گزارش کامل بنیاد برومند در این باره را در لینک زیر بخوانید:

https://www.iranrights.org/fa/library/document/4060

بنا بر تحقیقات بنیاد برومند، در ماه گذشته میلادی (می) دستکم ۱۵۸ نفر شامل ۸ نفر زن در زندان‌های ایران ⁧#اعدام⁩ شدند.

‏از ابتدای سال میلادی ۲۰۲۵، دستکم ۵۳۳ حکم اعدام در ایران به اجرا درآمده است.

‏لازم به یادآوری است که این آمار بر اساس اطلاعات موجود تا این لحظه ارائه شده است.

#stopexecutions #اعدام_نکنید

بنیاد عبدالرحمن برومند همراه با ۸۳ سازمان ایرانی و بین‌المللی در بیانیه‌ای مشترک از جامعه جهانی خواستار اقدام فوری برای توقف موج نگران‌کننده اعدام شهروندان افغانستانی در ایران شد.

متن کامل بیانیه:
اعدام شهروندان افغانستانی در ایران نسبت به سال‌های گذشته افزایش چشمگیری داشته است. در سال ۲۰۲۴ میلادی دست‌کم ۸۰ مرد افغانستانی در ایران اعدام شدند که نسبت به سال گذشته‌اش سه‌برابر شده است. این اعدام‌ها در سکوت خبری انجام می‌شوند به‌طوری که از ۸۰ اعدام در سال ۲۰۲۴ تنها شش مورد از طریق منابع رسمی اعلام شدند. 
این روند در سال جاری میلادی هم ادامه پیدا کرده و در پنج ماه نخست سال ۲۰۲۵ دست‌کم ۳۲ شهروند افغانستانی در زندان‌های ایران اعدام شدند. 
جمهوری اسلامی نشان داده است که برای اعدام تهی‌دست‌ترین اقشار، به‌حاشیه‌رانده‌شدگان و افرادی که قتل‌ حکومتی‌شان هزینه سیاسی چندانی نداشته باشد، با دست گشاده عمل می‌کند. 
با توجه به شرایط سیاسی داخلی افغانستان، جمهوری اسلامی ایران نیز خود را موظف به اعطای دسترسی کنسولی به متهمان افغانستانی نمی‌بیند. اگر هزینه این اعدام‌ها کماکان برای جمهوری‌اسلامی پایین باشد، بیم آن می‌رود که در ماه‌های آینده ده‌ها شهروند افغانستانی دیگر به اتهام‌های مختلف اعدام شوند. 
تاکید می‌کنیم که دادرسی‌ها، به‌ویژه دادرسی اتهام‌هایی که می‌تواند منجر به صدور حکم اعدام شود، در نظام قضایی جمهوری اسلامی به‌طور غیرعادلانه‌ و اغلب بر مبنای اعترافات زیر شکنجه صورت می‌گیرد. 
از سوی دیگر، موج مهاجرستیزی، به‌ویژه افغانستانی‌ستیزی که حکومت برای انحراف افکار عمومی نسبت به سوءمدیریت‌های اقتصادی‌اش به آن دامن زده، راه را برای هرچه کمتر کردن هزینه اعدام افغانستانی‌ها باز می‌کند.
ما امضاکنندگان این نامه از تمام نهاد‌ها و فعالان حقوق‌بشری، کنشگران سیاسی و عموم مردم می‌خواهیم تا به هر نحو ممکن اعتراض خود را به اعدام شهروندان افغانستانی نشان دهند. همچنین از جامعه جهانی می‌خواهیم تا با واکنش مناسب مانع از ادامه این روند شود.

«درست در شبی که قرار بود به ایران بازگردد، جسدش در آپارتمانی در پاریس پیدا شد».

«در هراس از زرتشت» روایتی‌ست مستند از زندگی و قتل #کسری_وفاداری، استاد تاریخ، محقق ایران باستان‌ و فعال فرهنگی زرتشتی.

مستند کامل به زودی از شبکه‌های اجتماعی بنیاد برومند

کارشناسان سازمان ملل اعلام کردند:
ایران باید احمدرضا جلالی، پزشک ایرانی‌تبار و ساکن سوئد را که از سال ۲۰۱۶ به‌طور خودسرانه در بازداشت به‌سر می‌برد، آزاد کند؛ این در حالی است که هشدارهای مکرری درباره وخامت وضعیت جسمی او داده شده است

مستند «در هراس از زرتشت» تهیه شده در بنیاد برومند

‏آقای ⁧ #کسری_وفاداری⁩ یکی دیگر از قربانیان سیاست جمهوری اسلامی در مقابله با باستان‌گرایی و حذف هویت‌های فرهنگی مستقل از دین رسمی است که در سال ۱۳۸۴ در فرانسه به قتل رسید.

در چنین روزی | ۱۹ خرداد ۱۳۷۸
یک اتوبوس مسافربری در اطراف بغداد هدف سوءقصد قرار گرفت. انفجار خودروی بمب‌گذاری‌شده کنار جاده، جان ۶ تن از جمله اکبر قنبرنژاد، فریبا موزرمی، عباس رفیعی وردنجانی و بیژن آقازاده نائینی را گرفت.

معصومه گودرزی و جواد فتوحی نیز ساعاتی بعد جان باختند.

سرگذشت کامل آنها را در #یادبود_امید بخوانید.

رئیس کل دادگستری اصفهان از اجرای حکم قطع ید دو متهم به «سرقت» در زندان مرکزی اصفهان خبر داد.
وی تاکید کرد این مجازات پس از سیر مراحل قانونی در دادسرا، دادگاه بدوی و دادگاه تجدید نظر استان، با تایید نهایی و قطعیت حکم در دیوان عالی کشور به مرحله اجرا درآمد. 


قطع عضو، مجازاتی بیرحمانه، تحقیرآمیز، و غیر انسانی و نیز نقض فاحش تعهدات حقوق بشری بین المللی ایران است. این مجازات، خفت و بدنامی و معلولیت مادام العمر به همراه دارد و با اصول بنیادین و اهداف مجازات های کیفری در تضاد است.

رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد برومند اظهار داشت: "اگر جمهوری اسلامی ایران بعد از گذشت چهل سال از اجرایی شدن قانون قطع عضو در این کشور، هنوز این مجازات را اِعمال می کند به این علت است که هزینه سیاسی‌ای که برای این نقض فاحش قواعد جهانشمول حقوق بشر پرداخت کرده، ناچیز بوده است. به اجرا در آوردن چنین مجازات بیرحمانه و غیر انسانی‌ای معیارهای حداقلی انسانیت و کرامت را هم نقض می‌کند، و افزون بر این، در کشوری انجام می شود که اِعمال شکنجه برای اخذ اعترافات اجباری، امری سامان یافته و عادی است و بحران اقتصادی و تورم نیز در آن بیداد می کند."

مجاهد (عباس) کورکور، صبح امروز در زندان اهواز اعدام شد.
او از بازداشت‌شدگان اعتراضات شهریور ۱۴۰۱ بود؛ اعتراضاتی که پس از جان‌باختن مهسا (ژینا) امینی شکل گرفت. رسانه‌های حکومتی ایران، او را «عامل اصلی» اعتراضات شهر ایذه معرفی کرده بودند.

آقای کورکور ابتدا با اتهام قتل چند نفر از کشته‌شدگان اعتراضات ایذه بازداشت شد؛ اتهامی که هم مردم این شهر و هم خانواده‌های قربانیان آن را رد کردند.

برای نمونه، خانواده کیان پیرفلک، کودک ۹ ساله‌ای که در جریان اعتراضات کشته شد، با رد این ادعا اعلام کردند که خود شاهد بوده‌اند نیروهای نظامی به سمت خودروی‌شان شلیک کردند. آنان با ارائه یک رضایت‌نامه رسمی، تأکید کردند که هیچ شکایتی از مجاهد کورکور ندارند.

اتهام آقای کورکور سپس به «محاربه» تغییر یافت و او در نهایت به سه بار اعدام محکوم شد. بر اساس گزارش‌ها او در دوران بازجویی تحت شکنجه قرار گرفت و در یک روند دادرسی ناعادلانه به اعدام محکوم شد.

وکیل او روز گذشته خبر داد که درخواست اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور رد شده است. با این حال، حکم اعدام بدون اطلاع خانواده و وکیل اجرا شد.

اسماعیل فکری صبح امروز به اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» اعدام شد. به گزارش خبرگزاری وابسته به قوه قضاییه، آقای فکری در آذر ۱۴۰۲ با اتهامات «محارب و افساد فی‌الارض» بازداشت شده بود.

جزئیاتی از روند دادرسی و محل اجرای حکم اعدام منتشر نشده است.

شاید کمتر کسی درباره اولین کشته شده اعتراضات ۱۳۸۸ بداند.

۲۴ خرداد ۸۸، در حوالی میدان تختی تهران، میثم عبادی شاهد ضرب و شتم یک دختر معترض بود، وقتی جلو رفت و اعتراض کرد یک مامور بسیجی با کلت به شکمش گلوله شلیک کرد.

میثم تنها ۱۶ سال داشت.