدی‌تری برای مقابله با این روش اتخاذ کند و از دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی خواسته «اقدامات قانونی و دیپلماتیک مؤثری» انجام دهند و تحریم‌ها و مجازات‌هایی علیه کشورهایی که از این روش استفاده می‌کنند، اعمال کنند.

از نمونه‌های این گروگان‌گیری‌ها، کایلی مور گیلبرت، تبعه بریتانیایی-استرالیایی است که به اتهام «جاسوسی» دستگیر و در ازای سه ایرانی که به جرم اقدام تروریستی در تایلند زندانی بودند مبادله شد. همچنین، احمدرضا جلالی، پزشک و پژوهشگر ایرانی-سوئدی، از سال ۱۳۹۵ در ایران زندانی است و با اتهام جاسوسی به اعدام محکوم شده است.

حکم ۷۴ ضربه شلاق #مهدی_یراحی، خواننده سرشناس و معترض ایرانی، اجرا شد. این هنرمند به دلیل انتشار ترانه اعتراضی «روسریتو» در حمایت از حقوق زنان و علیه حجاب اجباری به حبس و شلاق محکوم شده بود.

خانم زهرا مینویی، وکیل آقای یراحی، با انتشار پستی در شبکه اجتماعی ایکس، از اجرای کامل این حکم خبر داد. او نوشت: «امروز، ۱۵ اسفندماه ۱۴۰۳، آخرین بخش از احکام صادره از شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران، مبنی بر ۷۴ ضربه شلاق، در شعبه چهارم اجرای احکام دادسرای امنیت اخلاقی تهران، به‌طور کامل اجرا شد و پرونده آقای مهدی یراحی مختومه گردید.»

آقای یراحی، پیش از اجرای این حکم، در ۱۱ دی‌ماه، با انتشار پستی در شبکۀ اجتماعی ایکس، اعلام کرده بود:
«برای اجرای حکم ۷۴ ضربه شلاق آماده‌ام و ضمن محکوم کردن این شکنجه ضدبشری، هیچ‌گونه درخواستی برای لغو آن ندارم.»

فراخوان

‏اگر به هر دلیلی تجربه تحمل مجازات ⁧ #شلاق⁩ را داشته‌اید، می‌توانید با تکمیل فرم امن زیر به تحقیقات ⁧ #بنیاد_برومند⁩ درباره این مجازات غیرانسانی کمک کنید.

https://docs.google.com/forms/d/1eoIAbP6aPmRJvK6wuThq8bau7F5zAmBzfPRiFwKqRSU/viewform?edit_requested=true

آیت‌الله خمینی ۴۶ سال پیش در چنین روزی نخستین گام‌ها را برای اجرای حجاب اجباری در ایران برداشت و گفت:
«به من گزارش داده‌اند که در وزارتخانه‌ها زن‌های لخت هستند و این خلاف شرع است. زن‌ها می‌توانند در کارهای اجتماعی شرکت کنند ولی با حجاب اسلامی.»
در تاریخ ۱۵ اسفند ۱۳۵۷، آیت‌الله خمینی در سخنرانی‌ در مدرسه فیضیه قم به شدت به زنان و به ویژه زنان کارمند دولت انتقاد کرد: « زنها هنوز در ادارات با وضع پیشین کار می‌کنند. زنها باید وضع خودشان را عوض کنند.»
او با تاکید بر لزوم رعایت حجاب اسلامی گفت: «زن‌های اسلامی عروسک نیستند. زنان اسلامی باید با حجاب بیرون بیایند نه اینکه خودشان را بزک کنند.»

-منبع: روزنامه اطلاعات، ۱۶ اسفند ۱۳۵۷

1/ تظاهرات هشتم مارس در ۱۷ اسفند ۱۳۵۷، خیابان‌های تهران شاهد حضور هزاران زن معترض به نخستین اعلام موضع حکومت جدید در خصوص اجباری شدن حجاب بودند. این اعتراض‌ها بعد از سخنان شب گذشته آیت‌الله خمینی شکل گرفت که گفته بود: «در وزارتخانه‌های اسلامی نباید زن‌های لخت بیایند. زنان باید با حجاب به سر کار بروند.»

2/ پس از این اعلامیه، زنان کارمندی که در روز ۱۷ اسفند به محل کار خود رفته بودند، از ورود به محل کارشان منع شدند و از آن‌ها خواسته شد که به خانه بازگردند و با روسری به اداره برگردند. اما زنان به جای برگشتن به خانه، به خیابان‌ها رفتند و اعتراضات خود را آغاز کردند.

3/ راهپیمایی زنان که از اقشار مختلف اجتماعی بودند، از دانشگاه تهران آغاز شد و به حدود ۵۰ هزار نفر رسید. علیرغم مسالمت‌آمیز راهپیمایی، نیروهای حزب‌اللهی اقدام به ضرب و شتم و فحاشی به زنان کردند و نیروهای کمیته نیز تیراندازی هوایی انجام دادند.

4/ زنان شرکت‌کننده در این تجمع شامل دانشجویان دانشگاه‌ها، زنان شاغل و زنان خانه‌دار بودند. از نظر ترکیب سیاسی نیز این تجمع شامل انواع طیف‌ها از گروه‌های چپ و تا حامیان حکومت شاه می‌شد.

5/ مراسم روز جهانی زن در دانشگاه صنعتی با حضور بیش از ۵ هزار نفر برگزار شد. در این مراسم، زنان خواسته‌های خود را در زمینه حقوق برابر اجتماعی، دستمزد مساوی، کنترل بارداری، حق طلاق و دسترسی به مهدکودک رایگان مطرح کردند.

6/ روز جهانی زن در ۸ مارس در حالی برگزار شد که شب قبل زنان مجاهد مسلمان از طریق تلویزیون اعلام کردند که این روز یک سنت غربی است و به زودی روز زن در حکومت اسلامی اعلام خواهد شد. همزمان گروهی از مردان تندرو با شعار «مرگ به ارثیه رضا کچل» وارد دانشگاه تهران شده و به نفع چادر و حجاب دست به تظاهرات زدند.

7/ زنان معترض به حجاب اجباری، بعد از چند ساعت راهپیمایی در برف سنگین، به ساختمان نخست‌وزیری رسیدند. گروهی از زنان برای ملاقات با عباس امیرانتظام، نماینده نخست‌وزیر، وارد ساختمان شدند. پس از توافق برای ارسال قطعنامه به خمینی، تظاهرات به پایان رسید.

خانم رویا برومند، از بنیانگذاران بنیاد عبدالرحمان برومند در #برنامه_سیما_ثابت در پاسخ به اینکه ⁩کدام بخش از اعتراف‌های محسن ⁧ #رفیق_دوست⁩ درباره ترورهای برون مرزی، ضداطلاعات بود، اینگونه پاسخ داد:
‏«محسن رفیق دوست در مورد باسک دروغ میگوید، جمهوری اسلامی در ترور افرادی مانند آقای شفیق، آقای بختیار، کاظم رجوی و آقای قاسملو از نیروهای ایرانی استفادە کرد، از وزارت اطلاعات و وزارت ارتباطات گرفتە تا کنسولگریها و سفارتخانەهای رژیم، همە در این ترورها دخیل بودند.»

وقتی خانواده پیشنهاد دادند از کشور خارج شود گفت «من سرباز این وطن هستم و وطنم را ترک نمی‌کنم.»

‏نزدیکانش او را مدیری توانا، منضبط، شجاع، میهن‌پرست و درستکار می‌دانستند.
‏در دادگاه گفت آماده اعدام است و هیچ‌گاه عامل کشوری نبوده، بلکه در آمریکا به عنوان بهترین خلبان ایرانی بر فراز ابرها پرواز ‌کرده است. گفت: «تمام آنچه که انجام داده‌ام، برای من افتخار است.»

‏سپهبد ⁧#نادر_جهانبانی⁩ در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ بازداشت و در ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ در دادگاه ویژه انقلاب، به اتهام «مفسد فی‌الارض» به اعدام محکوم شد. ۷ صبح همان روز در زندان قصر تیرباران شد.

‏سرگذشت کامل او را در ⁧#یادبود_امید⁩ بخوانید:
‏⁦
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-3611/nader-jahanbani

مای ساتو، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، در اولین گزارش خود به شورای حقوق بشر، نگرانی‌هایی درباره وضعیت حقوق بشر در ایران ابراز کرد. او با تاکید بر ابعاد جنسیتی نقض حقوق بشر، از افزایش اعدام‌ها، به‌ویژه اعدام زنان، ابراز نگرانی کرد و خواستار توقف فوری آن‌ها، به‌ویژه برای کودک-مجرمان، شد.

‏خانم ساتو به عدم شفافیت نهادهای حکومتی و سانسور شدید رسانه‌ای اشاره کرد و از کنشگران حقوق بشر که در تهیه گزارش همکاری داشتند، قدردانی کرد. او همچنین تبعیض علیه زنان در قوانین ازدواج، طلاق، ارث و عدالت را برجسته کرده و مقاومت گسترده زنان در برابر ⁧ #حجاب_اجباری ⁩ را نشانه‌ای از عزم مردم برای تغییر دانست.

‏همچنین از تبعیض علیه اقلیت‌های قومی و مذهبی و عدم همکاری حکومت ایران برای سفر میدانی انتقاد کرد. طبق اطلاعات بنیاد برومند، در دو ماه نخست ۲۰۲۵، دست‌کم ۱۶۸ نفر در ایران ⁧ #اعدام ⁩ شده‌اند.

گزارش کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل از نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران

کمیته بین‌المللی حقیقت‌یاب سازمان ملل در گزارش خود مقامات جمهوری اسلامی را در جریان و پس از اعتراضات زن، زندگی، آزادی به نقض جدی حقوق بشر از جمله قتل، حبس، شکنجه، تجاوز، ناپدیدسازی اجباری، و آزار جنسیتی متهم کرد که به‌عنوان جنایات علیه بشریت طبقه‌بندی می‌شوند. این گزارش شواهد گسترده‌ای از سرکوب، خشونت و تبعیض سیستماتیک ارائه می‌دهد.

یافته‌های کمیته حقیقت‌یاب از اعتراضات ۱۴۰۱:
• تبعیض علیه زنان و دختران – قوانین اجباری حجاب، ازدواج کودکان (قانونی از سن ۱۳ سالگی برای دختران) و خشونت جنسیتی.
• استفاده غیرقانونی و بیش از حد از زور – نیروهای امنیتی ۵۵۱ نفر را کشتند، از جمله ۴۹ زن و ۶۸ کودک. صدها نفر با شلیک ساچمه کور شدند.
• بازداشت‌های خودسرانه و شکنجه – بیش از ۲۲,۰۰۰ نفر تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند، همراه با گزارش‌های گسترده از تجاوز، شوک الکتریکی و قرار دادن در وضعیت‌های تنش‌زا.
• محاکمات ناعادلانه و اعدام‌ها – صدور سریع احکام اعدام، در حالی که ۱۴ نفر در معرض خطر اعدام فوری قرار دارند.
• قطع اینترنت و سانسور – سرکوب شدید دیجیتال، به‌ویژه در سیستان و بلوچستان.

پرونده مهسا (ژینا) امینی :
• بازداشت‌شده توسط پلیس امنیت اخلاقی به دلیل “حجاب نامناسب”.
• ضرب‌وشتم تا سرحد مرگ در بازداشت در ۲۵ شهریور ۱۴۰۱.
• دولت ایران مسئول مرگ غیرقانونی او شناخته می‌شود.

چه کسانی مسئول هستند؟
رهبر جمهوری اسلامی، نیروهای امنیتی ایران، از جمله سپاه پاسداران (IRGC)، بسیج، قوه قضاییه، پلیس امنیت اخلاقی و مسئولان زندان‌ها، نقش مستقیمی در کشتار، شکنجه و سرکوب ایفا کرده‌اند. 
درخواست های کمیته حقیقت‌یاب برای اجرای عدالت و پاسخگویی:
• توقف اعدام‌ها و لغو مجازات اعدام.
• آزادی زندانیان سیاسی، از جمله زنان و کودکان.
• پایان دادن به شکنجه، حبس انفرادی و خشونت جنسی.
• انحلال پلیس امنیت اخلاقی و لغو قوانین تبعیض‌آمیز مانند حجاب اجباری.
• پایان دادن به قطع اینترنت و سانسور.
• پیگیری مسئولیت مقامات ایرانی در سطح بین‌المللی.
این گزارش موارد نقض حقوق بشر را در دست‌کم ۱۸ استان ایران، از جمله تهران، کردستان، خوزستان، سیستان و بلوچستان و آذربایجان‌ها مستند کرده و نتیجه می‌گیرد که این اقدامات مصادیق جنایت علیه بشریت هستند. بر این اساس، جامعه جهانی باید فوراً برای اجرای عدالت و پاسخگویی عاملان این جرائم اقدام کند.